'For the record': Netanyahu

Invloed in Amerika

In de jaren 80 werd Netanyahu aangesteld als Israëlische vertegenwoordiger bij de VN. Hij maakt snel gebruik van deze positie om zich in de Amerikaanse media te profileren als "terrorisme-expert".

Hij nam deze Amerikaanse steun terug mee naar Israël. Republikeinse strateeg Arthur Finkelstein hielp hem de verkiezingen van 1996 verrassend genoeg te winnen. Dit ondanks de recente moord op zijn voorganger Yitzhak Rabin, gepleegd door manifestanten die tegen de Oslo-akkoorden waren, en door Netanyahu gesteund werden. Rabins weduwe weigerde zelfs om op de begrafenis Netanyahu's hand te schudden.

Fraude

Netanyahu en zijn vrouw zijn vermengd in drie fraudeschandalen die tot rechtszaken geleid hebben. Als minister van communicatie zou hij in ruil voor wederdiensten 178.314 euro aan sigaren en champagne hebben ontvangen.

In 2017 beloofde krantenbaas Arnon Mozes positieve berichtgeving over Netanyahu te publiceren indien hij wetgeving zou invoeren die Mozes' grootste concurrent belemmerde. Investeerder Shaul Elovitch beloofde ook positieve berichtgeving in ruil voor een gunstige versoepeling van wetgeving. 

Extremistische en autoritaire neiging
Na de verkiezingen van 2022 vormde Netanyahus rechtse partij Likud een alliantie met twee extreemrechtse partijen: de National Religious Party en Otzma Yehudit. Hierdoor bevat zijn regering Bezalel Smotrich, die zichzelf beschrijft als een 'trotse homofoob', 'racist', en 'fascist', en Itamar Ben-Gvir, die veroordeeld is voor het aanzetten tot racisme en voor het aanmoedigen van terreur. Met deze regering startte Netanyahu in 2023 een gerechtelijke hervorming op. Die hervorming heeft als doel om de macht van het Israëlische Hooggerechtshof te verminderen, en tevens de rechters hiervan op een andere manier te laten verkiezen. Andere hervormingen zouden de Knesset (het parlement) dan weer meer controle over de rechterlijke macht verlenen. 

Netanyahu's steun aan Hamas: verdeel en heers

De laatste twee jaar staan de totale vernietiging van Hamas centraal in het discours van de Israëlische regering en legertop. Minder bekend is dat Netanyahu en zijn regeringen door de jaren heen de terreurorganisatie als een quasi-bondgenoot beschouwden. Zo stonden ze toe dat het bevriende Qatarese regime miljoenen aan cash de Gazastrook binnensmokkelde, en onderhandelden ze met Hamas over werkvergunningen voor Palestijnse burgers. Tegelijk knepen ze een oogje dicht voor Hamas' gewelddaden. De strategie hierachter was die van verdeel en heers. Door Hamas te steunen in Gaza, ondermijnden ze de autoriteit van de Palestijnse Autoriteit onder leiding van president Abbas, die bijgevolg enkel nog aan de macht was in de Westelijke Jordaanoever. Zo trachtten Netanyahu en co. een tweestatenoplossing onmogelijk te maken.