De Nobelprijs voor Literatuur ging dit jaar naar de 71-jarige Hongaarse schrijver László Krasznahorkai. Zijn bescheidenheid en gevoel voor humor hebben een gevoelige snaar geraakt bij de jury.
Volgens hen bevestigt hij de kracht van kunst via zijn meeslepende en visionaire œuvre over de indrukken die zijn reizen naar China en Japan op hem hebben gemaakt. In 1985 debuteerde Krasznahorkai met 'Satanstango', een roman die ondanks de communistische censuur toch een groot succes kende. Het werk werd bovendien verfilmd als een zwart-witfilm die maar liefst 7,5 uur duurt. Een ander opvallend werk uit zijn œuvre is 'Herscht 07769', omdat het uit één lange zin bestaat van maar liefst 420 bladzijden.
Zichzelf beschouwend als een "loser" die voortdurend worstelt met de wereld die hem omringt
Hij heeft namelijk een hekel aan de punt, en maakt daarom liever gebruik van lange zinnen en komma's. Als lezer krijg je hierdoor de indruk dat je als het ware meegezogen wordt in een verhaal dat niet lijkt te stoppen. Met Krasznahorkai's frapante schrijfstijl vertegenwoordigt hij volgens het Nobelprijscomité de traditie van het absurdisme en de groteske overdaad. Hij verkent voornamelijk de troosteloosheid van het menselijk bestaan. Dat is een donker en pessimistisch thema, maar toch slaagt hij erin om het op een luchtige manier weer te geven aan de hand van (zwarte) humor en ironie. Enkele critici vergelijken hem daarom met andere meesterschrijvers zoals Kafka, Beckett of Dostojevski.
Krasznahorkai is een bedachtzame, contemplatieve schrijver, wiens verbeelding wortelt in geschiedenis, muziek en de subtiele tragedies van het alledaagse leven. Hij leest met een bijna obsessieve intensiteit en laat zich leiden door een kluwen van klassieke literatuur, filosofie en de ritmes van de natuur. Uit interviews blijkt dat hij een sober bestaan leidt in Duitsland, ver weg van literaire glitter en mediahype. Zichzelf beschouwend als een "loser" die voortdurend worstelt met de wereld die hem omringt.
Zijn Hongaarse wortels, opgegroeid onder een communistisch regime en in een stadje vol kortzichtige beperkingen, kleuren zijn werk met een gevoel van vervreemding en wanhoop. Zijn romans reflecteren universele thema's zoals existentiële angst, menselijke weerloosheid en maatschappelijke chaos. Met andere woorden: thema's die studenten aanspreken in tijden van politieke onzekerheid of persoonlijke crises. Voor wie Krasznahorkai wil ontdekken: 'Satanstango' is het meest toegankelijk, terwijl 'Seiobo There Below en Herscht 07769' zijn experimentele stijl volledig tonen. Samenwerkingen met cineast Béla Tarr bieden bovendien een visuele ingang tot zijn universum, waarin tijd langzaam stroomt en elk detail telt. Zijn werk nodigt uit om te ervaren, eerder dan alleen te lezen, en laat zien hoe literatuur, muziek en film elkaar kunnen versterken.
Reactie toevoegen