In de Kunsthal in Gent loopt tot 30 januari een tentoonstelling van kunstenaar Mark Požlep over de waterwegen in Gent. Hoe reflecteert water het leven in Gent en de verhalen van de Gentenaars? Hier zoekt Požlep een antwoord op door zelf te gaan varen op de rivieren en kanalen van Gent.
Požlep is geboren in het vroegere Joegoslavië. Hij herinnert zich hoe hij als kind mensen zag zwemmen in de overstroomde rivier. Water is voor hem altijd belangrijk geweest, al van kinds af heeft hij een connectie met water. Nu woont hij al tien jaar in Gent op een woonboot en heeft hij de kades van Gent in die tien jaar hard zien veranderen: van een wilde, creatieve buurt naar doodse appartementsblokken. Tijdens deze evolutie was er iets wat niet veranderde: het water zelf. Hij gaat op zoek naar plekken in Gent waar er op een even vrije manier met water wordt omgegaan als in zijn ouderlijk dorp.
Water heeft niet alleen een praktisch belang, maar ook een symbolisch belang. Hoeveel verhalen hebben zich niet al afgespeeld op het water? Hoeveel mensen met elk hun eigen verhaal heeft het water niet al gereflecteerd? Jammer genoeg ziet Požlep de symbolische waarde van water in Gent wegebben. Ook op het water draait alles om geld. De prijzen voor ligplaatsen van woonboten schoten de laatste jaren de lucht in. Požlep maakte deze evolutie van dichtbij mee en besloot om op zoek te gaan naar de ziel van de Gentse wateren met een zelfgebouwd aluminiumbootje. Hij vaart bijvoorbeeld tussen plekken waar je alleen met een boot kunt geraken en ziet jongeren hun eigen plekken bouwen in de hoeken van de rivieren.
Vroeger bracht water mensen samen, maar ook dit zijn we verloren
Požlep vertelt in de film hoe water er al veel langer is dan de mens en er ook veel langer zal zijn dan de mens. Hij beseft dat water een onsterfelijkheid heeft die de mens niet kan vatten en dat we het belang van water hierdoor vaak onderschatten. De mens heeft water nodig. Het is niet toevallig dat de eerste samenlevingen langs een rivier ontstonden. Zo heeft de connectie tussen de Schelde en de Leie ervoor gezorgd dat Gent rijk kon worden door de textielindustrie in de dertiende eeuw. Toch hadden we als mens het gevoel dat we het water konden temmen: we bouwden kanalen, dammen en sluizen. Dit idee leeft nog steeds: denk maar aan het verbod van Israël aan de Palestijnen om te vissen in hun eigen wateren.
Vroeger bracht water mensen samen, maar ook dit zijn we verloren. Volgens Požlep kunnen we dit herstellen door water niet te willen temmen, maar door ermee samen te willen leven. Hierdoor kunnen we zowel het leven in en op de rivier herstellen als ons eigen welzijn redden.
Reactie toevoegen