Vorige week stapte ik op de trein richting Antwerpen. Pas toen ik neerzat, zag ik boven de zeteltjes een hoop roze cowboyhoeden uitsteken. Ik was het bijna vergeten: waar Antwerpen is, is onuitstaanbaar Vlaanderen en dus ook goedkope nostalgie.
En maar zingen, en maar blij zijn, al die cowboys. Allen naar het Sportpaleis, AFAS Dome, het interesseert me niet, 't was beter een heropvoedingskamp geweest. Mijn Instagram staat vol: ''Kijk eens hoe goed wij overeenkomen!", schreeuwt Karen, ''Heb jij al ooit een K3show-dvd gezien?'', grapt Kristel. Kristel toch, jij zelfrelativerend wonder! ''Wat een eer voor ons'', glundert Kathleen, die nu plots in ongeziene hoeveelheden door Vlaanderen geëerd wordt, hoeveelheden waar Jelle Cleymans natte dromen over heeft. Laat me duidelijk zijn hé: ik gun het die dames van harte. Natuurlijk doen die dat, hoe zou je zelf zijn? Afgezien dat ik de honderd Instastories kotsbeu ben, ligt voor mij het probleem dieper dan dat. Achter hen, vanuit de schaduw, komt daar plots die engerd van een Gert Verhulst aangewandeld met een of andere award? Cheque? Vijfhonderdduizend tickets verkocht! Een record! Vijfhonderdduizend keer € 50. Gertje is blij. Ongelukkig Vlaanderen hunkert naar zijn kindertijd en dat verkoopt dus ongeëvenaard goed. Niets mis mee, toch?
Nostalgie verkoopt, dus wordt dat steeds opnieuw gemaakt, zij het in een gelijkaardig album, zij het een letterlijke kopie
Onlangs was Miguel Wiels te gast op Radio 2. Hij zei daarin dat de jonge garde artiesten te veel een soort McDonald's geworden zijn. Songs worden te snel geschreven waardoor ze twee maanden later vervangen worden door een ander: een song van Camille lijkt te veel op een song van Aaron Blommaert. En ja, voor een keer sloeg Wiels daar de nagel op de kop. Alleen wat gênant dat dat ook zijn eigen kop had moeten zijn. Of het nu K3 is, de Studio 100 SingAlong, Spring of XINK (herinner je je dat collectieve orgasme bij de millennials nog? What the fuck zelfs): nostalgie verkoopt, dus wordt dat steeds opnieuw gemaakt, zij het in een gelijkaardig album, zij het een letterlijke kopie. Mijn probleem daarmee is dat de creativiteit daardoor moet inboeten. Alle investeringen in die geroutineerde nostalgie betekenen minder kansen voor beginnende, vernieuwende artiesten. Dit maakt het almaar moeilijker voor jonge kunstenaars om hun verdiende platform te krijgen in Vlaanderen. Maar wie ben ik hé? Misschien wel gewoon een cynische, snobistische Blandijnstudent die de sluiting van de cafetaria nog steeds niet verwerkt heeft, en dringend wat minder moet zagen.
Zelf nood om je opinie te delen?
Stuur het dan door naar: maatschappij@schamper.be
Reactie toevoegen