Rodrigo y Gabriela overdonderen Gent Jazz
De voorlaatste avond van Gent Jazz voerde het enthousiaste publiek mee naar de tropische Caraïben met Puerto Ricaanse, Jamaicaanse en Cubaanse muzikanten. Het Mexicaanse gitaarduo Rodrigo y Gabriela zorgde voor een schitterend hoogtepunt.
© Jos L. Knaepen
© Bruno Bollaert
Gabriël Rios verscheen onverwacht samen met een contrabassist, een accordeonist en een celliste, die zijn muziek meer body gaven, zonder aan intimiteit in te boeten. De Puerto Ricaan koos in zijn voormalige thuisstad Gent voor een gedurfde playlist. In plaats van het zichzelf makkelijk te maken en terug te grijpen naar hits zoals Broad Daylight en Ghostboy, bracht hij enkele van zijn nieuwe en minder bekende nummers. Op gearticuleerde fluistertoon en met zijn groot stembereik zorgde Rios voor voldoende afwisseling om te blijven boeien.
Daarna zorgden de Jamaican Legends voor nog meer Caraïbische klanken. Deze allstar-band heeft zijn naam niet gestolen. De 80-jarige gitaarvirtuoos Ernest Ranglin wordt beschouwd als de grootvader van de populaire Jamaicaanse muziek. Hij huppelde vrolijk springend over het podium terwijl hij met zijn solo’s de andere bandleden aanvuurde. Het excentrieke ritmeduo Sly en Robbie betekende veel voor de Jamaicaanse muziek en werkte reeds samen met grote namen als Bob Dylan, Sting en Mick Jagger. Tyrone Downie speelde in de jaren ‘70 nog als pianist bij Bob Marley and the Wailers. Hij kreeg het publiek dan ook makkelijk op zijn hand met aanstekelijke bindteksten en muzikale humor. Met een eigenzinnige cover van Johny Cash’s Ring of Fire bracht hij de hele tent aan het zingen.
De Jamaican Legends speelden groovy reggae met funky invloeden, die aanstekelijk werkten voor eventjes, maar dan in eentonigheid bleven hangen. Op het moment dat het publiek leek in te zakken, schudde voormalig Wailer, Downie, hen wakker met Lively Up Yourself van Bob Marley. Op die energie stoomde het publiek verder naar het einde met de prikkelende geur van wiet en zwierende dreadlocks. Als bisnummer zette Downie onder groot enthousiasme No Woman No Cry in, om na tien seconden met een brede grijns “not” te zeggen en die andere meezinger van ‘the king of reggae’ Redemption Song te lanceren. The Jamaican Legends brachten een geslaagd feestje om 50 jaar Jamaicaanse onafhankelijkheid te vieren.
Hitsige gitaren
De virtuoze Mexicaanse gitaristen Rodrigo y Gabriela speelden drie jaar geleden al een memorabel concert op Gent Jazz en kwamen nu terug, aangesterkt met vijf mannen van C.U.B.A. Bij aanvang gingen de vurige gitaarklanken wat verloren in het geweld van de Cubaanse band, maar de ongewone samenwerking zorgde voor een onverwachtse verrijking. Aangevuld met keys, trompet, sax, bas en percussie kreeg het geheel een Latijns Amerikaans tintje. De manier waarop Gabriela tokkelt, maakt het onduidelijk of een gitaar nu een percussie -of snaarinstrument hoort te zijn. Na een sterke opening lieten de Cubanen het gitaarduo alleen op het podium achter. Rodrigo en Gabriela bewezen nog maar eens dat twee akoestische gitaren volstaan om het publiek bij de keel te grijpen en mee te voeren op hun ‘mexican wave’. De manier waarop Gabriela Quintero haar ritmische riffs tokkelt, maakt het onduidelijk of een gitaar nu een percussie –of snaarinstrument hoort te zijn. De ene demarrage volgde de andere op. Pianist Alex Wilson bracht een moment van verstilling met een prachtige solo, waarna de voltallige crew terug op het podium kwam voor een zinderende finale. “This is no Jazz-festival anymore,” hitste Rodrigo het publiek op, “this is metal”. Zelfs de jazzfanaten die doorgaans niets met metal te maken willen hebben, konden de cover van Metallica Creaping Death wel smaken. Rodrigo y Gabriela en C.U.B.A. brachten een uitgebalanceerd slot met als absoluut hoogtepunt hun wervelende hit Tamacun. Ongetwijfeld zorgden ze voor één van de beste momenten van Gent Jazz, met veel zweet, handengeklap en uitbundige ambiance.
