Toen ik laatst door de gangen van de Blandijn liep, viel mijn oog op een absurde poster: een uitnodiging om pudding met een vork te eten in het Citadelpark. Vreemd genoeg was dit niet de eerste keer dat ik dit fenomeen zag.
Achter die ogenschijnlijk onschuldige poster en de talloze TikToks over jongeren die samenkomen om simpelweg samen pudding te eten, schuilt duidelijk iets dat leeft onder ons: een schreeuw om de terugkomst van gemeenschap en third places. De term werd bedacht door de Amerikaanse socioloog Ray Oldenburg om de sociale omgeving te beschrijven die noch thuis is (de first place), noch je werkplaats (de second place). Het zijn plekken waar mensen spontaan samenkomen om te praten, te lachen of gewoon te zijn.
Volgens Oldenburg zijn die plekken het hart van onze samenleving en zouden ze zogezegd te vinden zijn in parken, bibliotheken of cafés. Maar eerlijk: niemand gaat naar die plekken om zomaar een praatje te slaan met een vreemde, toch? We leven steeds meer naast elkaar in plaats van met elkaar. Daarnaast lijkt het ook alsof we enkel samen mogen komen als er geld aan te pas komt. Elke keer als ik mijn kot verlaat, lijkt het of ik geld móet uitgeven om iets leuks te kunnen doen. Het leven is al duur genoeg, en ik heb niet bepaald zin om meer dan €4 uit te geven aan een steeds kleiner wordend kopje koffie om eens bij te praten met een vriendin. Waar kunnen wij nog naartoe als arme studenten?
Ik herinner me nog goed dat er jaarlijks een buurtfeest georganiseerd werd in mijn wijk op het West-Vlaamse platteland. Een grote barbecue waarop ik en de andere buurtkinderen de vrije loop kregen en onze ouders elkaar leerden kennen. Uit het niets stopte deze traditie, misschien door een of andere burenruzie waar ik als kind geen besef van had, of misschien omdat er collectief iets misliep? Na verloop van tijd kende ik mijn buren niet meer en werd er ook geen initiatief meer genomen tot een reünie, tot we onlangs een uitnodiging ontvingen in de brievenbus. Toeval? Of leeft er echt een verlangen naar samenkomen?
Ik heb niet bepaald zin om meer dan €4 uit te geven aan een steeds kleiner wordend kopje koffie om eens bij te praten met een vriendin
Ik geloof erin dat ondanks die sterke individualisering van onze maatschappij, er een soort tegenbeweging in opkomst is. Mensen die nood hebben aan samenkomen met anderen just for the sake of it en zonder een cent te hoeven uitgeven, zoals die jongeren met hun pudding in het park. Daarvoor is echter een verandering van mindset nodig: openstaan voor interactie en nieuwe connecties. Misschien begint de heropbouw van onze third places niet met geld, maar met iets veel eenvoudigers: de wil om weer samen te zijn.
Reactie toevoegen