Ontwerper Oasis overleden

Enkele leden van het Oasis-project tijdens de ontwikkelingsfase.
© U.S. government

Van de Woestijne is voor het grote publiek altijd een nobele onbekende gebleven, maar voor medewerkers binnen de universiteit was hij een berucht figuur. De man speelde namelijk een hoofdrol in de totstandkoming van Oasis, een stuk software dat ‘een gebruiksvriendelijk en op de noden van de eindgebruiker gericht webportaal’ zou aanbieden. Van de Woestijne werd aangesteld als chief executive programmer van het beloftevolle project, maar dat bleek een fatale zet te zijn. Toen Oasis na ettelijke maanden het levenslicht zag, bleken immers bitter weinig van die beloftes te zijn waargemaakt.

Een voormalig medewerker van de directie ICT getuigt anoniem: “Toen tot ons doordrong wat voor een monster van Frankenstein we op de wereld hadden losgelaten, sloeg de totale wanhoop toe. U kunt zich dat niet voorstellen, de wezenloze blik van iemand die beseft dat hij zijn diepste ziel verspeeld heeft. (stil) Er waren veel gezinsdrama’s in die periode.”

In de weken en maanden die volgden, zou de helpdesk ICT overspoeld worden met hoongelach, klachtenmails en antraxbrieven van gefrustreerde studenten en vertoornde professoren die de kluts compleet kwijt waren. Het ene na het andere teamlid stapte uit het project. “We moesten op den duur vangnetten onder de ramen installeren om de wanhoopsdaad van een zoveelste arme drommel te verhinderen”, foetert onze anonieme bron. “Alsof onze eerbiedwaardige instelling een ordinaire Chinese gsm-fabriek was!”

Oudbakken brood

Uiteindelijk bleef enkel V.D.W. over om Oasis in goede banen te leiden. Helaas hadden zijn ondoordachte daden ook hun weerslag op zijn familie. Van de Woestijnes zichtbaar aangedane moeder Wilrien Watergans deelt haar ervaringen: “Nadat in het dorp de gemene roddel verspreid was dat onze zoon betrokken was bij het Oasis-project, kon ik mijn gezicht nergens meer vertonen! Ik voelde overal de gemene blikken priemen in mijn rug. Telkens als ik passeerde, verstomden de gesprekken. Het brood leek ook niet meer dagvers.”

Ten langen leste heeft lichte familiale druk de programmeur toch kunnen overhalen om voor de enige geschikte oplossing te kiezen. “Toen ik het nieuws hoorde, sloeg mijn hart een slag over. De eer van de familie was gered”, vertelt Wilrien terwijl ze een traan van onverholen trots wegpinkt.

Autistische informatici

Helaas was V.D.W de enige die nog min of meer wist hoe het systeem in elkaar zat. Met het nakende ‘tweede deel eerste examenperiode’ in het achterhoofd, werken de mensen van de Studentenadministratie zich momenteel de naad uit het lijf om alles nog op tijd in orde te krijgen. Of dat zal lukken, valt echter ten zeerste te betwijfelen. Sara Hazant van de desbetreffende dienst is formeel: “We hebben enkele van onze meest autistische wiskundigen aan het werk gezet om de chaotische wirwar van Oasis te ontrafelen, maar nu al is duidelijk dat het een werk van lange adem wordt.” Gelukkig werd er onlangs een radicaal nieuw idee voorgesteld. “We zullen papieren puntenbriefjes onder de studenten verdelen. Een enorme efficiëntiewinst”, vertrouwt Hazant ons hoopvol toe. “Zand erover.”