Lady Linn & Her Magnificent Seven

Lady Linn
© Bruno Bollaert

‘Ik studeerde aan het conservatorium in Gent, en ginds is de liefde voor jazz ontstaan. In het laatste jaar kwam ik echter tot de vaststelling: oei, als ik hier straks afstudeer, heb ik niet eens een jazzgroep en zal ik nooit meer jazz kunnen zingen! Ik zocht bevriende muzikanten uit waarmee ik graag speelde… en zie: Lady Linn & Her Magnificent Seven was geboren!’

In het begin speelde de groep bestaande klassieke jazznummers. Op de nieuwe cd, ‘Here we go again’, is voor het eerst eigen werk van De Greef te horen, en dat moest de Handelsbeurs geweten hebben. Op een winterse woensdagavond in februari verwarmde Lady Linn de harten van honderden Gentenaren met haar frisse, jazzy pop. Zowel voor band als publiek was het een speciale avond, want Lady Linn had enkele fijne gasten uitgenodigd. Zo kwam een schijnbaar uiterst zenuwachtige Bert Ostyn meezingen tijdens het duet ‘I am aware’ en voerden de danseressen van ‘t Schoon Vertier een dansnummertje op met de zangeres tijdens ‘That’s Allright’. Als klap op de vuurpijl maakten drie strijkers hun opwachting tijdens een paar nummers. De bijdrage van de eerste twee genodigden was eerder – eh – sympathiek te noemen, maar het was vooral het trio strijkers dat een echte meerwaarde bood. Ook De Greef houdt positieve herinneringen over aan die avond: ‘Het concert in de Handelsbeurs was het ideale releaseconcert. Alles was perfect gepland, de cd was al uit, we hadden enkele gasten. Bert zong een nummertje en drie strijkers speelden even mee. Voor ons was het zeer fijn om in die speciale bezetting te spelen. Bovendien had ik het nog nooit meegemaakt om voor zoveel volk te spelen.’

De Handelsbeurs zat inderdaad afgeladen vol, en dat leek de zangeres ietwat zenuwachtig te maken. Toch nog zenuwen ondanks al die jaren ervaring? ‘Natuurlijk. Je komt op en ziet al die mensen opeengepropt in de zaal staan. Je beseft dat er pers tussen staat en mensen uit de muziekwereld. Dat heeft toch een serieuze impact. Maar die zenuwen ebden gauw weg.’

In ‘I don’t wanna’ treurt Lady Linn dat the feeling is bad en dat ze vooral niet wil dansen. Uitgerekend twee zaken waarvan het publiek in de Handelsbeurs geen last had. Iedereen danste gezellig mee, en de onweerstaanbare glimlach van de zangeres zette zich meteen over op het publiek. Lady Linn stuurde haar publiek met een brede glimlach de nacht in, wat op zijn minst opmerkelijk te noemen is gezien haar teksten weinig reden geven tot vrolijkheid. ‘Ja, dat is het dubbele aan zulke muziek. Ze klinkt wel vrolijk, maar de teksten zijn dat vaak niet,’ verklaart De Greef. ‘Ik vind dat eigenlijk niet erg. Er waren ook veel mensen die bij ‘Here we go again’, een zacht liedje, ontroerd waren. Ik denk dat veel mensen de boodschap uiteindelijk wel begrepen zullen hebben. Bij uitstek mijn vrienden en vriendinnen, omdat zij weten waarover ik zing.’

Dat De Greefs vrienden weten waarover ze zingt, komt door haar nieuwe artistieke wending: sinds kort schrijft ze zelf nummers. Of dat niet confronterend was? ‘Neen, nu niet meer. Nu zijn die liedjes alleen nog een herinnering aan een periode die voorbij is. Pas wanneer je nummers schrijft en ze dan live gaat spelen, zijn ze confronterend. Maar op dit moment spelen we sommige nummers toch al efkes.’ Voor een vrouw die toch al enkele jaren volop met muziek bezig is, lijkt het vreemd om pas nu eigen nummers te maken. Diende veel moed bijeengeraapt te worden, of was er plots een onweerstaanbare drang? ‘Welja, dat was het: een drang. Een drang om het helemaal alleen te doen. Er was veel gebeurd in dat jaar, veel veranderd, en ik voelde ineens dat muziek mijn steun was.’

Was het moeilijk om voor teksten onderwerpen te plukken uit het dagelijkse leven? ‘Helemaal niet, want ik maakte zodanig veel mee. De liefde nietwaar… De plaat was een soort therapie, en nu ik mijn ei kwijt ben, voelt dat best goed aan.’
Tot slot: wat brengt de toekomst voor Lady Linn & Her Magnificent Seven? ‘Langzaamaan een nieuwe plaat maken en vooral blijven optreden. We zeggen vaak tegen elkaar dat we niet zullen ophouden tot we stokoud zijn. Zoals Buena Vista Social Club zie ik ons ook wel eindigen.’