Verkiezingen: onze alma mater zendt haar zonen uit
- editie
- 477
- categorie
- nieuws en reportages
Op zondag 7 juni moet u uw blokroutine doorbreken, want dan vraagt Dame Democratie dat u uw burgerplicht vervult. Op de lijsten staan opnieuw een pak namen die een nauwe band met de UGent hebben.
Bij alle UGenters spat het enthousiasme om met hun overtuiging naar de kiezer te trekken er van af. Dat ze dit bijna allemaal vanaf een nagenoeg onverkiesbare plaats moeten doen, kan hen niet deren. Marijn Andries (VB): “Ik heb voornamelijk een ondersteunende en symbolische plaats op de lijst van het Vlaams Belang. De partij heeft mij gevraagd het gezicht van de jongeren te worden en dat heb ik met plezier aanvaard.” Peter Dedecker (N-VA) en Bert Schelfhout (Open-VLD) winden er geen doekjes om: zij willen nu tonen wat ze kunnen, met het oog op de toekomst. Van op de vijfde plaats geeft Bram Van Braeckevelt (SLP) de moed zelfs niet helemaal op: “Zeg nooit nooit! Serieus, politiek moet gaan over inhoud en niet over zetels en postjes. Ik kom op omdat het nu tijd is voor verandering. Examens en masterproeven kan je later nog altijd schrijven.”
Legaliseer poker!
Wat die overtuiging dan wel mag zijn, ligt evident wat verder uiteen. Alle kandidaten volgen de partijlijn, maar elk leggen ze hoogsteigen accenten. De een legt dat al wat omzwachtelder uit dan de ander. Zo oreert Schelfhout: “Aan de hand van een pleidooi motiveer ik hoe we de samenleving het best vorm geven opdat elke burger z’n geluk en ontplooiing kan vinden. Daarna concretiseer ik bepaalde acties. Je moet durven bepaalde besparingen door te voeren, en hebt er meer dan één slogan voor nodig.”
Voor iedereen afhaakt, voert Schelfhout enkele concrete voorstellen aan: “De legalisering van poker, afschaffen van heel wat wetten omtrent het plaatsen van windmolens, het privatiseren van de publieke omroep en het afschaffen van het speciaal statuut van de seizoensarbeider. ” Uit groene hoek klinkt het dat er dringend nood is aan een ambitieuze “Groen!e New Deal”, met meer investeringen in duurzame jobs en in de sociale economie, een sociaal Europees offensief en het realiseren van de Millenniumdoelstellingen. Sam van de Putte (SP.A) heeft drie op studenten gerichte actiepunten: een kwaliteitslabel voor betaalbare, veilige en gezonde studentenkamers, het wegwerken van financiële drempels en het vereenvoudigen van diploma’s in het buitenland en bijkomende studentenhuizen gebouwd door de overheid.
Dromen in de politiek
Iets verder van het bed van de doorsnee student treffen we Andries aan met zijn actiepunten: “Een harde en kordate aanpak van de stijgende criminaliteit, afschaffen van het gedoogbeleid inzake drugs, vervaging van normen en waarden tegengaan, waarop onze Westerse samenleving is gebouwd!” Philippe De Backer (Open-VLD) geeft aan waar het voor hem in Europa om draait: “Europa moet een voortrekkersrol blijven spelen om de internationale problemen van de 21ste eeuw aan te pakken. Dit wil zeggen het respecteren van de fundamentele rechten en vrijheden van elke mens, het verder uitbouwen van een eengemaakte markt om welvaart te genereren en meer investeren in onderwijs en innovatie.”
Van Braeckevelt heeft dan weer drie concrete maar erg verscheiden speerpunten. Hij wil werk maken van een duurzaam gezin-arbeid model met gratis kinderopvang, het stimuleren van vaardigheden in het onderwijs dat daarnaast ook meertalig moet zijn en tenslotte meer aandacht voor dovencultuur. Zijn partijgenoot Jefrey Van der Straeten geeft als belangrijkste thema’s interculturaliteit, ontzuiling en ecologie aan. Voor hem moet politiek terug over dromen gaan. Op de vraag hoe hij die Obamaanse slogan uitlegt aan kansarmen, bange blanke mannen, gediscrimineerde allochtonen zegt hij: “Simpel: écht gelijke kansen bieden, door onder meer anoniem solliciteren in de eerste fase van de sollicitatie te verplichten.”
