De politieke toekomst in vogelvlucht

Das Wahre ist das Ganzen

Laat ons eerlijk zijn: de toekomst is fundamenteel onzeker. Waarom zou je dus kiezen voor een structureel model met zes verklarende variabelen en standaardfouten, gecorrigeerd voor heteroscedasticiteit? Een avondwandeling al turend naar de vogels leert je gegarandeerd meer.

Huis-, tuin- en keukenfilosofen zijn het unaniem eens: de weg naar de toekomst bewandel je het eenvoudigst met de blik gericht op het heden en de neus zelfvoldaan opgetrokken voor de toekomst. Horatius wist dat tweeduizend jaar geleden al erg beknopt te formuleren: 'plukken, die dag'! Helaas: een catch 22 avant la lettre! Zonder dat gepieker is er morgen geen dag om te plukken, maar eenmaal je begint te tobben, is er geen tijd meer voor het plukwerk. Niet getreurd, beste lezer! De oude Romeinen hebben naast moraliserende platitudes ook een waterdicht systeem om de toekomst te voorspellen in de aanbieding, zodat gemijmer overbodig wordt. U krijgt de primeur: de vogels in het Citadelpark ontrafelen het lot van de Vivaldicoalitie.

Tussen droom en daad staat luiheid in de weg

Hoewel vogelwichelarij – of zoals de Romeinen plachten te zeggen: 'auspicium' – dezer dagen op onverklaarbare wijze erg onpopulair is geworden, was het eeuwenlang een gangbare techniek om na te gaan of de goden gunstig gezind waren. Het oude Rome stond niet alleen met haar onwrikbare geloof in de fladderende voorbodes: ook de Grieken, Etrusken en Egyptenaren staarden al eens naar de hemel in tijden van twijfel. Tijdens koffiepauzes op de Blandijn wordt er onder vogelspottende historici nog steeds driftig gedebatteerd over wie precies de eerste was. Hoe dan ook, de vogelwichelarij kent een lange en eerbiedwaardige geschiedenis, dus er moet wel iets van aan zijn.

Het onderzoeksveld

Het is voor aspirant-vogelwichelaars – waaronder ondergetekenden – raadzaam de ogen niet meteen ten hemel te slaan, maar die eerst enkele jaren op de ius augurale te fixeren. Die tijd hebben we niet, want tegen dan is die Vivaldiregering ongetwijfeld alweer gevallen. Bovendien hebben we ook gewoon geen zin om na jarenlange studie van hypercomplexe vogelwetten tot de orde van de augurs ingewijd te worden. We mogen dan wel nerdy genoeg zijn om voor het studentenblad te schrijven, maar een frisse pint of twee op een gewone weekavond en een diploma aan het eind van de rit is hoe wij ons deze fase van het leven hadden ingebeeld. Bon, dat alles om te zeggen dat we het pseudowetenschappelijk zullen aanpakken.

I've seen the future, brother: It is murder

Onze onderzoeksopzet is vanuit Romeins oogpunt trouwens helemaal niet onaardig. De augurs waren in naam wel priesters, maar de benoemingen verliepen redelijk politiek getint. Wanneer een nieuwe verkiezing de zittende macht niet zo goed uitkwam, was het bovendien niet ongebruikelijk dat een augur ergens een bliksemschicht ontwaarde: onweer werd als een ongunstig omen van Jupiters hand geïnterpreteerd, waardoor verkiezingen afgelast moesten worden. Ook tal van andere politieke acties zoals aanstellingen en het starten van een oorlog, bleven officieus zonder een fiat van de augurs. U merkt het al: de toekomst werd niet enkel voorspeld, maar ook actief vormgegeven door de brave priesters. Zelfs Cicero, met moeite een godvrezend man te noemen, trad toe tot de orde.

