Het lijkt soms alsof de Universiteit Gent alleen nog de krant haalt wanneer er weer een nieuwe kamer in het huis van incidenten wordt geopend. Machtsmisbruik door professoren, AI-kwesties of academisch geboycot. Dat zijn de verhalen die als hardnekkig stof blijven hangen op de vensterbanken van de gemiddelde krantenlezer en zo het beeld oproepen van een huis waarvan de fundamenten op instorten staan.
Ik noem mezelf heel graag een trotse bewoner van het UGent-huis, al is dat geen trots geboren uit blindheid. Het is de trots van iemand die betrokken rondloopt, met een kritische blik voor alles wat piept, kraakt of dringend hersteld moet worden. Verbondenheid ontstaat niet zomaar; je moet er een sleutel van krijgen en zelf door de deur durven stappen. Toch geloof ik dat je een instelling kunt koesteren terwijl je haar tegelijk streng bevraagt. Dat je het huis kunt liefhebben zonder de barsten in de muren te ontkennen.
De afgelopen jaren leek het huis soms bijna in te storten. Pijnlijke incidenten van machtsmisbruik, vragen rond academische ethiek en gebrekkige communicatie legden een zware druk op het vertrouwen van studenten. De rook was soms zo dik dat het leek alsof geen academisch hoofd de ramen nog kon openzetten voor frisse lucht. In die zin is het begrijpelijk dat het moeilijk is het huis met een veilig gevoel te betreden wanneer je steeds op je hoede bent voor vallend stucwerk. En toch verdient het huis ook erkenning voor de plekken waar het wel wordt hersteld. Sommige barsten krijgen eindelijk aandacht. Zo worden klachtenprocedures herbekeken en welzijnsinitiatieven structureel uitgebouwd. Het zijn geen renovaties die de voorpagina's halen, maar stille verbeteringen die de fundamenten verstevigen.
Wie het huis uitsluitend portretteert als een bouwvallig gevaarte, doet geen recht aan de realiteit waarin duizenden mensen elke dag proberen het beter te maken
We moeten ook erkennen dat niet alle barsten door slecht intern vakmanschap zijn ontstaan. De Vlaamse regering draait de kraan steeds verder dicht: tientallen miljoenen euro's worden weggenomen uit hoger onderwijs. Per student zijn er vandaag minder middelen dan ooit. Wie binnen de muren rondloopt, voelt hoe dun de planken worden wanneer beurzen worden afgenomen en onderzoeksgeld slinkt. Het huis kraakt dus ook omdat de overheid mee aan de draagmuren zaagt. Wat dit huis bijzonder maakt, is hoe bewoners zelf mee aan tafel mogen schuiven. Studentenparticipatie is stevig verankerd in elke verdieping van het bestuur: van opleidingscommissies tot de Raad van Bestuur via de Gentse Studentenraad (GSR). Zo blijft het huis niet louter van de bestuurders, maar ook van ons: de bewoners die er dagelijks doorheen lopen en, wanneer nodig, mee verbouwen.
Veel van de reparaties die vandaag zichtbaar zijn, kwamen er onder druk van bewoners die al jaren aandringen op herstel. Het huis staat nog recht, niet dankzij stilte, maar dankzij volgehouden geluid van onderuit. Wie het huis uitsluitend portretteert als een bouwvallig gevaarte, doet geen recht aan de realiteit waarin duizenden mensen elke dag proberen het beter te maken. Dat het kraakt, is duidelijk. Dat het de moeite waard is om te herstellen, nog duidelijker.
Reactie toevoegen