In het kader van U
- editie
- 515
- categorie
- nieuws en reportages
Om de twee weken gaat Schamper (mét kader) op zoek naar mensen die uw leven als student aangenamer maken. Deze week: Gertjan Willems van Film-Plateau.

Functie?
Ik stel samen met mijn collega’s van de vakgroep Communicatiewetenschappen de helft van het programma van Film-Plateau samen. De andere helft neemt de vakgroep Theaterwetenschappen voor zijn rekening. Ik geef bovendien ook vaak de inleiding bij de films.
Studies?
Hier in Gent heb ik Communicatiewetenschappen gestudeerd. Het jaar daarna ben ik naar Antwerpen getrokken, voor een eenjarige master Filmstudies en Visuele Cultuur. Uiteindelijk ben ik terug hier aan de UGent terechtgekomen. Momenteel bereid ik een doctoraat voor over filmbeleid.
Anekdote?
Enkele jaren geleden stond Birth of a Nation van D. W. Griffith op het programma. Dat is een film die een reusachtige plaats inneemt in de filmgeschiedenis, maar de prent staat ook bekend om zijn racistische inhoud. Zo zit er bijvoorbeeld een fragment in de film waar de Ku Klux Klan op heroïsche wijze een blanke familie redt van zwarte opstandelingen. Toen onze huispianist, Tom Van der Schueren, werd gevraagd om live pianobegeleiding bij de film te doen, weigerde hij eerst. Hij wilde geen muziek spelen bij een racistische film. Uiteindelijk kon hij toch overgehaald worden. Tijdens de opvoering van de film, op het moment dat de Ku Klux Klan in beeld verscheen, deed Tom plots de piano open en begon hij over de snaren in de klankkast te wrijven. Dat maakte een verschrikkelijk piepend geluid, het deed zelfs pijn aan je oren. Het contrast met het verheerlijkte beeld van de KKK was geniaal.
Verhuis?
In het oude Film-Plateau, in de Paddenhoek, liepen veel filmvertoningen in de mist. Aan de ene kant kwam dat door de projector die al heel oud was. Dat toestel had namelijk al jaren dienst gedaan in de kleine dorpsbioscoop van Ertvelde. Aan de andere kant zijn de spoelen van de oude films die vertoond worden vaak in slechte staat. Die combinatie zorgde ervoor dat de film vaak losschoot, waardoor je heel hectische toestanden kreeg in de projectiecabine. Op zo’n moment ligt de pellicule immers bij meters in het rond en dat moet dan allemaal zo vlug mogelijk terug opgerold worden. Nu we naar de KASK-cinema verhuisd zijn, waar ze een betere projector hebben, zijn er veel minder problemen.
Held?
Ik heb verschillende helden, de meeste van hen zijn modernistische cineasten uit de jaren ’60. Jean-Luc Godard vind ik bijvoorbeeld erg goed en ik houd ook van Michelangelo Antonioni, Federico Fellini en Ingmar Bergman.
Wat na de werkuren?
Eigenlijk ben ik fulltime met film bezig. Binnen mijn werk bestudeer ik de sociaaleconomische context van film en buiten mijn zogezegde werkuren verdiep ik me in het inhoudelijke. Dat betekent veel films kijken en boeken lezen over cineasten. Eigenlijk denk ik niet over werk en privé als twee aparte zaken, ik doe mijn job daarvoor te graag.
Levensmotto?
Daar doe ik echt niet aan mee (lacht). Of misschien: ‘A film a day keeps the doctor away’.
Ultieme droom?
Dat Film-Plateau nog 150 jaar mag bestaan.
