Magali klapt uit de biecht

Het mandaat van Magali Feys als Big Chief van de Sociale Raad loopt ten einde. In haar afscheidsinterview doet ze een boekje open over twee jaar vol frustraties.

Afgaande op wat er in vorige edities van Schamper over Magali geschreven is, zouden niet-ingewijden verwachten dat we spontaan in rondedansjes door het redactielokaal huppelen nu haar mandaat ten einde loopt. Niets is minder waar. Meer zelfs, we nodigden haar uit voor een afscheidsbabbel. Locatie van dienst is het gelijkvloers van de Therminal. Met uitzicht op de lieflijk kabbelende Schelde, vertelt ze openhartig over studentenvertegenwoordiging en over haar ervaringen in de Sociale Raad.

Zelf kwam ze in maart op als opvolgster van Kristof De Buysere, wiens campagne, mild uitgedrukt, enigszins omstreden was. (zie Schamper 440, nvdr). “Kristof heeft mij gebeld, om te vragen of ik zelf actief zou opkomen. Maar zoals je ziet, is dit, door persoonlijke omstandigheden, niet gebeurd. Kristof had er echter zin in, maar hij had een beetje schrik voor de concurrentie. Ik zei tegen hem dat dit een kans is die je maar één keer in je leven krijgt en dat hij de sprong moest wagen. Hij had nog geen opvolger, dus ik heb hem gezegd dat hij m’n naam mocht gebruiken, maar dat ik zelf niet actief aan de campagne wou deelnemen. Natuurlijk stond ik wel achter hem, want Kristof is meer dan capabel genoeg, maar hij had z’n campagne wel anders mogen aanpakken. Hij dacht een beetje te veel dat het een VRG-verkiezing was (De Buysere is jaarpraeses in eerste lic, nvdr) en zo heeft hij het ook opgevat. Bij een VRG-verkiezing was dat misschien wel goed gelopen, maar niet bij een studentenverkiezing.”

De Buysere’s opvallendste programmapunt was een pleidooi voor meer feminisme aan de UGent. Een pleidooi dat in dovemansoren is gevallen, als je naar de kandidaturen en de resultaten van de studentenverkiezingen kijkt. “Mijn ervaringen leren mij dat het wel hard is voor een vrouw om zich staande te houden als stuver. Als voorzitter merk ik dat ook, ik moet mij als vrouw drie keer meer bewijzen dan elke andere stuver. Waarom denkt men bij vrouwen ook altijd in stereotypen? Ofwel ben je een slonzig mormel dat daar maar wat zit rond te hangen, ofwel spreid je een beetje vrouwelijkheid tentoon en dan maakt men direct allerlei associaties. Men denkt van mij dat ik mijn strepen verdiend heb door met mensen in bed te kruipen. Ik weet echter dat ik dat niet nodig heb om te staan waar ik nu sta.”

STUVERS EN POLITIEK

“De stuvers hebben af te rekenen met een imagoprobleem. De studenten kennen wel verenigingen zoals het FK, maar de studentenvertegenwoordiging op zich is niet zo bekend. Vaak is de afstand tussen de student en de vertegenwoordiger nog te groot. Het feit dat veel kandidaten opkomen uit egotripperij doet dat imago geen deugd.”

“In Schamper 442 verklaarde Sara Fobelets enthousiast dat het een goede zaak is dat 3 van de 4 verkozenen in de Raad van Bestuur, afkomstig zijn uit een politieke vereniging. Ik deel dat enthousiasme allesbehalve. Het PFK dient als uitlaatklep voor politieke verenigingen. Dit gaat om studentenvertegenwoordiging en de studenten kunnen niet onderverdeeld worden in amper drie kleuren. Sommige stuvers werden vanuit hun politieke vereniging in een bepaalde richting geduwd die niet altijd in het voordeel van de student was. De essentie van het vertegenwoordigen ging verloren door het politieke lobbywerk. Neem nu de rectorverkiezing vorig jaar. De gekleurde stuvers stonden lijnrecht tegenover elkaar, met het verwerven van macht als inzet. Wat telde was welk stuverhaantje onder de nieuwe rector het luidst zou kunnen kraaien. Nog een geluk dat ik als voorzitter niet mocht stemmen, zo moest ik mij niet in die discussie mengen.”

“Wij zijn de spreekbuis van de studenten op het hoogste niveau, onze enige taak is dan ook het vertegenwoordigen van studenten. Zo’n mandaat mag niet alleen maar een middel zijn om je verdere politieke carrière te plaveien. Sommige stuvers gaan daar heel ver in. Hoe kan je van een vertegenwoordiger verwachten dat hij de belangen van studenten dient, wanneer zijn campagne gefinancierd wordt door een personeelsorganisatie? Bij de discussie over de kindercrèches heb ik meegemaakt dat een stuver een vakbondsstandpunt verdedigde, terwijl dat regelrecht in het nadeel van de homestudenten was.”

“Zelf heb ik m’n ziel nooit verkocht. Ik heb altijd getracht in het belang van de studenten te handelen. Hiermee wil ik nu ook niet alle stuvers met de vinger wijzen. Kijk naar Stijn Baert, zelden heb ik met zo’n gemotiveerd, bescheiden en integer persoon samengewerkt. Hij verdient ongetwijfeld een award voor zijn werk.”

SOCIALE RAAD

“De Sociale Raad is aan de UGent het adviesorgaan voor alle sociale thema’s. We spreken ons uit over maaltijden, over huisvesting en over bijzondere sociale aangelegenheden, zoals studentenverenigingen en jobstudenten. Het is ons streefdoel dat de universiteit, naast onderwijs, ook een totaalpakket van sociale voorzieningen aan haar studenten biedt.”

“Ik heb ervoor gezorgd dat er eindelijk overkoepelende sociale raden bijeenkomen per thema. Eén voor maaltijdvoorzieningen, één voor huisvesting en één voor de bijzondere sociale voorzieningen. Dergelijke grote sociale raden laten toe een hele namiddag rond een thema te brainstormen en adviezen grondig uit te werken. Zo is de Directie Sociale Voorzieningen verplicht om de zaken op te volgen en ons geregeld van feedback te voorzien. Maar meer eer dan dat komt mij ook niet echt toe, als ik eerlijk ben. Mijn grote fout is dat ik te gemakkelijk door de knieën gegaan ben voor de niet-stuvers in de Sociale Raad. De agenda werd vaak achter mijn rug opgesteld, vergaderingen werden zonder reden uitgesteld, mensen werden zonder mijn medeweten uitgenodigd op de vergaderingen, … Ik heb dat allemaal door de vingers gezien, omdat het soms gewoon zinloos was om in conflict te gaan. Gelukkig ben ik tijdens m’n zoektocht naar een nieuwe secretaris op mevr. Vande Putte gestoten. Ze is een secretaris uit de duizend! De eerlijkheid gebiedt me ook te zeggen dat onder de nieuwe rector de zaken aangenaam zijn verbeterd.”

SCHAMPSCHOTEN

In de rubriek Schampschoten (Schamper 438, nvdr.) werd Magali nogal hard aangepakt. “Het is natuurlijk maar flauw om de vrouwelijkheid van iemand aan te vallen. Dat heeft volgens mij zelfs meisjes afgeschrikt om zich kandidaat te stellen bij de verkiezingen. Maar ze zeggen wel eens: there is no such thing as bad publicity. Kijk, er is nogal wat heisa rond dat artikel geweest, maar een maand later is mijn vader overleden en that puts things in perspective. Dus au fond: no hard feelings.”