Partijvoorzitters blijven aan de grond

De vogelwichelaars waren niet zonder invloed, aangezien de doorsnee Romein overspoeld werd met sagen die de voorspelkracht ervan in de verf zetten. Romulus en Remus konden het, bijvoorbeeld, niet eens worden over het beste plekje voor hun nieuwe stadstaat. Romulus spotte twaalf vogels op de Palatijnheuvel en deed beter dan de miezerige zes van Remus, zodat we nu niet over de 'Remeinen' hoeven te spreken. Het negeren van slechte voortekenen was ook uit den boze. Niemand wou immers in de voetsporen treden van Publius Claudius Pulcher, consul en opperbevelhebber van de Romeinse vloot in de eerste oorlog met Carthago: de heilige kippen weigerden te eten – doorgaans een teken van naderende rampspoed – maar in plaats van de aanval uit te stellen gooide hij de kippen overboord. Als ze niet willen eten, zullen ze drinken", zou hij ze nog hebben toegesnauwd volgens Cicero's belerende vertelling van de feiten. De zeeslag draaide uiteraard uit op een historisch debacle.

De methodis deficitis

Nu bleek het niet zo makkelijk om een handleiding in de kunst van de augur te pakken te krijgen. Elitair en mysterieus als ze zijn, hebben de Romeinen al die wijsheid ergens veilig in een crypte opgeborgen. Er restte ons dus enkel een eigen methodologie te ontwerpen op basis van de weinige verslagen die we toch wisten te vinden.

Een keurig augur begint zijn onderzoek met het afbakenen van zijn onderzoeksdomein. Hier kun je die uitdrukking erg letterlijk nemen in de vorm van een meer of een veld. Vervolgens wordt dat domein opgedeeld in een linker- en rechterhelft. Gedurende een periode van onbepaalde duur moet de augur dan gadeslaan welke vogels zich in welke helft van het veld of meer begeven en met welke handelingen de goden gekozen hebben hun wil aan ons te tonen. Er wordt vooral rekening gehouden met het soort vogel, de richting waarin de vogels zich bewegen, hun geluid en hun eetgedrag.

Cloudy with a chance of nieuwe verkiezingen

We besloten ons te vestigen bij het grote meer in het Citadelpark. Voor de ongelovigen die dit artikel zijn doorgekomen zonder zich van hun scepsis te ontdoen zal het volgend mirakel hen waarschijnlijk toch eindelijk van gedachten doen veranderen. Te midden van een grote groep eenden zaten daar namelijk zes ganzen. Een duidelijk omen! De partijvoorzitters van de Vivaldicoalitie waren onder ons.

Closeup van de partijvoorzitters

Een opvallend verschijnsel was de schijnbare afwezigheid van een zevende gans, aangezien de coalitie normaal zeven partijen telt. Wie zich hierdoor laat afschrikken, was echter duidelijk het Romeins gezegde 'It's not a bug, it's a feature' vergeten. We kunnen u dus nu al voorspellen dat één van de partijen de coalitie zal verlaten of dat we binnenkort een definitieve fusie van Groen en Écolo kunnen verwachten.

Doorheen de avond begaven steeds meer eenden zich op het meer: een teken van een groeiend draagvlak of juist van een groeiende desinteresse bij de bevolking? De ganzen bleven echter aan land. Eén gans, die een zeer indrukwekkende tattoo op zijn arm en een mooi getrimd baardje had, maakte wel iets meer lawaai dan de andere ganzen en maakte van iedere gelegenheid gebruik om zijn vleugels te tonen.

Toen we besloten om onze biezen te pakken omdat het daar verdomd koud begon te worden, begon het ook nog eens te regenen. We moeten dan ook concluderen dat de goden de nieuwe coalitie niet zien zitten: de ganzen bleven aan land en op het einde viel alles alsnog in het water. Wij concluderen dat Jupiter een flamingant is.

Deze satire werd geschreven in de week van 21 september, vóór de succesvolle vorming van de huidige federale regering. De ganzen van het Citadelpark zijn verantwoordelijk voor gebeurlijke terkortkomingen in de prognose. Hun roemrijke voorgangers van het Capitool draaien zich om in hun ganzengraf. 

0
Gemiddeld: 5 (1 stem)

Reactie toevoegen