Het SMAK presenteert in de lopende tentoonstelling 'Painting after Painting' een selectie uit de hedendaagse kunst in België. In totaal komen er 74 kunstenaars uit het hedendaagse kunstenlandschap aan bod.
Mensen die worden geprikkeld door termen als "intertekstualiteit", "mediumspecificiteit" en "netwerkschilderkunst" en zich tijdelijk maar grondig willen bezighouden met "prangende sociale vraagstukken" en "dwingende maatschappelijke structuren", kan nog tot en met twee november terecht bij 'Painting after painting', een tijdelijke tentoonstelling over de hedendaagse schilderkunst in het SMAK die haar titel leent van het gelijknamige werk van Vedran Kopljar.
De kern van de tentoonstelling - zowel geografisch als figuurlijk - bevindt zich in zaal 9, die de naam "Voorbij het beeld" draagt. De voortschrijdende digitalisering van alles wat los en vast zit, tast ook de fundamenten van de schilderkunst aan en dwingt schilders tot een heruitvinding van hun beminde medium; in de zaal worden enkele mogelijke antwoorden op deze crisis geformuleerd. Daarbij wordt vooral het concept van mediumspecificiteit onder de loep genomen: wat is de unieke bijdrage van de schilderkunst in een tijd van audiovisuele, digitale media? Neemt de schilderkunst geleidelijk een meer hybride vorm aan? Het voorgeschotelde vraagstuk is interessant en lijkt vanuit curatoriaal standpunt goed uitgedokterd. De toeschouwer kan na het museumbezoek overigens op beide oren slapen: de schilderkunst leeft.
Helaas schurken enkele andere onderdelen van het parcours tegen de vaagheid en/of luiheid aan: weinig inspirerende wandteksten informeren de toeschouwer dat de tentoongestelde kunst maatschappelijke kwesties thematiseert, politieke en actuele problemen aanhaalt en wereld- en mensbeelden in vraag stelt. Hoewel er enkele prachtige werken aanwezig zijn, schenkt de nogal warrige en zweverige opdeling over het algemeen weinig voldoening.
Het interactieve element - intussen blijkbaar obligatoir - bestaat in 'Painting after painting' uit niet erg uitdagende vragen die her en der tussen de kunstwerken te vinden zijn en die de museumganger zouden moeten aansporen tot kritische reflectie. Jammer genoeg worden deze maar al te makkelijk over het hoofd gezien.
Als postergirl voor de expositie koos SMAK voor 'Zum Teufel, Positionen!' (2012), een enigmatisch zelfportret van kunstenares Kati Heck dat aansluit bij de centrale thema's van de tentoonstelling. Een verzoening van een eeuwenlange schilderkundige traditie en de destructieve post-conceptuele stromingen lijkt dan toch mogelijk; het werk van Heck is in die zin een uiterst geschikt start- en eindpunt.
Reactie toevoegen