De Stoute Bart de Pauw Show

Ik stel voor dat ik die "omstandigheden" maar even grotendeels zal laten voor wat ze zijn. In 't kort: VJ Tony bleek vroeger ook na zijn werkuren nogal miauwkes bij de vrouwkes. Voor de gemiddelde Facebook-gebruiker was dat echter slechts een van de malle streken van De Pauw, en dus geheel te overzien. Sterker nog, het bleek de uitstekende aanleiding tot een online heksenjacht op de slachtoffers met daarnaast een geëiste schadevergoeding van 12 miljoen euro aan de VRT van de man zelve wegens laster en eerroof. Ha! O ironie sta me bij.

Maar dat eventjes terzijde; we hebben actuelere katten te geselen. Op de eerste post van zijn grote renaissance op Instagram zien we na acht jaar stilte een sobere boodschap uitgetikt met meer van hetzelfde: het slachtoffer uithangen en zich van de domme houden. Daarnaast staan ook de hoopvolle woorden: "[Ik hoop als] pleger van grensoverschrijdend gedrag iets nieuws toe te voegen aan de #metoo-discussie. Wat heb ik geleerd? Hoe kan ik een positieve bijdrage leveren?" Duidelijk bitter weinig, zowel qua humor als qua inhoud, amai.

In 2025 kwam onze favoriete picaro terug met een nieuwe zaalshow: 'Het Uur van de Olifant'. Uiteraard heb ik die voorstelling niet gezien - ik schrijf ook geen geld over aan zakkenrollers -, maar het betreurende gebrek aan schuldbesef en respect is zelfs al uit de promofilmpjes af te leiden. Op beelden van de première zie je hoe onze martelaar bejubeld wordt wanneer hij voor het eerst na acht jaar weer een podium opdwarrelt. De metaforische olifant in de kamer wordt in de show een houten constructie waarnaast hij een paar goedkope moppen staat te maken over zijn losse handjes en duidelijk weer het slachtoffer staat uit te hangen. Daarnaast zag ik een raar muzikaal intermezzo passeren waarin hij nogal beroerd zong onder keyboardbegeleiding van onze vriend Miguel Wiels; het lijkt wel een fragment uit mijn nachtmerries. Op die première blijkt ook half bekend Vlaanderen present te zijn. Op de stoep van de Stadsschouwburg zien we onder andere Bart de Wever, Marc Coucke en Astrid Coppens; gezellige tent daar. Only in Antwerp. We zien op zijn Instagram matige moppen zoals: "Ik ben de man van Melle… en ik ben woke geworden", waarna het publiek zuurstofmaskers toegeworpen moet worden om bij te komen van het lachen. Het woord 'woke' gebruiken in een mop voor boomers is zoals rammelen met de leiband boven je hond; ze gaan ervan kwispelen en kwijlen tot ze imploderen.

Het woord 'woke' gebruiken in een mop voor boomers is zoals rammelen met de leiband boven je hond; ze gaan ervan kwispelen en kwijlen tot ze imploderen.

Nu twee jaar later lijkt onze creatieve picaro niet te stoppen. "De Stoute Bart De Pauw Show! Dit najaar in de zalen!" We zijn weer helemaal vertrokken, hoor. Wat ik al zag passeren zijn 's werelds slechtste sketches met te veel budget, waaronder een woke-politie met Karen Damen en een West-Vlaamse parodie op 'The Real Housewives of Antwerp'. Daarin zien we een van die originele opgespoten housewife-prinsessen, Marc Coucke, en - wie ook anders dan - Vlaanderens populairste 6/10 zonder persoonlijkheid: Ruben van Gucht. Die housewives zag ik trouwens vorig jaar al West-Vlaams geparodieerd worden door Jietse Pauwaert, maar dan grappiger en zonder budget. Kom met iets nieuws Bart, je bent toch zo'n genie? Beide sketches halen qua humor en inhoud het niveau van je rechtse neef op de zomerbarbecue die na een drietal Karmelieten gaat mekkeren dat we niks meer mogen zeggen. Nog eentje van Bartje om het af te leren: "Ter meditatie knuffel ik nu zelfs bomen, je hebt daar blijkbaar ook al wederzijdse toestemming voor nodig (bulder bulder, klets op de dij). Ja, pas op! Zo’n eik en een beuk gaat nog … maar een linde of een els! Amai! (geblaat en ontblootte paardengebitten van de Antwerpse schoonheidskoninginnen)"

Kom met iets nieuws Bart, je bent toch zo'n genie?

Maar goed, er zijn grotere misdaden dan een kutshow in elkaar te steken, want dat is louter een kwestie van geen smaak en creatieve luiheid. Ik keer toch weer eventjes terug naar de "omstandigheden"; Bart vraagt er blijkbaar zelf om, want anders zou hij er niet zo'n beroerde moppen over maken. Als hij slimmer was geweest, had de man natuurlijk gebruik gemaakt van z'n toegekende martelaarschap en blijvende populariteit, maar had hij zichzelf als artiest ook volledig heruitgevonden.

Het maakt me niet uit als wat, voor mijn part een jongleeract met fakkels op de braderie van Hooglede of een deelname aan de lelijkste-hond-ter-wereld-wedstrijd, maar wat mij zo verschrikkelijk stoort aan Bart en zijn comeback is ten eerste zijn eeuwige aan zichzelf toegewezen slachtofferrol; ten tweede zijn goedkope boomer-baiting met voorspelbaarheden zoals lachen met #MeToo en woke-toestanden (gaap); en ten derde, maar vooral: je eigen slachtoffers en veroordeling gebruiken als materiaal voor die strontshow om je je gezichtsverlies toe te eigenen. Ik heb echt waar zelden zoiets zieligs in de Vlaamse cultuursector gezien, en ik heb al veel zien passeren.

Bart De Pauw is voor mij zo'n voorspelbaar, schraal, gepasseerd figuur geworden dat ik voor één keer zelfs ad hominem zal gaan: Bart, je karikaturale kop staat me niet aan en verdient een dzjoef van de week (metaforisch hé! Ik ben slechts een keffende chihuahua met krullen. Klaag mij ook niet aan nobele Bart, Schamper heeft geen geld, ik nog minder).