Gent Jazz dag 7 en 8: Van Shabaka tot Celeste

Dag 7

★ ★ ★ ☆ ☆

De eerste artiest op mijn planning was Shabaka. Verwacht een fluitist zoals je die nog nooit zag, en dat in combinatie met een drum. Het begin van de set voelde alsof ik me in Disneyland waande. Stilaan werd de muziek wel opgebouwd met een zachte drum die de melodie van de fluit begeleidde. Het duo was perfect op elkaar ingespeeld en experimenteerde met verschillende klanken en ritmes. Als er wat meer interactie was geweest met het publiek, dan was het plaatje compleet. 

Tijd om een luchtje te scheppen op de Garden Stage! Hier werd ik vergezeld door Kossi Mawun Trio. Dit vrolijke drietal bracht een mix van hedendaagse jazz en Vodun-ritmes uit West-Afrika. In tegenstelling tot Shabaka, deed Kossi Mawun Trio wel een poging tot het aanwakkeren van het publiek, maar hierop kwam weinig respons. Misschien was het publiek bij hun tweede optreden op dezelfde dag enthousiaster.

Eén ding kan je alvast niet ontkennen: Nate Smith en zijn band zijn echte muzikanten.

Nate Smith zorgt voor een volle Main Stage

Na het eerste optreden van Kossi Mawun Trio rept het publiek, inclusief mezelf, zich terug naar de Main Stage voor Nate Smith en zijn band. Met een drum, een basgitaar, een vleugelpiano en een saxofoon, beloofde hij een heus optreden te geven. Na een drumsolo van Smith, krijgt de saxofonist, Josh Johnson, de melodie. Wie trouwens geen genoeg kon krijgen van deze virtuoze saxofonist, kon hem later op de dag nog aan het werk zien op de Garden Stage. Na het eerste kwartier richtte Smith zich tevreden tot het publiek: "It’s great to be back in this beautiful city with a beautiful audience." Ook de pianist, die moeiteloos leek af te wisselen tussen het keyboard en de vleugel, werd later in de spotlights gezet met een solo. Eén ding kan je alvast niet ontkennen: Nate Smith en zijn band zijn echte muzikanten. Voor sfeer en gezelligheid geef ik ze dan ook een dikke 10. 

Een eerbetoon aan Miles Davis 

Net op tijd terug van de Garden Stage voor de headliner van deze avond: Marcus Miller. Met ‘We Want Miles!’ eert hij zijn voormalige mentor en vriend, Miles Davis, die dit jaar 100 jaar zou worden. Nog voor hij het podium betrad, klonk een oorverdovend applaus vanuit de zaal. Een speciaal momentje was er ook voor de saxofonist met de bandana, Bill Evans. Hij was namelijk de drijvende kracht achter Miles, die na een muzikale pauze van vijf jaar de moed terugvond om op te treden. Tegen het einde van hun set moedigde Miller het publiek aan om mee te zingen bij een nummer dat "starts with a bass, like all good songs should start". Het publiek kon het enthousiasme van Miller niet weerstaan en zong luidkeels mee, waarna Miller riep: "Hop on the tour bus with us, everybody!". Wie het verlies van onze Rode Duivels diezelfde avond niet goed kon verwerken, vond zeker en vast troost en hoop tijdens de set van deze legendarische jazzband. 

 

Dag 8

★ ★ ★ ★☆

Met maar liefst vijf Britse artiesten van de acht die het podium betraden, konden we op dat moment eerder spreken van UK Jazz dan van Gent Jazz – een line-up die achteraf gezien misschien wel een voorbode was van Engelands overwinning op Noorwegen.

Kleine namen, maar groot talent

Om kwart voor vijf startte dag 8 met het New Yorks talent Sorvina op de Main Stage. Haar naam komt je waarschijnlijk niet zo bekend voor, maar toch slaagde ze erin om met soortgelijke adlibs als die van Westside Gunn, lyriek als die van Doechii en de cadans van Lauryn Hill die oldschool-sound na te bootsen en het publiek de hele act door te doen headboppen. Een groot publiek kon Sorvina niet meteen aantrekken, maar een band creëren met het publiek, daar was ze een topper in. Ze was de hele show heel interactief en vertelde het publiek dingen over zichzelf, zoals hoe ze in de kerk opgroeide en dit haar spiritualiteit verbreedde. Doorheen de show bleek het ook duidelijk dat die spiritualiteit daadwerkelijk een groot element is van haar leven én van haar muziek. Ze bagaf zich ook enkele keren in het publiek, waar ze samen zong met ons. Op een manier voelde het allemaal heel parasociaal, haar zien optreden en spreken met ons voelde net als afspreken met een goede vriendin.

