Gent Jazz 1.5: continentale kruisbestuiving

Het was even fron­sen bij het ont­dekken van de fes­ti­vals­feer anno 2020. Geen ellen­lange wachtrij voor die veel te dure tik­ka masala, social­izen werd beperkt tot muilen bin­nen je eigen bubbel en eerder dan wiet, was het de immer aan­wezige geur van ontsmet­tingsal­co­hol die je reuko­r­gaan teis­ter­de. Afgelopen zondag beklaagde alvast nie­mand zich de annu­latie van een verre reis, want onder meer Com­pro Oro en Black Flower bracht­en tro­pis­che sfer­en tot bij je gedesin­fecteerde stoel.

Dat de Gent Jazz zomer van 2020 enigzins mem­o­ra­bel wordt, staat vast. Maar laat er geen twi­jfel over bestaan: dat komt niet alleen door de aansteke­lijkheid van dat smerige virus. Het pro­gram­ma dat het fes­ti­val dit jaar bewust heeft samengesteld, ademt uiteen­lopende jaz­zvir­tu­ositeit van eigen bodem uit. En inder­daad: de muziekkoorts die je op Gent Jazz oploopt, is min­stens even besmet­telijk. Gewoon­lijk, toch. Want het moet gezegd: die laat­ste ver­sprei­d­de zich in vernieuwde set­ting niet alti­jd even makke­lijk.

Compro Oro

Com­pro Oro

De vei­ligheid was op Gent Jazz – geheel terecht – een top­pri­or­iteit, maar ander­halve meter laat helaas eve­neens veel ruimte voor onver­sto­ord geroeze­moes. Som­mi­gen waan­den zich al lang vóór 22u30 in de pop-up zomer­bar, waar het podi­umge­beuren slechts deel van het decor uit­maak­te. Spi­jtig, want wie zijn aan­dacht wél richtte naar de heren van Com­pro Oro, kwam terecht in een damp­ende stoom­cab­ine die hier en daar zelfs de oblig­a­toire stoel­colle deed oplossen ondanks dat over­bod­ig rond­be­we­gen expli­ci­et ver­bo­den werd. Het vijf­tal begelei­d­de hun reis­gezelschap nauwkeurig op een intens zwe­terige trip langs de snikhete Sahel en Lati­jns-Amerikaanse buiten­wijken. Of min­der ingewikkeld: niets kon de set van Com­pro Oro beter samen­vat­ten, dan hun olijke Caribis­che hemd­motieven zélf. Gent Jazz kreeg de keuze om mee te sur­fen of, onbe­wuste fes­ti­val­ganger met een beperk­te aan­dachtss­panne zijnde, kop­je onder te gaan. Maar ook hier geldt: you bet­ter catch the wave.

Een intens zwe­terige trip langs de snikhete Sahel en Lati­jns-Amerikaanse buiten­wijken

Hun zwoele rit­miek en exo­tis­che melodieën bracht­en zeldzame dans­ma­n­oeu­vres naar boven en het werd een heuse uitdag­ing om elke mogelijke beweg­ing uit die ver­domde stoel te halen. Vibra­fon­ist Wim Segers spon joliger­wi­js een haarfi­jne lei­draad doorheen het geheel. Com­pro Oro stu­itert als een ping­pong­bal tegen de jaz­zflanken en pikt langs alle kan­ten muzikale ele­menten op. Het eind­prod­uct is een eigen­zin­nige eclec­tis­che sound die de man­nen op podi­um pre­cieus richt­ing de toeschouw­er blazen. Een ned­erige Segers spo­orde nog aan het num­mer ‘Geef je geld’ mee te zin­gen – en wie weet zelfs écht te doneren. We kun­nen hem gerust­stellen: zij die de bus niet gemist hebben, zullen hun geld ongetwi­jfeld opnieuw in dit vertrouwde reis­bu­reau investeren.

Black Flower

Black Flower

Of de avond­schemer­ing er voor iets tussen zat, weten we niet. Het viel alleszins op dat steeds meer bubbels, eerder pal­end aan het podi­um, hun blik ver­ruim­den naar het muzikale aspect. Black Flower kleurde indigob­lauw, en stemde daarmee hun mys­terieuze sound gelijk met de tin­ten van de nacht. Waar Com­pro Oro als opper­heers­er gedi­jde op het gril­lige luchtru­im, maak­te Black Flower zich meester van het onder­grondse en baan­den zij zich een weg langs com­plexe kruip­tun­nels en aardse oerk­lanken. Simon Segers leverde schit­terend slag­w­erk. Blaz­ers Nathan Daems en Jon Bird­song klonken heer­lijk sluw, figu­urlijk glurend door het stru­ikge­was naar wat al snel hun prooi zou wor­den. Eerlijk: ik hoopte toch stiekem dat ze de irri­tant luidruchtige bubbel aan mijn lin­k­eroor zouden kiezen.

Black Flower stemde hun mys­terieuze sound gelijk met de tin­ten van de nacht

Naar­mate de set vorderde, kroop het ensem­ble meer en meer uit hun schulp. Bij momenten nam Black Flower ons zelfs mee naar Indis­che oor­den en kre­gen we instru­men­tale klaagzan­gen op ons afges­tu­urd. Het zou zelfs niet ver­baasd hebben, mocht er op die bezw­erende tonen zomaar een slang uit Bird­songs hoed gedanst zijn. Het geheel bleef op ieder moment een span­nende even­wicht­soe­fen­ing tussen tegen­polen. Black Flower klonk gede­cideerd en gecon­troleerd, maar liet vaak genoeg de teugels vieren. De onder­linge con­nec­tie was daarin onont­beer­lijk en vor­mde een intrigerend schouwspel op zich. Wie dat wou, liet zich argeloos in trance meevo­eren. Het gebeuren liet ons gekraakt en tegelijk­er­ti­jd getroost achter. Die black flower heeft bij­zon­der heelkundi­ge kracht­en. Een sterk betov­erend goed­je, zo bleek.