Elke man Bobby Brown
Elk van ons groeit op in deze wereld met een rugzak vol ingeprente ideeën en maatschappelijke vooronderstellingen. Zo zijn we er allemaal van overtuigd , dat de vrouw het in het verleden steeds verschrikkelijk zwaar te verduren kreeg en zelfs tot op vandaag nog steeds hard moet vechten voor een plaats in een door mannen gedomineerde samenleving.
Heren, we hebben ons laten pakken. Verblind door een collectief schuldgevoel over wat in een ver verleden gebeurd is hebben we de vrouw niet enkel een kuststrook in het Midden Oosten maar ook de rest van de wereld op een plaatje aangeboden. Dit terwijl deze al door onszelf bewoond wordt en zij helemaal niet geïnteresseerd zijn in vreedzame coëxistentie. Ik besef dat ik me hier, door als man de genderkwestie aan te snijden, blootstel aan een hoop kritiek. Daarom heb ik elke conclusie die ik hieronder trek gebaseerd op wetenschappelijk verifieerbare feiten en statistieken. De cijfers liegen niet! Ik herhaal hieronder slechts wat reeds door vrouwen, zei het met iets meer trots en minder zelfmedelijden, werd gerapporteerd.
Feit: in elk aspect van de opvoeding wordt een jongen vandaag de dag gekraakt in zijn concurrentiekansen. In het artikel “Zonen zijn een ramp”, verschenen in de Standaard van zeven september 2001, verklaart Gilbert Roox dat jongens het slachtoffer zijn van een uitgesproken manvijandig onderwijssysteem. Ik herhaal een aantal cijfers uit dit artikel: Slechts 28 procent van de jongens haalt een ASO diploma, tegen 42 procent van de meisjes. Meisjes doen het bovendien beter dan hun mannelijke collega’s in alle universitaire studierichtingen, behalve landbouw en techniek.
Het is een publiek geheim dat Hogescholen erop mikken zo weinig mogelijk mannen als leerkracht te laten afstuderen. De jongens missen op die manier elke vorm van mannelijk rolvoorbeeld en voelen zich als vervreemd van hun eigen lid.
Ook buiten de schooluren wordt er volop aan de mannelijke opgroeikansen geknaagd. Vrouwenspeelgoed hoort zonder uitzondering saai en oppervlakkig te zijn, neem bijvoorbeeld groentenwinkeltjes en haarsalonnen. Dit verschaft hen dé skills voor academisch en professioneel succes: een nadruk op lichaamsverzorging en de niet te onderdrukken wens om zo snel mogelijk volwassen en economisch inzetbaar te worden.
Jongensspeelgoed daarentegen verwelkomt je in een wondere wereld vol fantasie en verhalen. Het bezorgt hen het valse idee dat het leven steeds spannend en interessant kan zijn. Zo komt het dat een studente gehard in saaiheid en ijzige efficiëntie een 17 haalt op haar Boekhoudexamen, terwijl haar mannelijke tegenpool, na urenlange omzwermingen op Wikipedia, besluit draken te gaan doden in Skyrim en zich de volgende dag ziek te melden.
Wanneer voor de jongen, vervrouwelijkt door jarenlange indoctrinatie en oestrogeen in de aardbeienyoghurtkleurstof z’n puberteit aanbreekt, kan hij bovendien onmogelijk concurreren met de Justin Biebers en Zach Effrons waarmee de Jeugd op tv wordt getorpedeerd. Seksueel verward, onderdanig , een hoopje zelfmedelijden op zoek naar constant escapisme, geconfronteerd met erectiestoornissen op jeugdige leeftijd, geeft hij het op .
Good thing at least Whitney will always love us.
