"Ik kan niet anders"

Gefotografeerd door Simon Wardenier

Dames, wat is jullie eerste muzikale herinnering?

Elke: “Dat ik op kerstliedjes danste met een lint. Maar ook Get Ready en de Backstreet Boys en Hitclub!”
Naomi: “Ik luisterde naar Blackstreet, ‘No diggity’. Via mijn vader luisterde ik vroeg naar Nirvana en de Red Hot Chili Peppers. Een van mijn eerste woorden was ‘Keith Richards’ (lacht). Mijn eerste echte muzikale herinnering is dat mijn vader mij (zingt een stukje) ‘Hot Stepper’ van Ini Kamoze aan het leren was. Ik moest dan ‘Murderer’ zeggen.”

Wanneer kwam het besef dat je iets met muziek wou doen?

Naomi: “Bij mij pas vanaf mijn dertiende. Ik had daarvoor wel al muziekschool gedaan, maar ik vond dat saai. Ik ben daar snel mee gestopt en dan zelf blijven sukkelen. Daarna ben ik zelf muziek beginnen te ontdekken via mijn vaders platenkast.”
Elke: “Bij mij kwam het besef bij de scouts, rond het kampvuur met een gitaar. Voor Sinterklaas heb ik dan met mijn zussen een gitaar gevraagd. Sindsdien begon ik met ontdekken, nummers coveren, een beetje proberen en zien hoe het loopt. En dan gaat dat verder.”

Wanneer zijn jullie in groepjes beginnen spelen?

Naomi: “Nadat ik mee ging naar de repetities van mijn vaders band waar ik gitaar speelde. Ze hadden geen zanger en voor de lol ben ik dan eens beginnen zingen. Dat was blijkbaar goed. Vanaf mijn zeventiende wou ik niet meer met mijn pa spelen, dat was niet meer stoer. Dan heb ik in verschrikkelijke bandjes gespeeld. We waren echt niet zo goed, we blowden te veel. Vanaf mijn achttiende had ik dan mijn eigen soloproject.”
Elke: “Ik heb altijd solo gespeeld. Van zodra ik een gitaar vast had op mijn zestiende. Daar plakte ik dan de naam Love Like Birds op toen ik drie jaar geleden mijn Myspace aanmaakte.”

Wanneer is Reena Riot ontstaan?

Naomi: “In de warme aprilmaand van 2007. Een vriendin had een klein optreden voor mij geboekt en ze vroeg onder welke naam dat moest. Ik wou absoluut niet ‘Naomi Sijmons’ vanwege de naam. (Haar vader is Fons Sijmons, bassist bij The Scabs n.v.d.r.). Toen is Reena Riot mijn naam geworden.”

Vanwaar halen jullie inspiratie?

Elke: “Het begint steeds bij het leven. Dingen die gebeuren waarbij ik de nood heb om erover te schrijven. Maar wel geromantiseerd. (tot Naomi) Ik denk bij jou ook? Je teksten zijn gevoelig en eerlijk.”
Naomi: “Ja, het leven en wat fantasie. Af en toe ook een film. Nu ben ik bezig rond Breaking the Waves van Lars Von Trier. Een film waar ik echt niet goed van was. Dan geeft de sfeer mij inspiratie.”

Wat vinden jullie van muziekwedstrijden, zoals Humo’s Rock Rally en de Kunstbende?

Naomi: “Voor ik er zelf aan deelnam vond ik het verschrikkelijk. Muziek is iets subjectiefs, iets dat iedereen anders ervaart. Dan is het raar dat daar een jury staat en dat het een wedstrijd wordt.”
Elke: “Wie is de beste? Ik speel dan liever voor tien mensen die het echt mooi vinden. Ik denk wel dat die wedstrijden een goede opstap kunnen zijn. Dat die kansen kunnen geven tussen de miljarden bandjes.”
Naomi: “Nu ik meedoe aan de Rock Rally probeer ik erin te stappen alsof het geen wedstrijd is. Ik ga mijn ding doen en kijken hoe mensen reageren. Maar het is eng. Binnen een week (het interview vond plaats op 15 februari, n.v.d.r.) komt Humo met die reviews waarin je neergesabeld kan worden. Dan hebt ge het vlaggen.”

Hoe gaan jullie om met die recensies?

Naomi: “Recensies zijn altijd relatief. Sommigen kunnen van dat negatieve iets opbouwends maken.”
Elke: “Dat zijn de beste. Als de commentaar alles afbreekt dan ben je er niets mee. Je moet recensies met een korreltje zout nemen. Recensenten hebben een slechte dag of het is hun genre niet, misschien houdt hij meer van metal. Het blijft subjectief.”

Toekomstperspectieven

Vinden jullie het aangenamer om in kleine cafeetjes en zaaltjes te spelen?