Toch slaagde Sorvina erin om met soortgelijke adlibs als die van Westside Gunn, lyriek als die van Doechii en de cadans van Lauryn Hill die oldschool-sound na te bootsen

Vervolgens begaf ik me naar de Garden Stage en ontdekte ik waarom TROY Studio Brussels ‘De Nieuwe Lichting’ won in januari. Ik ontmoette een jonge kerel die zich vermaakt met zijn maten op het podium, back-to-back bars spit en hier en daar ook de trompet bespeelt. Het leek allemaal heel moeiteloos, maar zijn adembeheersing is indrukwekkend voor iemand die geen woord mist op zijn ontzettend ritmische raps en daarbij ook constant heen en weer loopt over de stage en daarbovenop ook nog de trompet opraapt. Tijdens zijn set werd hij met enkele technische problemen geconfronteerd, wat natuurlijk frustrerend kan zijn voor een artiest, maar toch bleef de frontman kalm en lachte het met enkele grapjes weg. Zo slaagde hij erin om de vibe te behouden en zijn show tot een mooi en geslaagd einde te brengen. 

Na zijn act verplaatste ik me vliegensvlug weer naar de Main Stage waar de Britse Olympia Vitalis ons charmeerde met haar Amy Winehouse-stem. Ze straalde dezelfde vreugde uit die je bij Olivia Dean en RAYE ziet wanneer ze op het podium staan. Met haar betoverende stem, aangenaam accentje en stralende glimlach wist ze het publiek in goed gezelschap te houden. 

Niet elke headliner steelt de show

Uiteindelijk was het zover: de meest geanticipeerde act van de dag, Celeste, ging tegen het einde van de dag van start. Dat was duidelijk te merken; de zaal zat stampvol. Celeste heeft weliswaar een grote naam, maar die dankt ze eigenlijk enkel aan haar twee bekendste nummers: 'Stop This Flame' en 'Strangers'. Hoe compenseer je dan voor het feit dat het publiek de rest van je repertoire nauwelijks kent? De kleinere artiesten van de dag vulden die leegte op door interactief met het publiek om te gaan – dat deed Celeste niet. Ze vertelde wat over haar nummers, maar sprak het publiek nauwelijks aan.

Bovendien probeerde Celeste de klassieke formule te hanteren: tegen het einde van de act doen alsof het voorbij is zonder je bekendste nummer te spelen, van het podium wandelen, een minuut of twee wachten tot het publiek je naam herhaaldelijk uitroept, om vervolgens terug op te komen en dat bekende nummer alsnog te brengen met extra veel hype. Die formule werkt vooral voor popartiesten die een handvol bekende nummers hebben plus een grote hit - daarmee weten ze het publiek doorheen de hele show te vermaken. Celeste kan zich dat met slechts twee hits helaas niet permitteren. Daarbij komen mensen niet noodzakelijk naar Gent Jazz speciaal voor Celeste; ze komen voor de sfeer, de muziek ... Dat zij er optreedt is eerder een bonus.  

Na de grote show van Celeste sloot The Milk dag 8 af met een heerlijk gezellige set op de Garden Stage, vlak bij de uitgang. Het was inderdaad een lange dag en de vermoeidheid was bij velen te merken, maar toch slaagde de band erin om mensen recht te krijgen om te dansen met hun geliefden – iets waar Celeste net moeite mee had. Chapeau voor The Milk om dat moeiteloos voor elkaar te krijgen, en dan nog wel als de allerlaatste act van de dag, ondanks de vermoeidheid bij het publiek, én als de act die na dé Celeste moest komen. Een oprecht mooi slot voor een dag die alles bij elkaar zeker geslaagd was!