Tour de France
Historicus in spe Sander Roelandt studeert dit academiejaar aan de Université de Bourgogne in Dijon en vertelt elke Schamper waarom Dijon meer is dan de mosterd alleen.
Dijon, stad van de Bourgondische hertogen. Ja, ook van de mosterd. In Frankrijk, waar men drie kussen geeft, waar men geen handboeken en syllabussen kent, waar powerpoints enkel gebruikt worden in de lessen informatica en waar een pint drie euro kost.
Dit laatste in acht genomen begon de zaterdagavond in de studentenresidentie. Het plan: weerwolven spelen, maar het volk bleef toestromen zodat we nooit aan spelen zijn gekomen. Nadat een vriendelijke veilleur ons buitengeborsteld had, trokken we naar het café op de campus. Het is een gewoonte in mijn gebouw om op zondagmiddag te brunchen. Die zaterdagavond hebben we dan ook alle medetooghangers uitgenodigd. Om twaalf uur stipt zouden we brunchen op de vierde verdieping.
Zondag, 12.20 uur. Ik doe mijn deur open en daar staat een verdwaalde Dominik, Tsjech en conform het stereotype alcoholicus. Met een stokbrood onder de arm kijkt hij me vragend aan. Er wordt koffie gezet (met een Italiaanse moka), stokbrood en sandwiches gaan vlot binnen.
Ondertussen druppelen mede-erasmussers binnen. Het is 13.30 uur, de soep wordt opgediend. Jezus was vergeten ons brood te vermenigvuldigen dus begonnen we daarna aan de derde gang: pasta met groentesaus.
Elisa heeft haar computer meegebracht en kiest wat meezingers uit. Andrea (in tegenstelling tot mijn oma, een man) leert met zijn bekken schudden op Mambo n° 5, de Spice Girls zijn nog steeds wereldberoemd, The Beatles zijn beter dan The Rolling Stones en net zoals Jacques Brel is ook Rocco Granata een Belg. Twee weddenschappen die ik steevast herhaal en altijd win.
Iemand wil op haar kamer wat lezen maar wordt onderweg verplicht wafels te eten op een Duits feestje. Ik blijf over met twee studentes en geef Nederlandse les. Zijn, hebben en moei ip uw mulle ein miskien. Genoeg gestudeerd voor vandaag.
Om 20.15 uur gaan we risotto eten op uitnodiging. Onderweg naar de andere residentie maakt de helft van het gezelschap plots rechtsomkeer want er wordt gemeld dat er niet genoeg borden aanwezig zijn. Ik ‘offer me op’ (ik eet niet zo graag rijst) om in de plaats wat spaghetti te eten, daar onze gastheer het aantal aanwezigen stevig onderschat had. We speelden een spel die avond: iemand vertaalt Engelse liedjes naar het Frans, degene die deze cover raadt mag een nieuw liedje kiezen.
De dag eindigde op dezelfde plaats waar hij gepland werd: in het café op de campus.
