Decaan van de Week

Gefotografeerd door Joost Vanderdeelen

Geboortedatum? 1 juni 1946

Woonplaats? “Bikschote, een gehucht vlakbij Langemark-Poelkapelle. Al kan je mij ‘s weekends, als het huis me wat te groot wordt, meestal terugvinden in de abdij van het naburige West-Vleteren.”

Kinderen? “Geen, want daar heb je een vrouw voor nodig. (lacht) Alhoewel, in ’64 heb ik een jaar in Congo gezeten en in die tijd was ik nogal op zoek naar mezelf. Laten we dus zeggen: voor zover ik weet, niet.”

Wat wou u worden als kind? “Een border collie. We hadden er vroeger eentje thuis, Dolly, en als ik zag hoe dat beestje vrij en onbezorgd kon rondlopen, eten en slapen wanneer het wou, was ik daar ongelooflijk jaloers op. Die vrijheid, die onbezorgdheid, die heb ik mijn hele leven proberen nastreven. Daarom ben ik academicus geworden.

Toegegeven, het was een ongewone jongensdroom. Maar ja, had ik gezegd dat ik een stuk touw wou worden, had je mij waarschijnlijk nóg vreemder aangekeken. (lacht) Of nee, wacht, dat is een lasso. Schrap die mop maar.”

Waarom bent u decaan geworden? “Wel, ik was eigenlijk de enige kandidaat. Je moet weten, onze faculteit bestaat nog maar vijf jaar. Huidig rector Paul Van Cauwenberge richtte ze in ‘om het pluralisme van de UGent extra in de verf te zetten’. Als een van de eersten was ik bijzonder enthousiast en heb ik meteen de overstap gemaakt (prof. Kluyzeneers was voordien hoofd van de onderzoeksgroep Experimentele Deeltjesfysica op de faculteit Wetenschappen, n.v.d.r.). Critici beweerden wel dat ik niet de juiste kwalificaties had, maar om God te vinden, heb je naar mijn weten nog steeds geen diploma nodig.”

Ambities? “Mijn ultieme droom is natuurlijk de KUG. Maar ja, Rome is ook niet op één dag gebouwd. Verder hoop ik met mijn rubriek in Braambos (een tweewekelijks katholiek tv-programma op de VRT, n.v.d.r.) geloof terug populair te maken bij de jongeren. Als ik op donderdagavonden zie wat er zoal rondloopt in de Overpoort, besef ik dat veel studenten nood hebben aan spiritualiteit.

Eens ik op emeritaat ben, wil ik me meer engageren binnen de Landelijke Gilde van Bikschote, waarmee we elk jaar het Europees kampioenschap pompoenschieten organiseren. Ooit hoop ik binnen te geraken bij de WCPCA (de World Championship Punkin Chunkin Association, n.v.d.r.) om zo ook het wereldkampioenschap naar onze contreien te brengen.”

Moeilijkste beslissing? “In 1978 ben ik beginnen werken op de faculteit Wetenschappen. Toen ik zo’n vijftien jaar later als gelovige ‘uit de kast kwam’, werd dat op veel onbegrip onthaald. Mensen die ik als vrienden beschouwde, lieten me vallen als een baksteen. De verleiding om mijn collega’s de verdoemenis in te wensen en ander werk te zoeken, was heel groot. Maar ik heb me sterk gehouden: ik heb hen dertig zilverlingen toegeworpen en heb mijn onderzoek zelfstandig voortgezet.”

U moet aan de UGent één faculteit afschaffen. Welke? “Je zou misschien denken dat ik één van de bètawetenschappen zou willen afschaffen, maar dat is niet zo. ‘t Is niet omdat ik die periode van mijn leven definitief achter mij heb gelaten, dat ik daar geen affiniteit meer mee heb. Het is verder zo dat er aan onze universiteit veel faculteiten met bedenkelijk nut zijn. Maar de enige die in mijn ogen écht overbodig is, is de faculteit Rechtsgeleerdheid. Want zoals Tupac ooit zei: only God can judge.”

Bent u lid van een vrijmetselaarsloge? “Ik ben toch geen prof aan de VUB? De vrijmetselarij vind ik trouwens een contradictio in terminis. De eerste salonsocialist die zijn handen wil vuilmaken om een muur waterpas te zetten, moet ik nog tegenkomen.”

Waarom zijn er geen vrouwelijke decanen? “In zijn eerste brief aan Timotheüs schreef Paulus: ‘Een vrouw moet zich laten onderwijzen in stilheid en in alle onderdanigheid, want ik sta niet toe dat een vrouw onderwijs geeft.’ (1 Timotheüs 2:11-12, n.v.d.r.) Meer heb ik daarover niet te zeggen.”

De elf decanen vormen een voetbalploeg. Op welke positie speelt u? “De missionarispositie! (lacht) Nee, even serieus, ik denk dat ik liever voor obligatoire bankzitter speel. Ik heb de laatste jaren immers nogal wat last van mijn horrelvoet — een souvenirtje uit Congo, ziet u. Tja, wie met een teef slaapt, krijgt haar vlooien!” (knipoogt)