't Is nog lang niet gedaan met Daan

Daan regelt nog even een babysit voor zoontje Georges. Voor ons zit niet het ietwat pedante geniale brein dat we kennen van op het podium. Daan is een aimabele papa die liedjes zingt om de kost te verdienen. Terwijl hij de ene sigaret na de andere opsteekt (je moet toch een beetje rock ’n roll blijven) vertelt hij over zijn dromen en over de lange weg naar het succes. Daar hoorde zelfs een diploma bij, stel je voor.

“Ik had een soort deal met mijzelf gemaakt: op je 19e kun je moeilijk al stoppen met school, dus koos ik zomaar een richting. Eigenlijk wou ik schilder worden. Ik koos echter grafische vormgeving met in het achterhoofd later toch nog schilder te worden. Dan zou ik tenminste ook zeefdruk en fotografie onder de knie hebben. Sint-Lucas in Brussel, grafische vormgeving: fout ingeschat. Eén week uitgehouden… Ik heb toen tijdens de les modeltekenen een bordje gemaakt om mee te gaan liften richting Antwerpen. Daar ben ik toen aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten ook met grafische vormgeving begonnen. Eigenlijk was dat een beetje uit gemakzucht, weet je. In Brussel was het veel moeilijker dan in Antwerpen. Maar zo had ik tenminste nog een beetje tijd vrij om met muziek bezig te zijn.”

Armeense jood

Met je toemalige groep Citizen Kane had je toen al in de finale van Humo’s Rockrally gestaan?

“Ja. Citizen Kane was een trio dat synthesizerpop maakte. We werkten toen ook met een drummachine. Natuurlijk vielen wij daar op tussen alle andere rockgroepen. Uiteindelijk heeft een rockgroep gewonnen. Echt welkom waren wij daar eigenlijk niet.”
“In 1992 was mijn afstudeerproject het hoesontwerp van de cd van Volt (de opvolger van Citizen Kane, nvdr). Die plaat flopte echter gigantisch waardoor ik mij wel moést terugtrekken uit de muziekscene. Ik ben dan uiteindelijk afgestudeerd. Het was eigenlijk een uit de hand gelopen grap: was Volt niet zo geflopt, dan was ik nooit grafisch vormgever geworden.”

Je ging aan de slag als grafisch vormgever?

“Op een bepaald moment zag ik ergens een bordje van één of andere Armeense jood waarop stond: We need packaging for soap. Daaronder stond een telefoonnummer en ‘1000 $’. Aangezien ik mijn andere studentenjobs à la ‘opdiener in een restaurant’ beu was, ging ik achter mijn computer zitten en maakte een ontwerp voor een überklassieke zeepverpakking. Een soort Sunlight-remix, zo je wil. Die Armeen was daar zeer tevreden mee en legde dat geld op tafel. Zo werd ik, zonder het te weten, grafisch vormgever.”
“Dat was trouwens enorm hard werken. Een zestal jaar heb ik als zelfstandig grafisch vormgever gemiddeld 15 uur per dag gewerkt. Toen kon ik slechts een paar uurtjes slapen en dronk ik bakken koffie. Toch legde ik op die manier veel contacten binnen de platenbusines, aangezien ik veel platenhoezen heb gemaakt.”

Is het leven als artiest even zwaar?

“Neen, dit is een schoon leventje! Natuurlijk komt er heel wat bij kijken: optredens, repetities, studiowerk, het mixen en masteren, de hoezen en clips maken. Maar uiteindelijk ben ik niet voltijds bezig, terwijl het vijf keer beter marcheert dan eender welke fulltime job. Ik mag daar dus niet over klagen.”

Toch heb je het druk. De clip van je nieuwe single
The Player heb je zelfs eigenhandig in elkaar gestoken?

“Ik had een clip nodig en wou me daar al lang eens zelf aan wagen. Het idee voor deze videoclip ontstond toen ik aan het fietsen was in New York. Ik zat op mijn fiets te denken: ‘Shit, dit wil ik eens voor een videoclip doen. Maar in plaats van een fiets wil ik me dan op een wit paard hijsen.’ Ik zou echter onmogelijk een levend wit paard naar New York krijgen. Dus heb ik een mechanisch paard (een vélo met paardenhoofd, nvdr) laten maken en zijn we naar Berlijn afgezakt. Daar hebben we dan iemand op een oud Australisch mobiletteke gevonden die bereid was om met ons rond te gaan rijden. Het feit dat op de aftiteling van The Player dus Directed by Daan staat, heeft enkel en alleen te maken met de clip die op mijn idee gebaseerd is.”

Het is moeilijk om een Picasso te overschilderen

The Player klinkt voor alternativo’s zeer poppy. Terwijl er nog geen posterkes van Daan boven het bed van popliefhebbers hangen. Vrees je niet tussen twee tafels te vallen?

“Eigenlijk krijg ik eerder een aantal stoelen van de twee tafels bijeen. Natuurlijk vang ik meer wind als ik een hogere boom word en dan vooral in de zuiver alternatieve scène. Daar zal mijn huidige nummer twee-plaats in de hitparade waarschijnlijk ook wel iets mee te maken hebben. Commercieel gezien is Daan dus een succes, hoewel ik niet vind dat ik me teveel tot de populaire scène wend. Weet je, die verschuiving is ook een beetje een deel van een bepaald menselijk mechanisme. Dat mechanisme zorgt ervoor dat iedereen ons graag ontdekt zolang we onbekend zijn. Los van de muziek die je op dat moment maakt, is het hip om een artiest goed te vinden die nog maar 1 of 2 platen gemaakt heeft. Hetzelfde mechanisme zorgt ervoor dat het dan opeens hip wordt om diezelfde artiest slecht te vinden van zodra hij bekender wordt. Met deze nieuwe plaat wist ik dat dit opnieuw in bepaalde mate zou gebeuren.”

