Veel studenten geloven oprecht dat het geen zin heeft, dat beslissingen toch al ergens anders worden genomen, dat hun stem verloren gaat in de massa. De vraag stelt zich dan vanzelf: wat kan een student eigenlijk veranderen aan een universiteit als de UGent? Meer dan je zou denken.
De voorbije twee jaar zetelden wij als studentenvertegenwoordigers in de Raad van Bestuur en de Sociale Raad. We leerden hoe traag institutionele verandering soms gaat, en hoe je haar toch kan versnellen.
Neem studieplekken. Op ons initiatief werd in maart 2025 unaniem een agendapunt goedgekeurd in de Raad van Bestuur. Omdat de nood het hoogst was tijdens de examens, werd daar als eerste werk van gemaakt: ruimere openingsuren, ook in het weekend, gedragen door vergoede vrijwilligers. Dat was een eerste stap. Inmiddels is een structurele uitbreiding gepland voor het volledige academiejaar vanaf 2026-2027. Of neem de huurprijzen in de studentenhomes: wat begon als een dreigende stevige verhoging, kon door onderhandelingen in de Sociale Raad worden getemperd. Verregaande publiek-private constructies die de betaalbaarheid verder onder druk hadden gezet, werden tegengehouden. Zelfs de gratis sauzen in de universitaire resto's zijn geen toeval, het zijn de kleine ingrepen die je kan afdwingen als je consequent aanwezig bent en weet waar je voor staat.
Ondertussen werkten we mee aan de hervorming van de tuchtorganen, met een volledige vernieuwing van de professoren die daarin zetelen. Mede onder onze impuls zal de UGent binnenkort een extra mensenrechtenverklaring eisen van al haar partners. En vroeg in ons mandaat startten we een grondige herziening op van de academische kalender, met oog op meer ruimte voor heroriëntatie en echte rustperiodes. De concrete scenario's die daaruit voortkwamen, worden momenteel verder uitgewerkt.
Het werk van een studentenvertegenwoordiger speelt zich vaak af achter de schermen, in vergaderingen, onderhandelingen en informele contacten die zelden de krantenkoppen halen. Dat maakt het soms moeilijk om het nut ervan in te zien voor buitenstaanders, maar soms ook voor onszelf. Toch is het precies dat onzichtbare werk dat het verschil maakt. Een zetel die leeg blijft, is geen zetel minder, maar een stem die de universiteit niet hoeft te beantwoorden. Het werk vergt – helaas – tijd, maar levert wel concrete resultaten op voor elke UGent-student.
Voor wie overweegt om zelf die stap te zetten: dank u. Het is een engagement dat veel kost, maar minstens evenveel teruggeeft. Aan jezelf, en aan alle UGent’ers.
Lou-Wilson Van Pellicom en Felix Coens
Reactie toevoegen