Au sérieux

De voorbije drie jaar heb ik me als redacteur bij Schamper vooral geëngageerd voor cultuur, en literatuur in het bijzonder. Aangezien ik Nederlands gestudeerd heb, is dat niet zo verwonderlijk. Maar ik kan u verzekeren dat het alvast niet de vakgroep Nederlandse Letterkunde was die me gepassioneerd maakte. Wat ik me vooral herinner, is de overdreven heksenjacht op plagiaat gepropageerd door de ‘grote man’ in de vakgroep. Van een berucht docent heb ik bovenal de volgende uitspraak onthouden: “Een paper moet wetenschappelijk zijn. Als je in een gedicht veel e’s en o’s ontdekt, en je trekt daarin een parallel met leven en dood, en je kan dat ondersteunen met academische bronnen, dàt is wetenschappelijk.” U merkt het, literatuurexperts nemen zichzelf erg serieus.

Zo ook bij de draaischijf van poëzie in Gent, het Poëziecentrum. Voor het eerst sinds het opstarten wordt het directeurschap overgedragen. Voortrekker Willy Tibergien stopt ermee op 1 augustus, iets wat al enkele jaren op handen is. Schamper was mijn lachje toen ik vernam dat professor Yves ‘grote man’ T’Sjoen in 2006 genoemd werd als mogelijke opvolger, wat niet doorging omwille van een persoonlijke vete met Tibergien. Ondanks de weinige sympathie die ikzelf koester voor T’Sjoens overtuigingen, moet ik toegeven dat de scherpe kritiek die hij toen uitte minstens deels terecht was en nog steeds opgaat. Er zijn betere literaire magazines dan de Poëziekrant uitgegeven door het Poëziecentrum, en literaire evenementen worden beter op poten gezet door andere organisaties. Maar goed, als ik de harde woorden mag geloven van een aantal schrijvers die ik gesproken heb de laatste jaren, is de exit van T’Sjoen geen slechte zaak. De specifieke scheldwoorden zal ik voor mezelf houden.

Nog schamperder echter was mijn lachje toen ik vernam wie de nieuwe directeur zal worden: niemand minder dan Carl De Strycker, de beruchte docent die zo erg staat op zijn wetenschappelijke principes. Veel heeft hij nog niet te vertellen over zijn toekomstig beleid, want in overleg met de Raad van Bestuur van het Poëziecentrum (dat de volle acht medewerkers telt, serieuze zaken!) zal hij geen interviews afleggen tot zijn officiële aanstelling. Stelt u zich de repercussies voor van een verkeerde uitspraak, heel Gent zou in oproer en chaos vervallen. Ach, het valt te begrijpen dat Tibergien liever iemand zonder tegengestelde visie op de poëzietroon zet om zijn levenswerk verder te zetten. Een alleenheerschappij verdraagt namelijk geen zware omwentelingen zonder aan populariteit in te boeten. U weet wel, die immense populariteit die poëzie geniet bij de massa.

Waar ik naartoe wil, beste lezers, is dat ik teleurgesteld ben in het literaire landschap. Ik heb gepoogd om literatuur een héél klein beetje dichter bij de student te brengen. Schamper was daar een dankbaar platform voor. Maar dichters raken amper aan de bak in onze contreien, en de literaire katalysatoren vervallen al te vaak in bekrompen discussies. Dus als u van literatuur houdt en dat zo wil houden: ga geen Taal- en Letterkunde studeren, lees Schamper en neem de ‘experts’ vooral niet te serieus.