Film
De slotavond van het filmfestival van Cannes, 2008. Terwijl Paris Hilton voor de ogen van de paparazzi paradeert, zitten twee mannen van een glas prosecco te genieten. Juryvoorzitter Sean Penn en regisseur Paulo Sorrentino hebben het over Il Divo, de film van Sorrentino die enkele ogenblikken later volledig terecht de Prijs van de Jury zal krijgen. Penn is onder de indruk van de film, waarop Sorrentino hem voorstelt om samen een film te draaien. En zo geschiedde…
Drie jaar later staan Sorrentino en Penn opnieuw in Cannes om er This Must Be the Place voor te stellen. De film vertelt het verhaal van Cheyenne (Penn), een rijke rockster die ‘met pensioen’ is. Zoals het een rockster betaamt, brengt hij de dag door met het stiften van zijn lippen, squashen in zijn leegstaand zwembad en rondhangen. Wanneer hij net te laat komt bij de dood van zijn vader, een diepgelovige jood, besluit Cheyenne de nazibeul die zijn vader in de concentratiekampen vernederde, op te sporen om hem te wreken.
Nadat we Penn eerder al zagen als homoactivist (in de zeemzoete prent Milk) en een escapist (in het fantastische Into the Wild), komt hij in deze film naar voor als een personage met een hoek af. Cheyenne wordt bij momenten wel zeer karikaturaal voorgesteld, vooral wanneer Penn voor de zesendertigste keer op een klagerig toontje begint te spreken. De vloeiende camerabewegingen van Sorrentino staan in schril contrast met de voormalige rockster die door het beeld lijkt te slenteren, op zoek naar zichzelf.
Ondanks het feit dat de film in het niets verbleekt bij Sorrentino’s vorige film, het magistrale Il Divo, is This Must Be the Place zeker niet slecht. De perfecte muziekkeuze en enkele scènes konden ons zeker bekoren. Ook de oneliners van Cheyenne, een kind gevangen in het lichaam van een volwassene, zaten er vaak boenk op. Wij zijn alvast zeer benieuwd naar nieuw werk van Sorrentino!
