Jazzgrootheid Wayne Shorter komt adem te kort
De derde dag van Gent Jazz bracht een hommage aan Wayne Shorter, maar de 78-jarige saxofoonlegende stelde teleur. Het was zoeken naar de juiste klank en zijn genialiteit van weleer.
© Bruno Bollaert
© Jos L. Knaepen
Studenten van de Hogeschool Gent trapten samen met de ervaren saxofonist Stefano Di Batista de dag op gang. Ze deden dat met veel energie en gedrevenheid. Vooral zangeres Annelies Emmerechts liet zich vrolijk scattend opmerken, al bleven de standards soms te lang in hetzelfde stramien hangen.
Ander Belgisch talent kwam er met de Bergense saxofonist Fabrice Alleman en zijn New Quartet Obviously. Zij brachten toegankelijke jazzmuziek met bezielde melodieën. Vooral Alleman’s eigenzinnige manier van zingen overtuigde. Met bijna dierlijke keelgeluiden nam hij de luisteraar mee naar de Afrikaanse jungle . “Don’t say it’s impossible” is zijn motto, alles kan, maar dan zonder te forceren.
Ondanks een gemiste trein in Antwerpen Centraal raakten de muzikanten van Sound Prints toch nog op tijd in Gent, waar hun muziek als een Thalys op snelheid kwam. Met trompettist Dave Douglas en saxofonist Joe Lovano vormden ze een wel zeer edel voorprogramma voor Wayne Shorter. Dat ze voor de grootmeester himself op het podium mochten, noemde Douglas “an additionally… eh… cool thing”. Ze stuiterden over het podium en vooral de ritmesectie met Joey Baron aan de drums en de jonge Linda Oh aan de bas zetten de rest van het quintet onder stoom. De muzikale dialogen tussen Lovano en Douglas waren dan weer bitsig, dan vriendelijk, terwijl pianist Lawrence Fields af en toe voor de nodige intimiteit zorgde. Pure jazzliefhebbers krijgen de kans om dit sterke quintet in oktober nog eens aan het werk te zien in de Bozar en de Roma. Kortom, het energieke en bij momenten hyperkinetische Sound Prints bracht a) geniaal inspirerende freejazz of b) een enerverende klankenkakofonie (naar eigen smaak schrappen wat niet past).
Voordat Wayne Shorter het podium mocht betreden, werden nog de Sabam Jazz Awards uitgereikt. Pianist en componist Chris Defoort kreeg de prijs voor gevestigde waarde met bijhorende cheque van 10 000 euro. De Jeugd & Muziek-prijs voor jong talent van 5 000 euro ging naar de 24-jarige drummer Lander Gyselinck die op de laatste dag van Gent Jazz met zijn band Stuff op de Bijlokesite zal spelen. Jacobien Tamsma werd dit jaar verkozen tot Muze van Sabam.
Een jazzmonument op leeftijd
Wat het hoogtepunt van de avond had moeten worden, begon moeizaam. Wayne Shorter zocht naar de juiste toon en het leek of zijn instrument zijn brein niet wilde volgen, met lichte irritatie en tristesse tot gevolg. Sound Prints vormde een wel zeer edel voorprogramma De oude man moest regelmatig steun zoeken bij de vleugelpiano van sterkhouder Danilo Perez terwijl hij in gedachten verzonken voor zich uit staarde. Hij twijfelde of hij het liefst op zijn sopraan-, of op zijn tenorsax wilde blazen en koos meestal voor de aarzelende stilte met hier en daar een accent of lange noot. Ondertussen ging zijn oerdegelijke quartet van jongere musici onverstoorbaar verder. Jorge Rossy toonde zich een fijnzinnig drummer, terwijl John Patitucci de walkin’ bass met forse tred vooruit dreef en Perez voor het harmonische geheel zorgde. Slechts enkele keren slaagde Wayne Shorter er met zichtbare moeite in om het tempo op te drijven, waarna hij trillend en nat van het zweet naar adem snakte en zijn band weer het overwicht gaf. Maar Wayne Shorter blijft een legende. Bij momenten schitterden zijn ogen en was een glimp te horen van de voormalige saxofonist van Miles Davis. Genialiteit in bescheidenheid, met weinig noten, geen woorden, maar op het einde toch een prachtige lach van de oude man, waarna de zaal dankbaar rechtveerde in een staande ovatie voor een jazzmonument op leeftijd.
