Filmfest Gent by Schamper

Huil-je-hart-weg-film: ‘C’mon C’mon’

Onder een deken­t­je kruipen in de zetel met een kop warme chocomelk. Dat is hoe deze film aan­voelt. ‘C’mon C’mon’ is een zachte, emo­tionele roller­coast­er en laat je niet achter met een gebro­ken hart. De twee hoofd­per­son­ages John­ny (Joaquin Phoenix) en zijn neef­je Jesse (Woody Nor­man) schit­teren op het scherm met een breek­bare en intense kwets­baarheid. Regis­seur Mike Mills raakt fun­da­mentele maatschap­pelijke vra­gen aan, zoals hoe de toekomst er moet uitzien, maar slaagt er ook in om de kijk­er te rak­en met de intimiteit van een oud­er-kin­drelatie. Dat rak­en bekomt hij niet enkel door fic­tie met non-fic­tie te ver­w­even. De volledig zwart-witte cin­e­matografie geeft ‘C’mon C’mon’ ook een sub­tiele seren­iteit en diep­gang.

Adem-snel-door-je-neus-film: ‘The Duke’

Iedereen weet dat de opper­ste vorm van appre­ci­atie van humor het snel uitade­men door de neus is. In de zaal waar ‘The Duke’ speelde, is er dan ook wat afgeg­nif­feld. De eeuwig char­mante en ide­al­is­tis­che arbei­der Kemp­ton Bun­ton gaat heel erg ver om zijn punt te bewi­jzen wan­neer hij het onbe­taal­bare schilder­ij van de Duke of Welling­ton mee­grist uit de Nation­al Gallery (and I respect that). De gewiek­ste Britse humor en oprechte acteer­presta­ties staan klaar om het hart van menig anglofiel te verov­eren. ‘The Duke’ is een lofrede aan door­tas­tend­heid, eeuwige empathie en geloof in de mens. Spoil­er alert: naast peper­dure schilder­i­jen steelt Kemp­ton ook je hart.

Voor de soundtrackliefhebbers: ‘Mona Lisa and the Blood Moon’

Mona Lisa Lee (Jeon Jong-seo), een jonge twintiger met telekinetis­che kracht­en, ontsnapt uit een psy­chi­a­trische instelling en moet zien te wen­nen aan de gebruiken van de buiten­wereld. In New Orleans leert ze stun­telig hoe het is om te dansen, zoe­nen, ste­len, tele­visie te kijken, Chee­tos te eten en om van iemand te houden. Nacht­club­danseres Bon­nie Belle (Kate Hud­son) ruikt geld wan­neer ze de kracht­en van de wereld­vreemde Mona Lisa ont­dekt en geeft haar onder­dak. Verwacht geen schit­terende film, maar een leuke com­bi­natie van eclec­tis­che neon­licht­en en eigen­zin­nige num­mers. Met deftige box­en en de juiste gemoeds­gesteld­heid wordt deze film van regis­seur Ana Lily Amir­pour een geestver­ruimende trip. 

Eigen grond: ‘Cool Abdoul’

Regis­seur Jonas Baeck­e­land slaagt erin met zijn debu­ut­film een oprecht Gents ver­haal te bren­gen. Deze biopic van Gentse bok­skam­pi­oen Ismaïl Cool Abdoul ver­valt niet in verve­lende clichés. Geen typ­is­che zero-to-hero-en-terug-ver­haal­li­j­nen, maar een ver­haal met nuance en echte hin­dernissen. De sterke beelden geven je het gevoel dat je zelf in de ring moet klim­men, of zelf ko gaat. Nabil Mal­lat schit­tert. Samen met Baeck­e­land weet hij de gelaagdheid van Ismaïl Cool Abdoul per­fect te vat­ten. Je wordt meege­zo­gen in Ismaïls interne con­flict tussen verder opklim­men in het nachtleven − tegen zijn nor­men en waar­den in − of voluit gaan voor zijn grote liefde Sylvie, zijn fam­i­lie en bokscoach. (Wat inside knowl­edge: blijk­baar werd het script geschreven in het Gentse café De Loge).

Ontroerend hard: ‘Große Freiheit’

In het naoor­logse Duit­s­land is het ver­bo­den om homo te zijn. Hans (Franz Rogows­ki) ver­huist daarom recht­streeks vanu­it een kri­jgs­gevan­genenkamp naar de gevan­ge­nis omwille van zijn geaard­heid. Zijn celgenoot Vic­tor (Georg Friedrich), een vero­ordeelde moor­de­naar, is de enige con­stante gedurende zijn verbli­jf. Wat vol­gt is het node­loos lij­den van een onschuldige man in een beton­nen omgev­ing waarin toch ergens liefde lijkt te groeien. Regis­seur Sebas­t­ian Meise neemt de kijk­er mee door een ruwe omgev­ing waarin weinig medeli­j­den getoond wordt om uitein­delijk deze los­bandi­ge vecht­par­tij te lat­en ontaar­den in een beeld­schone dans van innige vriend­schap en liefde. Deze film is zowat de meest hard­handi­ge en mee­do­gen­loze manier om het mooie in de mens te tonen.