Annalise Delbouille doorbreekt de klassieke grenzen van de zorg

Wat inspireert jou? 

“Ik word enorm ger­aakt door onrecht. Ik probeer het slechte in de wereld te beant­wo­or­den met kun­st en zorg. Er zijn ook wel een paar zwarte fem­i­nis­ten die mij inspir­eren. Dat gaat van Angela Davis tot Bell Hooks; zij zijn echt prachtig.”

Wat houdt je bezig? 

“Als leef­groep­begelei­der kom ik con­stant in con­tact met kwets­bare jon­geren uit een moeil­ijke omgev­ing. Ik geef hen weke­lijks muziekate­lier. Dat kan op heel veel ver­schil­lende manieren wor­den inge­vuld. Soms is er iemand die piano wil leren spe­len, maar even goed luis­teren we samen muziek om daar dan over te prat­en. Ook in mijn vri­je tijd ben ik enorm veel bezig met muziek: dat gaat van een Franse punkband tot melige soul. Het komt ook tot uit­ing in mijn drag.”

Drag is kunst

Hoe kwam drag in jouw lev­en?

“Het kijken van ‘RuPaul’s Drag Race’ tij­dens de lock­down wakkerde mijn inter­esse aan. Daarom koos ik ervoor om met mijn mas­ter­proef de drag scene in Bel­gië in kaart te bren­gen. Ik ont­dek­te al snel dat ‘de’ drag scene van Bel­gië niet bestaat, daar­voor is de kun­stvorm te divers. Na het inter­viewen van ver­schil­lende arti­esten en het bek­ijken van hun shows was ik verkocht. Ik wou onder­zoeken wat drag voor mensen kan beteke­nen. Het is iets heel per­soon­lijks, dus er zijn soms heel sterke con­trasten. Bij de één is drag echt hun lev­en en zijn ze er enorm open over, bij andere mensen weten hun eigen fam­i­lie en vrien­den het niet. Op mijn stage heb ik dan het even­e­ment ‘What The Drag’ geor­gan­iseerd. Dat is een tweedaags fes­ti­val met door­lopende expo’s, lezin­gen, de ver­ton­ing van een Grieks drag­col­lec­tief, optre­dens, enzovoort. Het was heel breed. Zo was er ook een work­shop door Senne Mis­plon over bystander train­ing; wat moet je doen als je grensover­schri­j­dend gedrag ziet gebeuren?”

“Ik wou onder­zoeken wat drag voor mensen kan beteke­nen”

Wat is drag voor jou?

“Drag betekent voor iedereen iets anders, voor mij is het echt kun­st. De schmink, de optre­dens, het grafis­che werk, kos­tu­umon­twerp … Meer dan dat is het ook kun­st met een sub­ver­sief poten­tieel. Je kan spe­len met gen­der­nor­men en kri­jgt de ruimte om dom­i­nante nor­men en waar­den in vraag te stellen op een spe­lende manier. De vraag is dan wel: ‘In welke mate wordt het door iedereen gezien als kun­st?’ Zo hebben veel dra­gar­ti­esten enkel een kun­ste­naarskaart door­dat ze hun drag com­bineren met een andere, meer klassieke, kun­stvorm. Hun drag alleen wordt niet per se als kun­st erk­end, ter­wi­jl je er ontzettend veel ver­schil­lende vaardighe­den voor nodig hebt.”

“De strenge nor­men over wat drag wel of niet is, ver­vagen”

Hoe benad­er je de drag­w­ereld vanu­it jouw acad­emis­che achter­grond?

“In de Verenigde Stat­en is drag een stuk com­peti­tiev­er geor­gan­iseerd. Je moet veel meer vol­doen aan bepaalde nor­men om er je geld te ver­di­enen als dra­gar­ti­est. In Bel­gië is het zo goed als onmo­gelijk om enkel als dra­gar­ti­est aan de kost te komen. De infra­struc­tu­ur is er niet, maar dat zorgt er ook wel voor dat de com­peti­tie weg­valt en de sfeer een stuk gemoedelijk­er is. Mensen helpen elka­ar groeien op hun eigen manier. Die strenge nor­men over wat drag wel of niet is, ver­vagen. Het moeil­ijke is dan wel dat de shows die er zijn alle­maal door dra­gar­ti­esten zelf wor­den geor­gan­iseerd. Daar­naast zijn er in Bel­gië weinig zwarte vrouwen, man­nen of non-binaire per­so­n­en die drag doen. Op elk vlak is er daar wel wat onder­rep­re­sen­tatie. Het is heel moeil­ijk ermee te begin­nen als je het nooit echt ziet.”

Wat moet iedereen vol­gens jou gezien of gelezen hebben?

“Er zijn twee sci­encefic­tion­films waar ik regel­matig aan terug­denk omdat ik ze con­ceptueel inter­es­sant vind. De film ‘Mr. Nobody’ met Jared Leto heeft een diepe indruk op me nage­lat­en. Ook de film ‘Coher­ence’ deed me nadenken over hoe ik mijn lev­en wil lei­den. Daar­naast ben ik veel onder­weg en die tijd spendeer ik graag al lezend. Recent kwam het boek ‘Notes on Grief’ heel erg hard bin­nen. De Nige­ri­aanse schri­jf­ster Chi­ma­man­da Ngozi Adichie schri­jft over het ver­lies van haar vad­er tij­dens de pan­demie. Ze reflecteert over rouwen op een moment waarin een groot deel van de wereld­bevolk­ing met ver­lies gecon­fron­teerd wordt. Het is miss­chien wat duis­ter, maar ik vond het heel sterk.”

Waar droom je nog van? 

“Vanaf mei ben ik zes maan­den res­i­dent artist in Broei. Mijn project gaat over de verbind­ing tussen zorg en kun­st. Zo zal ik bijscholin­gen rond gen­der organ­is­eren voor hulpver­len­ers, maar zal ik ook proberen tools aan te reiken om aan men­taal welz­i­jn te werken. Daar­naast komen er ver­schil­lende cre­atieve work­shops. Dat project is een soort niet-klassieke prak­tijk. In die zin droom ik ervan om de gren­zen van de klassieke zorg te door­breken via kun­st.”