Filmkort
In 2007 werden voor Grindhouse — het double feature-kindje van Rodriguez en Tarantino — namaaktrailers ontworpen om de vintage cinema-ervaring net iets realistischer te maken. Eén van die trailers — Machete — werkte Robert Rodriguez samen met Ethan Maniquis uit tot een langspeelfilm, net als Grindhouse een hommage aan oude exploitatiefilms. Gratuit geweld in de vorm van in het rond spattende ledematen en uitgerukte darmen? Check. Sociaal onaangepaste held die met zijn machete vijanden te lijf gaat en intussen de ene catchphrase na de andere uitbraakt? Check. Getailleerde poedelnaakte vrouwen die wel erg onconventionele manieren kennen om hun gsm op te bergen? Check. Speciale vintage-bewerking van de beelden zodat de film alsnog niet onder ‘goedkoop’ valt, maar zich op sluwe wijze omvormt tot een geslaagde B-film? Check. Toegegeven, wie intelligente dialogen of psychologisch uitgewerkte personages verwacht, zal bitter teleurgesteld zijn. Voor hersenloos, bloeddorstig, over the top entertainment om te ontspannen tijdens de blok: plof neer in de zetel en geniet.
Niet zo’n sterke maag? Wissel Machete om voor Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 1. De laatste film van Harry ‘ik heb een litteken dus ik ben speciaal’ Potter vormt een tweeluik, waarvan deel één alvast in de cinema te spotten is. Harry Potter gaat samen met Ron en Hermelien op zoek naar de overgebleven Gruzielementen — de zeven voorwerpen waarin Voldemort stukjes van zijn ziel heeft opgeborgen om een eeuwig leven te hebben, duh — terwijl de Heer van het Duister volledig conform zijn bijnaam de hele tovenaarswereld verdonkert. Grimmiger en volwassener dan de voorgaande films, maar ook modebewuster en intertekstueler. Hermelien lijkt te denken ‘een queeste naar Gruzielementen in tijden van oorlog is geen reden om je niet deftig te kleden’ en verandert meer van outfit dan het gemiddelde catwalk-model, terwijl de verwijzingen naar Lord of the Rings, Gladiator en zowat elke pro-joodse WOII-film van het scherm spatten. Maar meng daar wat zalige humor door, enkele schalkse gezichtsuitdrukkingen van Dobby de huiself en wat nerdige tovenaarsspreuken, en je kan aan het einde van de film toch niet wachten tot deel twee uitkomt. Nog een half jaar.
