Alles komt goed

10 juli 2023

De warmte heeft zich onbarmhartig vastgezet in de stof van mijn kleedje en na een slapeloze nacht gieren de zenuwen door mijn lijf. Achter me liggen ontelbare, veel te vroege oefenochtenden op de pianokruk. De beloning van dat zwoegen met grote onderscheiding zit nu in mijn klamme hand: twee tickets voor de énige échte Ludovico Einaudi.

"Ooit neem ik die ingang, mama", zeg ik

Terwijl de mensenmassa voor de ingang tergend traag opschuift, dwaalt mijn blik af. Aan de rechterkant, afgeschermd van de rij, zie ik de persingang. Ik stoot mijn moeder aan. "Ooit neem ik die ingang, mama", zeg ik. Het klinkt half als een grapje, maar diep vanbinnen resoneert een hardnekkige vastberadenheid die ik op dat moment zelf nog niet helemaal kan ontcijferen. 

Die nacht wandel ik met een glimlach en een hoofd vol watten naar de auto. Voor me liggen nog twee maanden onontgonnen zomervakantie en de drempel van mijn allereerste jaar als student aan de UGent. Ik ben niet bijster spiritueel aangelegd, maar ergens tussen de melancholische akkoorden door deed de muziek deze avond me een soort belofte. "Het komt wel goed."

2023-2026

Elk Schamperartikel dat uit mijn pen vloeide, elk eindeloos blokuurtje in de Krook, elke vluchtpoging onder het mom van 'eerst mijn kot opruimen', alles werd gedragen door de muziek van Ludovico. Zijn muziek werd en blijft een soort schild. Na elk stressvol moment, na elke slopende verkiezing, loosde ik de composities door mijn oortjes om de wereld te dempen. Laat het ons een soort milde obsessie noemen, die elk jaar zwart op wit wordt bewezen door mijn Spotify Wrapped en door de zuchten in de vriendengroep wanneer ik - al dan niet gepast - de box kaap om zijn minimalistische golven doorheen de ruimte te jagen. 

15 juli 2026

"Dat is dan een geel bandje. En hierbij ook een pas waarmee u straks in de persruimte wifi tot uw beschikking hebt. Geniet van het concert!"

Het plastic klinkt rond mijn pols. Te zeggen dat de afgelopen drie jaar voorbij zijn gevlogen, is een soort understatement van de hoogste categorie; een soort versleten cliché dat vandaag plotseling tastbaar wordt. De jonge vrouw die in de warmte van 2023 naar de persingang staarde, voelt tegelijkertijd pijnlijk dichtbij én mijlenver weg. 

Einaudi en zijn muzikanten lossen de zwaartekracht niet op, maar ze helpen je de koffers twee uur lang te dragen

Als de eerste pianotonen door de avondlucht snijden, valt het Gentse achtergrondgeluid volledig stil. Ik weet niet hoe de hemel precies klinkt, maar als het zo is, dan zal ik in het vervolg beter mijn best moeten doen om daar een toegangsticket voor te versieren. Het allermooiste aan Einaudi is hoe hij van een anonieme tent een bijeenkomst van collectieve eenzaamheid maakt. Iedereen in het publiek is vanavond de main character in de film van zijn eigen leven. Ik zie het in de blikken om me heen: het onzichtbare aandeel van overleden dierbaren die in gedachten worden meegdragen, van gebroken harten die stilletjes helen, van traankliertjes die het begeven onder de druk van herkenning. Elke mens draagt bagage. Einaudi en zijn muzikanten lossen de zwaartekracht niet op, maar ze helpen je de koffers twee uur lang te dragen. 

16 juli 2026

Vandaag galmt diezelfde krachtige muziek door de boxen van het Schamperlokaal. Terwijl de Gentse binnenstad buiten gonst, zoek ik op mijn toetsenbord naar de juiste woorden voor de rode draad. 

In 2023 wandelde ik als toeschouwer de uitgang van Gent Jazz door, de onzekerheid van het studentenleven tegemoet. Vandaag sta ik aan de overkant, reikhalzend uitkijkend naar mijn allerlaatste jaar aan de universiteit. Ik weet nog niet veel. Ik moet nog ontzaglijk veel leren. Misschien schrijf ik over drie jaar een nieuwe reprise van dit stuk, met de herinnering aan een interview met de maestro zelf. Het enige wat ik nu met absolute zekerheid weet, is dat Ludovico ook tijdens mijn masterjaar met me zal meereizen. Toets voor toets, noot voor noot, tot ook die cirkel rond is.