No country for young women

Seksueel geweld blijft een diepgeworteld probleem in India

India staat bekend als de verkrachtingshoofdstad van de wereld. Al jarenlang protesteren duizenden Indiërs tegen vrouwengeweld, toch blijft het aantal verkrachtingen jaar na jaar stijgen. Strengere maatregelen lijken niet aan te slaan. Moeten de oorzaken en oplossingen elders gezocht worden?

Delhi, 16 december 2012. Een 23-jarige studente kinesitherapie gaat samen met een vriend naar de film 'Life of Pi' kijken, waarna ze het openbaar vervoer terug naar huis neemt. Op de bus wordt ze overvallen door zes mannen, die haar vriend bewusteloos slaan. De vrouw zelf wordt op een brutale en meedogenloze manier verkracht, gemarteld en gepenetreerd met een ijzeren staaf. Twaalf dagen later bezwijkt ze aan haar verwondingen. Meer dan zeven jaar later, op 20 maart 2020, worden vier daders (een vijfde was minderjarig, een zesde overleed in de cel) opgehangen.

Vele Indiërs vinden dat met de executie eindelijk gerechtigheid is geschied, maar het gevecht tegen vrouwengeweld is hiermee allesbehalve gewonnen. Ondanks strengere maatregelen is het aantal verkrachtingen de laatste jaren alleen maar toegenomen. In de recentste criminaliteitscijfers uit 2018 werden bijna 34.000 verkrachtingen gerapporteerd, dertig procent meer dan in 2012. Elke twintig minuten wordt in India een vrouw verkracht. Waarom geraakt het verkrachtingsprobleem in India maar niet opgelost?

De RapePubliek India

India wordt al jaren bestempeld als gevaarlijkste land om te leven als vrouw. Met ongeveer 1,8 verkrachtingen per 100.000 inwoners behoort India tot de middenmoot van de wereld, terwijl heel wat Europese landen het veel slechter scoren. Experts denken echter dat dit meer te maken heeft met maatschappelijk bewustzijn en meldingsangst dan met werkelijke aantallen. Men gaat er van uit dat meer dan negentig procent van de verkrachtingen in India gewoonweg niet gemeld worden, omdat de feiten zich zo goed als altijd binnen de familiale sfeer afspelen. Vrouwen durven uit vrees voor een sociaal stigma niet getuigen, bang dat de familie-eer voorgoed besmeurd zou zijn. Het aantal verkrachtingen is dus waarschijnlijk vele malen hoger dan officieel bekend.

Opium voor het volk

Na de gebeurtenissen in 2012 kwamen duizenden Indiërs op straat om te ijveren voor een betere bescherming van vrouwenrechten. Politici surften handig mee op de algemene golf van verontwaardiging en maakten van de strijd tegen vrouwengeweld een electoraal thema. Al snel verdubbelden de straffen die op verkrachting staan en in extreme gevallen, zoals groepsverkrachtingen of recidivisme, kon de doodstraf worden ingeroepen. Het preventieve effect van de doodstraf is voer voor debat. De verstrenging van de straffen ging immers gepaard met een significante stijging in het aantal verkrachtingsmoorden. Daders doden hun slachtoffers om zo de belangrijkste getuige te elimineren en vervolging onmogelijk te maken.

Daders doden hun slachtoffers om zo de belangrijkste getuige te elimineren

Het promoten van onverbiddelijke gerechtigheid en directe vergelding heeft echter nog een kwalijk gevolg. De doodstraf is als opium voor het volk. De massa kalmeert, de regering ontloopt haar verantwoordelijkheid en bovenal kost het hen geen roepie.

Justice is a dish best served fast

Waarom hebben de maatregelen geen effect? Eerst en vooral is het Indiase rechtsapparaat compleet onderbemand. India heeft een van de laagste rechter-per-inwoners-ratio’s ter wereld, wat een soepele en adequate opvolging van de wet onmogelijk maakt. In 2018 behandelden de rechtbanken ongeveer 18.000 zaken, terwijl uitspraken in meer dan honderdduizend zaken nog steeds op zich lieten wachten.

Het Indiase rechtsapparaat is compleet onderbemand

Bovendien is het Indiase recht volgens ultra-bureaucratische principes georganiseerd. Om u een idee te geven: de vier terechtgestelde mannen werden reeds op dertien september 2013 veroordeeld, maar wisten door meerdere beroepen, petities en aanvragen tot genade hun executie jarenlang uit te stellen. Enerzijds zorgen dergelijke aanslepende procedures ervoor dat een zoektocht naar ‘gerechtigheid’ steeds vaker vooral een emotionele lijdensweg is. Anderzijds zorgt het gevoel van straffeloosheid ervoor dat verkrachters zonder al te veel problemen kunnen blijven toeslaan.

Het eeuwige patriarchaat

Als India echt werk wil maken van een duurzame oplossing, moet het op zoek gaan naar de ware wortels van het probleem: het patriarchaat. Seksualiteit in India is een heel complex sociaal-cultureel fenomeen. Eeuwenoude tradities hebben ervoor gezorgd dat gendernormen helemaal zijn ingeslepen in het gedachtegoed van de Indiase burger. Mannen zijn de kostwinner, vrouwen regelen het huishouden en baren de kinderen. Combineer dit met een volledig gebrek aan seksuele opvoeding en het hoeft geen verrassing te zijn dat sommige Indiase mannen het normaal vinden dat een vrouw binnen het huwelijk verkracht wordt. 

Sommige Indiase mannen vinden het normaal dat een vrouw binnen het huwelijk verkracht wordt

"Vrouwen lokken verkrachtingen uit door zich onzedig te kleden of te gedragen", is vaak de realiteit voor de mannelijke bevolking. Ook in de rechtbank is deze tendens duidelijk: slechts een kwart van de verkrachtingsaanklachten resulteert in een veroordeling. 

Balance ton Quoi

Een eerste stap in de goede richting zou dus het onderuithalen van deze gevestigde normen kunnen zijn. Het is echter nog maar zeer de vraag of het Indiase Parlement meegaat in dit verhaal en het probleem op een structurele manier willen aanpakken. Na de gebeurtenissen in 2012 richtte de overheid een fonds van tien biljoen roepies (121 miljoen euro) om te investeren in de strijd tegen vrouwengeweld. Groot is dan ook de verbazing dat tot op vandaag 91% van dat geld niet gespendeerd is. In een land waar sommige zetelende parlementsleden zelf beticht zijn van seksueel geweld, ziet het er dus sterk naar uit dat het huidige beleid niet in staat is om in te grijpen.

Zoals in elk probleemverhaal valt ook hier een sprankeltje hoop te bespeuren. Op meerdere plekken in India zijn particuliere projecten opgestart die gericht zijn op het sensibiliseren van adolescenten, door hen seksuele opvoeding, maar ook dialoog met het andere geslacht aan te bieden. Zonder overheidssteun zijn deze projecten echter gedoemd om in de marge te blijven staan. Zolang dringende investeringen in sensibilisering, rechtspraak, maar ook basisvoorzieningen zoals degelijke straatverlichting uitblijven, zal India nog even de verkrachtingshoofdstad van de wereld blijven.

0
Gemiddeld: 5 (1 stem)

Reactie toevoegen