Gent Jazz dag 11 en 12: Een dubbele dosis Einaudi

Alessandro "Asso" Stefana beet de spits af. Deze Italiaanse gitarist, bekend om zijn opvallende hoed, wist een klein publiek toch vermaak te bieden. Aan de povere opkomst te zien, zou je immers denken dat de meeste bezoekers enkel voor Einaudi kwamen opdagen. Ik heb geen idee hoe ik het anders moet omschrijven, maar zijn muziek voelde ontzettend 'geaard'. De diepe grondtonen vulden de tent bijna op een soort tastbare manier. Vooral het nummer waarin een schorre mannenstem een haast poëtische klaagzang bracht, bezorgde me oprecht kippenvel.

Met hun dansbare en zwoele beats, die weinig weg hadden van jazz, waren ze weliswaar een vreemde eend in de bijt op de dag van Einaudi

Het Britse duo Zena wist gelukkig meer volk te lokken naar de Garden Stage. Met hun dansbare en zwoele beats, die weinig weg hadden van jazz, waren ze weliswaar een vreemde eend in de bijt op de dag van Einaudi. Desondanks bracht dit hippe duo variatie en was hun muziek de ideale uitlaatklep op deze warme zomerdag, waardoor ik haast vergat dat Einaudi nog op het programma stond. Beiden gekleed in losse T-shirts gaven ze een ontspannen indruk die het publiek kon bekoren. Als kleine artiesten waren ze dan ook niet bang om het publiek aan te spreken: "Don’t be shy, come closer if you want." Zena is alleszins een verborgen parel waar we later hopelijk nog meer van zullen horen. 

Een moeilijk verstaanbare Franse griot 

Vlak voor de start van de Italiaanse meester waar iedereen op zat te wachten, was het nog de beurt aan een artiest met wie Einaudi himself ooit heeft samengewerkt: Ballaké Sissoko. Toegegeven, bijna iedereen zat toen al aan de Main Stage om zijn of haar plekje warm te houden en diezelfde avond verzekerd te zijn van een goed uitzicht, mezelf incluis. Maar Ballaké verveelde geen seconde. Met zijn 21-snarige instrument behoort hij tot een griot-familie. Zij bewaren hun verhalen niet in boeken, maar in muziek die van generatie op generatie wordt doorgegeven. Ik gok dat de organisatie hem een bijzonder strikt tijdschema had meegegeven, want na élk nummer haalde hij zijn telefoon boven om te checken hoeveel minuten hij nog mocht benutten op het grote podium. 

Na elk nummer had hij ook een boodschap voor het publiek. De eerste heb ik nog begrepen: "Hoe moeilijk de tijden ook zijn, je mag niet opgeven." Gewoon blijven voortdoen en niet neuten. Klinkt bijna verdacht veel als het levensmotto van de gemiddelde West-Vlaamse boer. Voor hem zat dat voortdoen in de muziek. Dat zijn andere boodschappen ongetwijfeld even mooi waren, daar twijfel ik geen seconde aan, maar dat Frans ging voor mij toch net iets te hard in de richting van gemompel. Zelfs mijn Franse bejaarde buren konden er geen snars van opmaken. Nadat alle 21 stemmen eindelijk gestemd waren, speelde hij wel de pannen van het dak. Of ja, van de tent dan toch. 

Een unieke muzikale beleving tijdens Einaudi 

Het hoogtepunt van deze avond was, wat zou je anders verwachten, uiteraard Ludovico Einaudi. Twee uur en twintig minuten zijn nog nooit zo snel voorbijgegaan. Hij wist ons twee uur lang te bekoren, maar kreeg ons ook stil en liet ons luid applaudisseren voor hem en zijn fantastische muzikanten, die op het einde zelfs wat emotioneel leken. Hoewel smartphonegebruik niet toegelaten was, konden de meesten het niet weerstaan om op het einde toch een stukje van zijn meesterwerk, 'Experience', te filmen. Dit moment wilde je als toeschouwer echt wel vastgelegd hebben. 

Toch slaagden de hulpverleners erin om telkens op een bijzonder professionele manier tussen te komen. Dat verdient minstens evenveel applaus.

Ook een kleine shout-out naar het EHBO-team ter plaatse. Het was - hoe kan het ook anders - een bloedhete avond, en het publiek was niet bepaald samengesteld uit alleen maar twintigers en dertigers. Bij zowat elk nummer van Einaudi ging er ergens in de tent wel iemand tegen de vlakte of kreeg iemand een appelflauwte. Toch slaagden de hulpverleners erin om telkens op een bijzonder professionele manier tussen te komen, zonder het concert ook maar een seconde te verstoren. Dat verdient minstens evenveel applaus.