Wat wil de ‘onafhankelijk’ in ‘onafhankelijk studentenblad’ nog zeggen?

Wat wil na 50 jaar Schamper zijn onafhankelijkheid nog zeggen?

Voor we überhaupt de vraag kunnen beantwoorden of Schamper nog wel 'onafhankelijk' is, moeten we best stilstaan bij wat we daar juist mee bedoelen. Door de jaren heen betekende dit namelijk verschillende zaken.

In het begin ging dit vooral over het feit dat Schamper, in tegenstelling tot het vroegere RUG-nummer, niet rechtstreeks geld ontving van de UGent. Het blad was toen wel afhankelijk voor hun subsidies van de andere konventen (overkoepelende organisaties voor erkende studentenverenigingen aan de UGent, red.). In dat geval kan Schamper zichzelf nog steeds even onafhankelijk noemen als toen. 

Het is echter belangrijk om dit niet enkel op een puur organisatorisch vlak te bekijken. In het verleden heeft Schamper zich vaak moeten verdedigen tegen (onterechte) ingrepen op zijn inhoud. De reden dat er überhaupt in de eerste plaats werd gestreefd naar een niet directe financiering van de UGent, was om inhoudelijk meer vrijheid te hebben. 

Mogen we niks meer zeggen?

Schamper heeft nog steeds de vrijheid om zijn eigen inhoud te bepalen, maar er is soms sprake van zelfcensuur. 

Alle bruggen zomaar verbranden zou niet zo slim zijn, mensen moeten bijvoorbeeld nog altijd bereid zijn om naar je interviews te komen. Daarnaast konden evenementen, zoals het Rectordebat, enkel gebeuren als Schamper een goede verstandhouding had met de Gentse Studentenraad en de UGent. Dit is geen interne spanning die uniek is bij Schamper alleen, ook in de 'echte' journalistieke wereld leeft deze spanning volop.

We moeten natuurlijk ook wel eerlijk zijn naar onszelf toe, als Schamper echt een schoothondje van de UGent zou zijn, dan zouden de vele artikels over onder andere 'foute' proffen niet naar buiten komen.

Er zijn onderwerpen die misschien wat bewust onderbelicht zijn geweest over de jaren heen. Het is belangrijk dat we als studentenjournalisten die onderwerpen durven aankaarten. De gevolgen lossen we daarna wel op.

Overheden en bedrijven maken het steeds moeilijker voor journalisten om hun werk te doen.

Si vis pacem, para bellum

We leven in tijden waarin de UGent, toch in theorie, meer kritische stemmen omarmt. Er is geen sociale raad of  'controlecommissie' meer die Schamper direct probeert te censureren. Toch zijn we best waakzaam, de kar kan soms snel keren op lastige momenten.

Hoewel de tegenreacties op de pro-Palestijnse protesten relatief meevielen in Vlaanderen, zagen we toch dat in Nederland of Duitsland studenten daar wel fel werden aangepakt. Schamper kon vrij rapporteren over de studentenprotesten aan de UGent, maar wat als de universiteit plots had gezegd dat we dit niet mochten? De UGent is ook afhankelijk van onder andere de Vlaamse regering, wat als we iets zouden schrijven dat hen niet zou aanstaan?

Wereldwijd neemt helaas de druk op de vrije journalistiek toe. Overheden en bedrijven maken het steeds moeilijker voor journalisten om hun werk te doen. Het is belangrijk om in zulke tijden stil te staan bij hoe we onze onafhankelijkheid het best bewaren.