Talk of the day zijn de ontslagen bij Volkswagen. Ten tijde van Renault stond je op het podium van Tien om te Zien met ‘Nooit meer Franse wagens’. Tijd voor een remix?

(lacht) “Vier op vier! Je bent al de vierde die mij dat hier komt vragen. Eigenlijk had ik er zelf nog niet eens aan gedacht. Blijkbaar is er toch veel vraag naar, hé. Ik denk dat ik straks eens Wouter van Belle (muzikant/producer, speelt ook bij Dead Man Ray, nvdr) ga contacteren, hij heeft die files nog liggen. Het zou eigenlijk het perfecte moment zijn om er een Duitse versie van te maken. Wist je trouwens dat ‘Geen Franse wagens meer’ uiteindelijk gecensureerd werd op de radio? Ik had dat nummer nochtans al voor de Renault-sluiting geschreven. Het was echter té grappig om het liedje niet op dat moment uit te brengen. Daarop is er een rondzendbrief naar alle radioprogrammatoren gestuurd met de uitdrukkelijke vraag ‘Geen Franse wagens meer’ niet meer te draaien.”

Nationale ploeg redt België

Je verhuisde enkele jaren geleden van Antwerpen naar Brussel. Waarom?

“Soms heb je een wit blad nodig om een mooie tekening te kunnen maken. Het is moeilijk om een Picasso te overschilderen. Dus een beetje afstand kan geen kwaad. Naar Brussel komen was gewoon de resetknop.”

Je koos voor Elsene uit afkeer voor de Vlamingen in Schaarbeek. Komt die reflex van thuis uit?

“Nee, dat is meer mijn eigen keuze. Dat komt vanuit een enorm simpele redenering: ik spring graag in mijn auto en rij het land rond en alle plaatsen die ik zie, vind ik mooi. Ik vind zo’n rondrit een les in verdraagzaamheid. Ik hou van Belgische surrealistische kunstenaars die uit de verschillende taalgemeenschappen komen. Dat is een soepje. Het was een beetje een raar idee om die twee culturen samen te brengen, maar juist door dat te aanvaarden, vind ik dat je een heel gemengde, interessante en bloeiende cultuur krijgt. Die is veel mooier dan een strikt uitgezuiverde Vlaamse cultuur.

Mijn vorige en mijn huidige vriendin zijn allebei Franstalig en mijn zoontje spreekt Frans tegen mij. Ik ben belgicistisch op alle vlakken. Ook in de muziek bijvoorbeeld. Ik kan evengoed genieten van een oude Bobbejaan Schoepen als van een Burt Blanca (Brusselse rock ’n roll zanger, nvdr).”

Je vertelt ook op tv dat u op de PS stemt. Een statement?

“De PS heeft natuurlijk een aantal problemen maar ik vind dat Di Rupo wel goed bezig is. Ik kan mij beter vinden in zijn milde aanpak van communautaire problemen dan in de aanpak van sommige Vlaamse politici. Het was dus niet zomaar een onbezonnen keuze om voor de PS te stemmen. Maar voor alle duidelijkheid, ik mocht toen drie stemmen uitbrengen waarvan ik twee keer op de sp.a en maar één keer op de PS heb gestemd. Hiermee speel ik ook een beetje met het publiek. Ik meen dat, maar ik weet ook welk effect dit heeft. Er zijn al genoeg mensen die een tegenovergestelde politieke mening verkondigen, ik offer mij dus maar op.”

Je wil België redden?

“Neen, neen. Het is eigenlijk de nationale ploeg die België redt. Meer dan het koningshuis houdt de nationale ploeg België bijeen. Daarom steekt de Vlaamse gemeenschap zoveel geld in vlaggen die je ziet bij allerlei koersmanifestaties. Die vlaggen worden gesponsord. Op een gegeven moment gaf de Vlaamse gemeenschap vlaggen met de Vlaamse Leeuw aan wielerploegen. De ploeg die erin slaagde het meest een Vlaamse Leeuw in beeld te brengen, kreeg dan wielertruitjes cadeau. Daarom staan er altijd zoveel mensen te zwaaien met de Vlaamse Leeuw, niet omdat er zoveel mensen overtuigd zijn.”

Eurovisiesongfestival

Is het buitenland nog een doel?

“Ik ben blij met alles wat er tot nu toe gebeurd is. Maar het zou tof zijn. Ik ben graag op de baan, dus ik heb heel veel zin om te gaan touren. Het is eens het goede moment voor mijn platenfirma Pias. We gaan de cd zeker in Duitsland en Frankrijk uitbrengen.”

Het Eurovisiesongfestival is een mogelijk opstapje?

“Uiteindelijk heb ik dat niet gedaan omdat ik aan de preselecties moest deelnemen. Ze zouden blij moeten zijn dat ik wìl meedoen. De redenering is nu om het via Wallonië te proberen. Dat zou goede publiciteit zijn. De RTBF is echt een fantastisch instituut. Geen enkele andere zender heeft tot nu toe een documentaire van meer dan een uur over mij willen maken. De RTBF heeft dat twee, drie jaar geleden al gedaan, toen ik daar nog totaal onbekend was. Het is dus weer typisch dat de RTBF dat wel ziet zitten. Maar het zou wel tof zijn om voor de RTBF aan het Eurovisiesongfestival deel te nemen.”

Daan staat live in de Vooruit op 12/12/2006. De nieuwe cd The Player is uit bij Pias.