Koen Hostyn (PvdA+) is meer down to earth en pleit in de eerste plaats voor meer middelen in openbare sectoren zoals de zorg en het onderwijs. “Daarnaast ben ik ook fervent voorstander van de heroprichting van een openbare bank, het invoeren van een miljonairstaks en het Kiwi-model, waardoor we de kost van geneesmiddelen voor de patiënten halveren.” Peter Dedecker wil zich, naast het algemene N-VA programma, toeleggen op een hervorming van het secundair onderwijs en een betere uitbouw van duurzame mobiliteit, en dan vooral daar waar alternatieven het meeste effect hebben: in de steden.
Géén verandering
Bijna al deze kandidaten gaan voor het Vlaams Parlement, ondanks de kritiek die daarover vaak weerklinkt als zou er een wijdverbreid absenteïsme heersen en dat parlementsleden er zelf amper iets in de pap te brokken hebben. Velen voelden er weinig voor om hier dieper op in te gaan. Van de Putte wil simpelweg naar het Vlaams Parlement omdat het bevoegd is voor zijn favoriete thema’s. Van Braeckevelt weerlegt de kritiek niet: “Ik ga niet beweren dat dit allemaal zou veranderen als ik verkozen zou zijn. Maar hoe het parlementair debat wordt gevoerd hangt af van elke parlementair zelf.”
Maarten Motté (Groen!) sluit zich hierbij aan door te wijzen op de kwaliteiten van de Groen!-parlementsleden: “Uit de parlementsrapporten van De Standaard en De Morgen blijkt Groen! de beste parlementsleden te hebben. Wij hebben geen grote namen en we kunnen onze inhoud misschien niet zo goed verkopen als de rest. Maar we hebben onze ijzersterke doelstellingen, waar we 100% voor gaan omdat we er in geloven.” De mening van Andries ten slotte verrast niet: “Men zegt inderdaad dat het Vlaams Parlement een uitvergrote gemeenteraad is. Dit kan echter snel veranderen wanneer de onafhankelijkheid van Vlaanderen een feit is. Hierdoor zal het Vlaams Parlement ten volle kunnen functioneren.”
Vraag het aan mijn vrouw
Vele kandidaten hebben een staat van dienst als stuver aan de UGent, in politieke studentenverenigingen, de jongerenwerking van hun partij of zelfs als gemeenteraadslid. Vele (ex-)stuvers zijn blij met de dossierkennis en vaardigheden om te onderhandelen die ze opdeden tijdens hun mandaat. De sprong naar een politiek mandaat zou nog steeds groot zijn, maar een rotsvast vertrouwen in de eigen capaciteiten verhindert dat ze zich daaraan storen.
“Immers, zijn overtuiging en visie niet veel belangrijker dan een bekende burgemeester of festivalorganisator te zijn? Dan liever een jonge snaak van 21 in het parlement die ten minste een ideaal heeft om na te streven!”, zo blijft Van Braeckevelt idealistisch. Dedecker heeft extra troeven: “Ik heb al een aantal vragen opgesteld die Helga Stevens dan stelt in het Vlaams Parlement. Ik was ook actief en betrokken toen een belangrijk onderwijsdecreet, het financieringsdecreet, tot stand kwam.”
Wat er dan wel tegen deze politici in de dop pleit om hen te verkiezen? “Niets!”, wat Schelfhout betreft. Dedecker en Vandendriessche willen echter hun doctoraat afwerken en Van de Putte, Hostyn en Andries vrezen voor hun jonge leeftijd. Tom Declercq (Groen!) houdt de kerk in het midden: “Dat moet u aan mijn vrouw vragen!”
Bezoek www.schamper.be voor de volledige interviews.