Elke: “Ik wel, als het publiek stil is. Ik heb al cafés gehad waar ik omvergepraat werd. Dat is echt niet leuk. Dat is triestig en respectloos. Alsof het toegestaan is te praten wanneer er live muziek gespeeld wordt. Zelfs in de bioscoop zwijg je en die acteurs zijn daar niet eens echt.”
Naomi: “Het voordeel in grote zalen is dat ze voor jou komen. Dan kan je genieten en zweven op de stilte. Terwijl je in cafés soms je stem omhoog moet duwen om maar wat luisterende oortjes in jouw richting te krijgen. Het is hun vergeven maar dat kan echt lastig zijn.”
Elke: “Ik speel liever in mijn slaapkamer dan in een café waar ze toch niet aan het opletten zijn.”

Spelen jullie ook nog bij andere bands?

Elke: “Ik speel enkel met Love Like Birds. Er komt soms wel een contrabassist, percussie of wat zang bij. Dat geeft meer mogelijkheden. Het is ook leuker om met twee of drie op te treden. Zeker backstage.”
Naomi: “Er is Reena Riot solo en Reena Riot band. Dat laatste blijft voorlopig nog achter de gesloten deuren van het repetitielokaal. Bedoeling is wel dat daar op niet al te lange termijn een EP van komt. Daarnaast zing ik ook bij Birds that change colour in de Rotonde van de Botanique. Normaal zijn dat de meisjes van Laïs, maar ik val nu in. Ik speel ook nog bij Summer Bummer Downer Folk. Ik ben op zoek naar een sound die het best bij mij past. Live werk ik nog het best solo, dat doe ik het al het langst. Wanneer ik met de band speel, is het nog steeds ik plus band. Na de EP-opnames zou het een geheel moeten worden.”

“Zelfs in de bioscoop zwijg je en de acteurs zijn daar niet eens echt”

Wat zijn de gelijkenissen en verschillen tussen Reena Riot en Love Like Birds?

Elke: “Twee meisjes? We zingen over het leven, en komen ook van dezelfde middelbare school (lacht).”
Naomi: “Jij hebt een andere manier van schrijven. Je speelt immens met de verbeelding. Bij mij steunen de teksten meer op het beschrijven van een emotie. Jij beschrijft een verhaal van begin tot eind.”

Naomi, je studeert nu aan Codarts, het conservatorium van Rotterdam. Denk je dat je altijd naar Gent zal terugkeren?

Naomi: “Ik zou graag in Brussel wonen. Ik wil mijn deur opendoen en in het centrum van een stad zitten. Dat hoeft niet per se Gent te zijn. Maar Rotterdam zal na vier jaar wel genoeg geweest zijn.”

Speel je vaak in Rotterdam?

Naomi: “Ik heb dat even gedaan maar dat was niet leuk. Alles draait er om virtuositeit. Het publiek weet dat ik op Codarts zit. De verwachtingen qua techniek liggen dan zeer hoog. Maar daar draait mijn muziek niet rond.”

Hebben jullie veel contact met ander Gentse groepen?

Elke: “Ja, Gent is klein. Er hangt een leuke sfeer. Mijn vriend speelt bij Balthazar en dan worden er tips uitgewisseld over het uitbrengen van een plaat of materiaal. Iedereen komt kijken naar elkaar.”
Naomi: “Het is leuk dat Gent daarvoor openstaat.”

Elke, jij hebt al een EP uitgebracht. Wordt die goed onthaald?

Elke: “Ik denk het wel. Mensen die het niet graag horen gaan er ook niet naar luisteren. Ze gaan gewoon denken: Love Like who? Een EP kan een beetje tonen hoe we op het podium zijn. Ik ben alleszins blij met de airplay en de kansen om op te treden. Zo mag ik in april in Londen spelen in de Bush Hall, een mooie zaal waar we het voorprogramma van Dark Dark Dark spelen.”

Willen jullie van muziek jullie beroep maken?

Elke: “Ik weet niet of ik met wat ik maak genoeg geld kan verdienen om van te leven, of dat mijn publiek groot genoeg is om mij te kunnen ondersteunen. Hoeveel cd’s moet je dan niet uitbrengen? Ik wil geen grote optredens geven of op festivals optreden. Maar ik zal het graag blijven doen en we zien wel hoe het gaat.”
Naomi: “Ik kan niet anders. Ik studeer ook muziek. Ik heb al andere dingen geprobeerd. Maar van een kantoorbaan word ik zot. En muziekles geven aan een klas kinderen die door hun moeder naar de muziekschool worden geschopt omdat de maatschappij zegt dat dat goed voor je is ... nee dank je.”

Hoe zien jullie de toekomst?

Naomi: “Ik hoop dat de halve finale van de Rock Rally op 4 maart goed gaat. Ook als het niet zo is, ga ik gewoon door. Ik wil ook een EP opnemen. Iets de wereld insturen zodat mensen kunnen horen wat Reena Riot is.”