★ ★ ★ ★ ☆
Waan je je graag in Brazilië, dans je mee met een Malinees powerhouse, of opteer je toch voor belpopklassiekers? De vierde dag Gent Jazz bood voor ieder wat wils.
De vierde dag Gent Jazz wordt om kwart voor vijf plechtig voor geopend verklaard door een band van eigen bodem: Fifty Foot Combo. Dit Gentse zesmanscollectief bestaat ondertussen meer dan dertig jaar en kon aardig wat fans naar de Main Stage lokken. Met een mix van allerlei stijlen – surfrock (een Californische rockvariant die doet denken aan surfers), soul, exotica, en ja, zelfs horror – lieten ze de muziek voor zichzelf spreken. Aan lyrics geen nood.
Na deze aangename set repte jong en oud zich snel-snel naar de Garden Stage om een goede zitplaats te bemachtigen voor de Noord-Braziliaanse Bruno Berlé en z'n uitstekende band. Ze brengen indie, rustige pop, en zwoele bossa nova. Dat is een genre dat halfweg de twintigste eeuw ontstond vanuit de Afro-Braziliaanse sambamuziek. Door de mooie teksten – weliswaar in het Portugees – en de zwoele melodieën wanen we ons op een Braziliaans strand bij zonsondergang, al steken de typisch Belgische wolken daar toch enigszins een stokje voor. Niet enkel met z'n fluweelzachte stem kan hij ons bekoren, Berlé is ook gewoon oprecht "super happy to be here". In maart begon z'n tour hier, en vanavond mag hij hem in Gent beëindigen. Op het einde van een optreden dat veel te kort lijkt, spoort de muzikant ons nog aan om te beginnen dansen. De sfeer? Die zit er al goed in.
Terug naar de Main Stage voor de tweede Belgische act van de avond. Achter me hoor ik iemand zeggen dat Admiral Freebee, artiestennaam van Tom Van Laere, één van de beste Belgische songwriters is van de laatste twintig jaar. De verwachtingen zijn alvast hooggespannen. Niet gevreesd: de admiraal en z'n bandleden lossen die verwachtingen moeiteloos in. Er valt slechts één iets te zeggen: hun belpopnummers, maar ook de songs geïnspireerd door rock en folk zijn gewoon zo goed. Met tomeloze energie wisselt Admiral Freebee af tussen vlugge nummers en kalmere ballads. 'Breaking away', 'Nothing else to do' reken ik tot mijn persoonlijke favorieten. Ook het introspectieve 'Rags 'n' run' (I'm gonna leave my rags 'n' run - And the big times they're talking about - Well now I know - They have not even yet begun) met de geweldige harmonicasounds en het pittige 'Bad year for rock 'n' roll' kunnen het publiek charmeren.
Met een mix van allerlei stijlen – surfrock (een Californische rockvariant die doet denken aan surfers), soul, exotica, en ja, zelfs horror – lieten ze de muziek voor zichzelf spreken. Aan lyrics geen nood.
Voor en na Fatoumata Diawara trakteert het Belgische improvisatiecollectief SPACE Quartet, opgericht door Nicolas Mortelmans met onder andere Stef Kamil Carlens (ooit bassist bij dEUS) ons op twee instrumentele - je raadt het al - improvisatiesessies. Mortelmans leerde de kunst van de sitar bij de meesters in India en toonde die kunsten met veel plezier aan het gezeten volk. In hun ritmisch optreden merk je dan ook heel wat mondiale invloeden.
Van Gent over Brazilië over Azië dan naar het West-Afrikaanse Mali. De Malinese muzikant en actrice Fatoumata Diawara bracht onlangs een nieuw album uit en verbindt de Wassouloumelodieën van haar thuisregio en afrobeats met meer Westerse invloeden. Diawara staat geen minuut stil en geniet duidelijk zelf van haar set: aanstekelijk! In een fantastische roze baljurk neemt ze het publiek een uur lang mee in haar liedjes, en dat ondanks de taalbarrière. Ook haar feministische idealen steekt Diawara niet onder stoelen of banken. Zo spreekt ze zich uit tegen vrouwelijke genitale verminking.
Om tien uur, ten slotte, mocht de headliner Alabama Shakes de bühne betreden. Deze rock- en soulband uit de VS won meerdere Grammy-awards en bewijst waarom. Frontvrouw Brittany Howard bezit een ongelofelijk krachtige stem en ook op de band valt niets aan te merken. Toch moet gezegd worden dat hun songs na een tijdje wel wat repetitief aanvoelen, maar misschien ligt dat aan de vermoeidheid van ondergetekende. Voor wie de nacht echter nog jong aanvoelde, was er gelukkig nog het duo van Rio Kosta om de vierde dag Gent Jazz af te sluiten.





Reactie toevoegen