Lezersbrief: ZUHAL DEMIR HEEFT GELIJK!

In de fabels van Jean de La Fontaine zingt de krekel de hele zomer, terwijl de mier hard werkt en hem nog waarschuwt voor de winter. Wanneer de koude maanden aanbreken, heeft de krekel niets. Hij wendt zich tot de mier, maar die vindt dat hij het aan zichzelf te danken heeft: wie zijn billen brandt, moet op de blaren zitten. 

Hardwerkende studenten herkennen zich ongetwijfeld in de figuur van de mier, terwijl falende studenten iets hebben van krekels. Ze hebben het zichzelf namelijk aangedaan en smeken dan voor een herkansing. Laten we eerlijk blijven: wie heeft er nu eigenlijk nood aan een tweede kans? Wie een fout maakt, moet dat maar voelen; het onderwijs is toch geen liefdadigheidsinstelling? 

Neem nu het principe van vakken meenemen naar het volgende jaar, zodat een student zich kan herpakken. Wat een rampzalig idee. Alsof ons onderwijs zou moeten dienen om iets te leren. Neen, onderwijs draait om selectie: alleen wie het goed doet, mag door. Wie faalt, maakt plaats voor iemand die wel aan de norm voldoet. Dat is eerlijk, efficiënt en bovenal goedkoop. 

Want waarom investeert de staat eigenlijk in iemand die het niet vanaf de eerste keer begrepen heeft? Als een brug instort, geven we die toch ook geen herkansing? We bouwen dan een nieuwe brug, eentje die niet instort. Zo moet onderwijs ook zijn. 

En tja, critici zeggen dat niet iedereen begint met gelijke kansen: sommige studenten moeten naast hun studies werken, of voor familie zorgen, of misschien hebben ze nog wat tijd nodig om te groeien. Zeker waar, maar dat is net het mooie aan Demirs nieuwe visie: de realiteit wordt eindelijk erkend. Het leven is inderdaad hard, dus waarom zou school zacht zijn? 

Zo bouw je een eerlijk hoger onderwijs: door mensen te testen. En wie niet meekan, mag zich troosten met de gedachte dat hij in elk geval niet nodeloos geld heeft gekost. Belastinggeld is er immers niet voor de krekel, maar voor de mier. En gelukkig hebben we eindelijk een minister die dat begrijpt.