Recensie: BORDERS in het GUM

In de nieuwe tentoonstelling van het GUM slaan kunstenaars en onderzoekers van de UGent de handen in elkaar om samen op zoek te gaan naar de betekenis van grenzen. Dat doen ze op de bovenste verdieping van het museum. Tegelijk wordt de tentoonstelling niet begrensd door de vier muren van het museum zelf; misschien fietste je al een van de borden met cryptische boodschappen voorbij die overal in Gent zijn neergepoot ('Noir Performance' - Luanda Casella) of richtte je je hoofd op naar de twee poortwachters die sinds kort aan de ingang van de Plantentuin de wacht houden ('Grenswachters' - Robbert&Frenk). Ook in de vaste collectie vind je nieuwe stukken die een link hebben met de expo, zoals 'Genetic Manipulation' van Piet Van, een groot beeld dat een genetisch gemanipuleerde stier voorstelt en zo vragen over de grenzen van wetenschap naar voren schuift. 

Met je ticket heb je zowel toegang tot de vaste collectie als tot BORDERS. De derde verdieping is een museum dat gewijd is aan de wetenschap in haar geheel, en werd recent gespijsd met nieuwe interactieve borden ('test of je criminelen kunt herkennen aan de hand van Lombroso's nogal omstreden theorie over het uiterlijk van een misdadiger') en nieuwe stukken, zoals het werk van Piet Van. 

GUM

Een troef van de expo is alvast de aandacht voor het eigen onderzoek van de alma mater. In enkele kennisclips komen onderzoekers en ZAP-leden aan het woord om meer duiding te geven over hun onderzoek bij het bredere publiek. Net zoals bij de vaste collectie grijpt de expo naar onderzoek van eigen bodem vanuit de meest uiteenlopende hoeken, om het vervolgens te integreren tot een netjes verhaal. Dat betekent ook meteen dat de notie ‘grens’ in de meest ruime zin van het woord wordt opgevat. Bij het woord denk je misschien wel aan de ins en outs van het Belgische migratierecht en de route van trekvogels, maar misschien minder snel aan de hofnar als middeleeuws grenssymbool en racisme in de gezondheidszorg. Een tip vanuit de redactie is alvast het werk van Sofie Avery en de kijkdoos van PlayField. Het zorgt voor een breed palet aan impressies waarin de meeste bezoekers niet alles, maar wel iets naar hun gading zullen vinden. Uit de brede aanpak volgt ook dat er per deelgebied iets minder ruimte blijft voor extra diepgang. Daarnaast is de expo minder interactief dan haar voorganger, DARKweekends. De flitsende panelgesprekken en koffietafels maken deze keer plaats voor een meer ingetogen expo die je op eigen tempo kan ontdekken.