Nothing really ends

Beslissing maar geen einde in de procedure tegen Actief Linkse Studenten

Het was de week van de pragmatische oplossingen voor het Bestuurscollege. Niet alleen legde het zich neer bij de zwakke sanctie tegen de frauderende professor Vandamme, om vervolgens de deur naar zijn ontslag wagenwijd open te zetten. (Zie ook pagina 15.) Ook bij de langverwachte beslissing in het ALS-dossier werd een fijne middenweg bewandeld.

Even het geheugen opfrissen. Telkens wanneer er een mandataris van het Vlaams Blok/Belang door een studentenvereniging werd uitgenodigd om aan de univ te komen spreken of debatteren, stond dat garant voor een hoop heibel. De extreem linkse ALS (Actief Linkse Studenten) beloofden daar actie tegen te ondernemen, met alle gevolgen vandien. Zo kwam een peloton gemaskerde linkse studenten tegenover een legioen van het Katholiek Vlaams Hoogstudentenverbond (KVHV) te staan, toen deze laatste Frank Vanhecke had uitgenodigd. Temidden van de twee stond een politiecordon. En het auditorium van de Universiteitstraat, waar het debat had moeten plaatsvinden, bleef veilig afgesloten.

Het is niet dat het protest altijd tot die proporties escaleerde, maar omwille van de ‘dreiging van geweld’ gaf men geen toestemming meer voor gespreksavonden of discussies met VB’ers in universiteitsgebouwen. De Raad van State vond in maart 2004 echter “dat (de universiteit) beroept dient te doen op de politie om de orde te handhaven in plaats van het debat te verbieden” en veroordeelde de UGent in een niet mis te verstaan arrest. Toch veranderde die haar beleid niet.

Dan maar actie op een ander terrein, dachten enkele politieke studentenverenigingen, en ze dienden in het Politiek Filosofisch Konvent (PFK) een motie van wantrouwen tegen de ALS in. Die werd nipt weggestemd, vooral omdat de linkse verenigingen vreesden zonder de ALS hun overwicht in het PFK te verliezen. Met de motie van wantrouwen van tafel, startte studentenbeheerder Nicholas Courant een schorsingsprocedure tegen de ALS. Het reglement verbiedt immers dat verenigingen elkaars activiteiten verhinderen.

Zowel de Sociale Raad als de juridische dienst van de UGent gaven een positief, maar niet bindend advies over de schorsing, terwijl de ALS zoveel mogelijk sympathisanten opriep hen met een e-mail actie te steunen. De zaak werd enkele keren uitgesteld, maar uiteindelijk hoorde het Bestuurscollege op 10 november zowel Courant als twee Actief Linkse Studenten, en velde ze haar oordeel. Of net niet.

Salomon en Damocles

Het reglement liet niet veel ruimte: ofwel lag het ALS volledig buiten, ofwel werd de zaak geseponeerd en was er voor hen geen vuiltje aan de lucht. Toch vond het Bestuurscollege een compromisoplossing, door haar oordeel uit te stellen tot onbepaalde datum. In praktijk wil dat zeggen dat het ALS voort mag blijven bestaan als erkende vereniging aan de universiteit. Zodra ze echter (nog eens) over de schreef gaan, kan het Bestuurscollege de zaak agenderen en op de eerstvolgende vergadering beslissen hen te schorsen. In de wandelgangen valt te horen dat het college in zo’n geval geen twee keer zal moeten nadenken. Het zwaard hangt hen dus boven het hoofd.

Het had nochtans een pak erger kunnen aflopen voor de rakkers van het ALS. Toen ze door het Bestuurscollege werden gehoord, konden ze maar moeilijk afstand nemen van het idee om een debat met een extreemrechts figuur te blokkeren — iets dat ze aanzien als hun goed recht. Zelfs wanneer hen rechtstreeks de vraag werd gesteld of ze in de toekomst nog blokkades zouden opwerpen, antwoordden de twee vertegenwoordigers ontwijkend. “We willen het debat daar niet toe verengen”, klonk het.

Dezelfde uitleg krijgen we te horen wanneer we na veel proberen iemand van de ALS aan de lijn krijgen. (Het is altijd zo moeilijk die jongens te bereiken, dat een allusie op prérevolutionaire ondergrondse communistische cellen zich opdringt.) Toch is men in de toekomst geen blokkades van plan. “We zullen wel protestacties houden. Zo zullen we naar de plaats van het debat gaan en daar aanwezig zijn, zonder de boel te blokkeren.” Dat wordt interessant.

Reacties allerhande

Dat ze er makkelijk van afkomen, willen de linkse studenten niet horen. “Voor ons is er eigenlijk niets opgelost, want de eindbeslissing is nog niet gevallen.” Dan komt een vertederend stukje naïviteit: “Wij nemen aan dat het Bestuurscollege de zaak binnenkort op de agenda plaatst en dat ze wordt geseponeerd.” De kans dat dat gebeurt, wordt door iedereen die in de buurt van de Sint-Pietersnieuwstraat rondloopt als onbestaande beschouwd.

Een groot deel van de leden van het college is niet te spreken over de beruchte acties. Langs de andere kant vervult het ALS — een keer je de blokkades wegdenkt — haar rol als studentenvereniging vrij goed, door bijvoorbeeld redelijk wat activiteiten voor haar leden te organiseren. Een andere factor waar het Bestuurscollege rekening mee moest houden, was Nicholas Courant. Men apprecieerde dat hij als studentenbeheerder zijn verantwoordelijkheid had genomen. Het ALS zomaar vrijuit laten gaan, zou voor hem gezichtsverlies betekend hebben en dat wilde men voorkomen.

Wat denkt Courant eigenlijk zelf van de pragmatische oplossing? “Ik begrijp dat het een moeilijke zaak was voor het Bestuurscollege en de beslissing heeft voor- en nadelen. Toch is het voor mij geen voldoende krachtig signaal.” Positief vindt hij dat “op een bepaalde manier” is getoond dat blokkades niet kunnen en dat de impliciete afspraak heerst dat de ALS buitenvliegen indien de feiten zich herhalen. “Spijtig is dan weer dat men niet eiste dat ze publiek afstand zouden nemen van hun standpunt over blokkades. Zeker gezien de mediacampagne die de Actief Linkse Studenten hebben gevoerd, had het Bestuurscollege de beslissing mede daarvan kunnen laten afhangen.”

Wanneer we de verenigingen die eerder dit jaar in het PFK actie tegen het ALS ondernamen, naar een reactie vragen, krijgen we vaak hetzelfde te horen. Zowel CDS als LVSV zeggen dat het hen nooit om de ALS als vereniging te doen was, maar “wel om de mogelijkheid om in alle vrijheid debatten te kunnen organiseren.” Bij het KVHV probeert men nog een one-liner à la Coveliers te formuleren: “Wij zijn brave katholieken, voor ons verdient iedereen een tweede kans.” Om daar onmiddellijk aan toe te voegen dat men de houding van het Bestuurscollege toch te tolerant vindt.