Gent Jazz dag 9 en 14: KASK steelt de show

Dag 9

★★★★½

KASK neemt met drie bands vandaag de Garden Stage over, waarvan het viertal Znun de spits mag afbijten. Ze worden voorgesteld als 'midwest emo', wat niet helemaal klopt, maar ik snap het wel: ze bevinden zich in een muzikale midwest, een ongerepte mengeling van traditionele jazz-elementen en allerlei verschillende elektronische invloeden. Zo vullen een tiental schermen het podium, met allerlei knotsgekke visuals die gaan van frisdrank tier lists (Fristi krijgt een hartjesemoji, is Znun kinda goated?) tot low-poly kortfilms. De speelse band krijgt het publiek al snel aan het dansen.

De tweede KASK-band, Molrat, vliegt erin zoals een frisbee – hun officiële merchandise – en houdt de energie uiterst hoog tot het absolute einde van hun tijdslot. Opvallend hier is het gebruik van onderbelichte instrumenten binnen deze band: een vibrafoon, een uit metalen buizen gemaakt slaginstrument; maar ook een ewi, een elektronisch blaasinstrument dat vooral gekend is binnen Japanse jazz fusion.

Het laatste KASK-concert doet ons kennis maken met Helga Ameye. Ze draait de intensiteit van de vorige eclectische bands een paar standen terug en bezorgt een uiterst intieme show met voldoende ruimte voor contemplatie. De sfeer is perfect om af te koelen na een zonnige dag op de Bijlokesite. Wat mij vooral bijblijft is het gevoel van gemeenschap dat de Garden Stage uitstraalt; medestudenten komen massaal af om KASK een memorabel plekje op het programma te geven. Er is vandaag zoveel jong talent gepasseerd op dit podium dat ik enkel kan zeggen: alstublieft, Zuhal Demir, neem de subsidies van KASK niet weg.

Aan concerten zoals deze zouden jazzfestivals alle ruimte moeten geven: Gala Dragot omarmt de vrije vorm van jazzmuziek op een manier die de huidige grenzen verlegt

"Alright, music", is het enige dat Tamino kwijt kan voor hij zijn show aftrapt. Ik sluit me daarbij aan; de stem van de Belgisch-Egyptische zanger krijgt iedereen sprakeloos. Er valt totaal niets op te merken aan Tamino zelf: hij raakt elke noot alsof het niets is, speelt elke song op een andere gitaar, en ondanks dat het al even geleden is, speelt hij foutloos piano tijdens de encore. Hij betovert met gemak het hele publiek tijdens het alom bekende 'Habibi', waarbij ik me toch telkens afvraag hoe hij juist die noten kan halen. Ik ben dolgelukkig dat ik zijn laatste show in een lange tijd heb kunnen meemaken.

Op verzoek van Tamino rondt Gala Dragot de festivaldag af. Ze moet echter zeker niet onderdoen voor de headliner, aangezien ze in 2020 The Voice Kids won en in 2023 de jury van Eurosong kon overtuigen. Tijdens de show huppelt Gala vol energie rond van de ene microfoon naar de andere, een sterk contrast met de inhoud van de muziek die ze brengt, zoals verlangen naar onmogelijke relaties en worstelen met je zelfbeeld. Dat het haar eerste concert is met een band zou je niet zeggen; de manier waarop ze subtiel de andere leden dirigeert komt als vanzelfsprekend over en maakt van de show een volledig unieke ervaring. Aan concerten zoals deze zouden jazzfestivals alle ruimte moeten geven: Gala Dragot omarmt de vrije vorm van jazzmuziek op een manier die de huidige grenzen verlegt, van een gitaarsolo met een volledig open tremolo-arm tot het gebruik van een soort speelgoedauto met bellen als percussie. Deze dag was er één vol jong, Belgisch talent en unieke visies op het huidige muzieklandschap.

Dag 14

★★★☆☆

Voor een nogal lege Main Stage gaat de voorlaatste dag Gent Jazz 2026 van start met de Japans-Amerikaanse Mei Semones en haar gitaar, maar toch levert de zangeres een fantastische show. Met een mix van J-pop, jazz en bossanova brengt ze liedjes die immens complex zijn, maar toch behapbaar blijven voor de nieuwe luisteraar. Door het gebruik van tempo-switches en polyritmes weet je nooit wat er aan zit te komen, wat zorgt voor een show die geen seconde stilvalt. Een sterke keuze van de band was de combinatie van viool en altviool die elkaar mooi aanvullen en die de instrumentatie bovendien een extra laag geven. Mei zelf komt echter verlegen over; er is niet veel interactie met het publiek en soms wordt haar stem overschaduwd door de muzikanten. Dit maakt ze echter allemaal goed door na haar show langs de merch-stand te passeren om platen te signeren en een babbeltje te slaan. Aan alle laatkomers van de dag: jullie hebben een intens uniek stukje muziek misgelopen.

De grootste verrassing van deze twee festivaldagen samen is Trixie Whitley. Ze beleeft muziek met haar hele wezen; haar lichaam beweegt mee met het concert, ze speelt zowel gitaar als drum en piano, en vertelt hoe ze al heel haar leven toeverlaat kan vinden in muziek. Het activisme dat ze verwerkt in haar muziek komt dan ook van zo'n oprechte plaats dat dit de puurste vorm van protest is die deze dag te zien was.

Door het gebruik van tempo-switches en polyritmes weet je nooit wat er aan zit te komen, wat zorgt voor een show die geen seconde stilvalt

De volgende act die de revue passeert is het soloproject Warhaus van zanger en producer Maarten Devoldere. Hij neemt jeugdvriend en pianovirtuoos Julien Libeer mee als enige muzikant. Devoldere brengt zijn songteksten haast als gesproken woord, waardoor de piano voldoende ruimte krijgt om te ademen. De verhouding van zang en instrument zorgt bij de eerste drie stukken voor een uiterst intieme setting die de Main Stage muisstil weet te krijgen. Daarna vestigt de zanger zich achter zijn drumpad, waardoor Libeer vergezeld wordt door harde kicks. Doorheen heel de show presenteert Devoldere zich als personificatie van nonchalance, en toch krijgt hij zonder moeite het publiek mee.