Hoe verstuur je een mail?
Lang geleden dat ik zo gelachen heb als toen ik de Schampers van 1995-1997 opdiepte. Wat waren we naïef! Ik kwam stukken tegen als Wat is het Internet? en Hoe verstuur je een mail? Eind 1995 schreef Schamper dat de studenten het jaar erop wellicht ook in de voormiddag zouden kunnen surfen op Het Internet, in plaats van enkel ‘s middags!
Dat we toen zulke handleidingen publiceerden betekent allerminst dat we achter waren. Integendeel. Ik had het geluk bij Schamper te zitten op een moment dat de nieuwe media aan het doorbreken waren. De immer visionaire redactie heeft daar van bij het begin zoveel mogelijk op ingespeeld — Schamper was zowat het eerste tijdschrift dat integraal online te lezen was. We schreven over e-mail op een moment dat iedereen daarbij dacht aan geglazuurd aardewerk.
De mogelijkheden en de snelheid van het internet waren nog erg beperkt. Onze deadlines lagen zo ver voor de eigenlijke verschijning dat we in volle Dutroux-periode niet de mogelijkheden hadden daar journalistiek op in te spelen. Toch heb ik die paar jaar bij Schamper veel geleerd. Snel informatie verzamelen, accuraat werken, analyseren, netwerken; competenties die me later goed van pas zijn gekomen. Eerst als beroepsjournalist, daarna in andere jobs.
Als ik Schamper nu zie en volg, op papier, op de website, op Facebook, op Twitter, dan vind ik dat Schamper groot is geworden. Wat een luxe om onmiddellijk op de actualiteit te kunnen inspelen, om direct de meest uiteenlopende berichten te kunnen verspreiden! De mogelijkheden zijn er, en Schamper benut ze ten volle. Ik zou zó terug gaan studeren om weer bij Schamper aan de slag te kunnen. Ik zou er opnieuw veel kunnen leren.
Terugbladerend dacht ik even dat ik een jaar langer in de redactie had gezeten dan ik me kon herinneren. Het bleek geen black-out ten gevolge de vele drankrijke nabesprekingen in de Backstage, maar een fout jaartal op een van de covers.
1995 in plaats van 1996, niemand had het gemerkt. Het symboliseert ook hoe weinig er achter de schermen verandert, jaar na jaar. Vijftien jaar later schrijft Schamper nog steeds over een tekort aan deftige studentenkamers, over de democratisering van het hoger onderwijs, over de universiteit die geld probeert te halen uit onderzoek. Ik las toen zowel als nu artikels over slaagpercentages (laag), over de kwaliteit van het lesgeven (laag) en over de maaltijden in de studentenrestaurants (ja, laag). Ik weet niet of de NSV! inmiddels erkend is, ik weet wel dat ze nog altijd op die van de ALS kloppen (of was het omgekeerd?). En dat Schamper daarover trouw bericht.
En dat is belangrijk, want Schamper mag dan al volwassen geworden zijn qua vorm, ik hoop dat de inhoud voldoende jong en studentikoos blijft. Opdat Schamper zijn missie blijft nastreven en kritisch en onafhankelijk bericht voor en door studenten.
Want ondanks de viering van 500 nummers gaat het vandaag niet over de honderden redacteurs die al die jaren voor Schamper schreven. Wel over 36 jaar universiteitsstudenten in Gent en over hoe zij tegen de UGent, tegen elkaar en tegen de wereld aankijken. Mogen zij nog lang even kritisch en onafhankelijk blijven als hun lijfblad.
