Het lijkt soms alsof iedereen een mening heeft over veganisme. Maar hoe onderbouwd kan die opinie zijn als je zelf niet aan empirisch onderzoek doet?
Vijf dagen lang heb ik geleefd met een minimum aan niet alleen dierlijke voeding, maar ook allerlei dagelijkse producten waar de doorsnee consument vaak niet eens bij stilstaat. Zonder veel voorbereiding, maar met een bord vol plantaardig enthousiasme, ging ik van start.
Een gevoel van morele superioriteit overviel me al vroeg in de ochtend, toen ik ontdekte dat mijn alledaagse verzorgingsproducten reeds veganistisch bleken te zijn
Een gevoel van morele superioriteit overviel me al vroeg in de ochtend, toen ik ontdekte dat mijn alledaagse verzorgingsproducten reeds veganistisch bleken te zijn. Die emotie doofde echter uit bij het besef dat mijn kleding niet zo voorbeeldig was: wollen truien, een leren riem en leren schoenen moesten tijdelijk plaatsmaken voor alternatieven zoals kunststof en katoen. Ook de tandpasta van zowel Sensodyne als Elmex voldeed niet aan mijn voorwaarden, aangezien beiden in zekere mate nog op dieren testen. In theorie zijn dierproeven verboden, maar de Europese Commissie maakt een uitzondering wanneer er anders geen garantie zou zijn op de gezondheid van de gebruiker.
Het verbod op dierlijke voeding staat vaak centraal binnen het veganisme. Ik wist dus vrij goed wat ik kon verwachten toen ik aan de ontbijttafel ging zitten. Aan eieren moest ik al niet denken, dus controleerde ik het etiket van mijn tweede optie: speculoospasta op de boterham. Tot mijn verbazing bevatte die geen melk, en kon ik beginnen aan mijn lekker ontbijt. Over de middag voelde ik mij net een hond van Pavlov toen ik een broodjeszaak passeerde. De geur van smeltende kaas en geroosterde ham zorgde bijna voor afkickverschijnselen - ik maakte me maar snel uit de voeten om van mijn zelfgemaakte broodje met hummus te smullen. Die avond maakte ik een curry op basis van kokosmelk met chilibonen. Wat overbleef, hield ik bij voor de volgende dag. Ecologisch bewustzijn gaat verder dan enkel eetpatronen!
Om te testen hoe moeilijk het is om op restaurant te gaan met niet-veganisten, ging ik zonder voorbereiding op stap. Zo bleek dat er op het hele menu maar één gerecht geschikt was voor mij. Dat beperkte aanbod toonde meteen ook de sociale restricties van veganisme aan.
Wat me het meeste opviel tijdens dit experiment, is dat ik amper weet wat er allemaal zit in mijn dagelijks gebruikte producten. Regelmatig moest ik mijn zin om te snacken onderdrukken door een gebrek aan veganistische opties. Ik heb hieruit geleerd dat veganisme niet per se een tegenbeweging hoeft te zijn tegen de vleesetende massa, maar dat het je ook kan helpen bewust te worden van de producten die je elke dag gebruikt.
Reactie toevoegen