Vorstelijk ontvangen, kostelijk geamuseerd

Ontsporende vriendschap: Titus De Voogdt vliegt even, Johan Heldenbergh ligt alvast klaar als landingsbaan.
© Danny Willems

We zullen het maar toegeven: we hebben al erudieter theatermakers gezien. Waarmee we geenszins een negatief oordeel willen vellen over Titus De Voogdt. Het theater dat hij en de zijnen maken, staat met beide voeten in het leven. Fysiek theater. Theater dat op de zintuigen mikt: er wordt met licht gespeeld (de slijpschijf bij aanvang), met geur (de verse koffiedampen), met geluid (het pistoolschot, de muziek, de bijna totale afwezigheid van woorden)... Maar evengoed is dit theater dat je doet nadenken.

In het begin lijkt het stuk even een deurenkomedie te zullen worden. Slapstick is in de anderhalf uur durende voorstelling nooit ver weg, maar de acteurs bewijzen dat ze de scène meester zijn door op geen enkel ogenblik over de rand te gaan.

Titus ontvoogd

Vorst-Forest is de eerste worp van Titus De Voogdt als theatermaker. Samen met zijn kompaan Johan Heldenbergh bedacht en ontwikkelde hij dit stuk. De vertrouwde stal van Compagnie Cecilia verlaten, deed De Voogdt echter niet helemaal. De voorstelling is immers een coproductie van KVS en Compagnie Cecilia, maar dan wel zonder Arne Sierens. Vorst-Forest ging vorig jaar al in première, maar werd wegens succes hernomen.

Titus De Voogdt maakte deze voorstelling met inzet van lijf en leden, en dat kan je letterlijk nemen. Wie De Voogdt al eens aan het werk zag, weet dat hij naast acteur ook en misschien bovenal acrobaat is. Met zijn kleine, lenige lijf vertelt hij zijn verhaal. Eén beeld zegt meer dan duizend woorden? In Vorst-Forest geldt dat zeker. In het totaal worden in dit hele stuk slechts een twintigtal woorden gebruikt. Aanvankelijk doet dat wat vreemd aan, maar als toeschouwer word je als het ware in dit stuk gezogen.

Het verhaal in het kort: twee mannen met een enkelband mogen elkaar niet meer ontmoeten. Dat doen ze toch, maar ze hebben hiervoor slechts een uur de tijd. Daarna komt de politie. Voor wat in dat uur allemaal gebeurt, moet je even gaan zitten.

Het duurt een tijd voor de puzzelstukjes in mekaar klikken, wat zeker niet eenvoudiger wordt doordat het hele stuk zich niet in één chronologische sequentie afspeelt. De feiten die beide criminelen pleegden, zijn niet te bagatelliseren maar vormen slechts één element van dit verhaal. De relatie tussen de personages van De Voogdt en Heldenbergh wordt gekenmerkt door eindeloos uitdagen en reageren, als zijn het twee kwajongens die elkaars grenzen aftasten. Een uitdagen dat telkens weer ontspoort — daarbij sneuvelen tafellakens, potten verf, broekspijpen en menig mannelijk kruis — waarna één van de twee op haast ontroerende wijze weer toenadering zoekt.

Bella ciao, bella ciao, bella ciao ciao ciao

De hoofdmoot van de actie wordt door deze twee tenoren neergezet, maar ook de andere acteurs verdienen een eervolle vermelding. Zo zet Zouzou Ben Chikha op bijzonder overtuigende wijze een typisch Italiaanse casanova neer.
Van Lotte Vandersteene onthouden we vooral haar verkleedtruc in de reistas. Beiden blinken ze uit door non-verbale communicatie. De zeldzame momenten waarop hun mond opengaat, tonen ze meteen wat voor een klankkast daarachter schuilgaat. De Italiaanse liederen die de acteurs vol overgave ten berde brengen, dragen bij tot de bij wijlen carnavaleske sfeer. Maar laat je niet vangen door de vrolijke deuntjes: met de keuze van de nummers (onder meer ‘Bella Ciao’ en ‘Felicitá’) graven De Voogt en co wel degelijk dieper.

Welke scènes zich diep in ons nestelden: De Voogdt die in een tjilpend vogeltje verandert in het bijzijn van Vandersteene, met de koffiepot als stok. Heldenbergh die zijn deel van het afgeknipt tafellaken met een blijk van spijt weer dichter bij dat van De Voogdt legt. De duik naar beneden op een met matrassen omhulde Heldenbergh. Het licht dat na een veel te korte voorstelling bruut weer tot de orde van de dag bracht. “Another cultuurcheque well spent”, samengevat.

Klein minpuntje toch: de strakke worstelpakjes die beide heren op de affiche droegen en waar uw verslaggevers zo naar uitgekeken hadden, werden niet gebruikt. Tip voor een volgende herneming?