Het uitstelgedrag van Pascal Smet

Pascal
Door Joost Depotter

Smet
© Ketnet

De leden van de commissie onderwijs, onze eigenste Boudewijn Bouckaert voorop, vertrappelden elkaars tenen op het spreekgestoelte van de Vlaamse plenaire. Tot zes keer toe, elke partij wou zijn zeg doen, werden vrij gelijkaardige vragen en verwijten naar het fraaie hoofd van de minister geslingerd: “ Waarom weten wij nog van niets?” “Beweert u nu dat er van de 61 door onze topuniversiteiten ingediende dossiers geen enkel is dat voldoende goed gemotiveerd was om aanvaard te worden?” “ Is het probleem eerder financieel en verschuilt u zich slechts achter dat ontbrekende inhoudelijk kader?” “U bent twee maanden te laat met uw antwoord, had u echt zo veel tijd nodig om te beslissen dat u nog meer tijd nodig heeft?” “Wij willen een intellectueel eerlijk debat!” “Uw communicatie is rotslecht!” etc. etc.

Solid as a Rock

Stonden wij in Pascal’s schoenen of droegen we zijn montuur, dan hadden we al lang Wally-gewijs geprobeerd stilletjes in de massa parlementariërs op te gaan. Hij niet, onbewogen als een verweerd standbeeld liet hij de duivenkak over zich heen komen.

Zijn antwoord was helder: “Eigenlijk is het nieuws een week te vroeg naar buiten gekomen. De officiële beslissing wordt pas vrijdag (vandaag, n.v.d.r.) genomen op de ministerraad. Uit erkentelijkheid had ik de officieuze beslissing vorige vrijdag al meegedeeld aan de rectoren. Er moet dan uit die hoek gelekt zijn, want twee uur later hadden een aantal tamtammende studentenverenigingen (kan dat in het vervolg iets minder denigrerend, mijnheer de minister?) er al een newsitem van gemaakt. Aan mijn communicatie schort niets.”

“Mijn beslissing heb ik gebaseerd op een aantal fundamentele opmerkingen die de onafhankelijke erkenningscommissie gemaakt heeft. Deze vonden het bijvoorbeeld bijzonder vreemd dat geen enkele aanvraag werd ingediend voor een negentig studiepunten tellende masteropleiding, hoewel dat één van de vooropgestelde formules was. Verder bleef het voor hen compleet onduidelijk hoe de instellingen die verlenging financieel willen aanpakken, aangezien in geen enkele aanvraag een meerkost wordt vermeld. Ten slotte blijft er nog te veel onduidelijkheid omtrent de kwaliteit en de finaliteit van deze verlengde masters.”

“Ik vind dit een moedige beslissing van mezelf”

“Deze opmerkingen vind ik zo fundamenteel dat ik nu voor zes maanden, tot december dus, de pauzeknop indruk en samen met de instellingen aan een duidelijk kader wil werken. Ik vind dit een moedige beslissing van mezelf. Pascal doet niet aan weddenschappen! De beslissing is ook niet genomen op financiële gronden. De eerste gevolgen zullen pas voelbaar zijn in 2020 en bovendien heb ik een nieuw potje van 226 miljoen euro (bestemd voor de academisering van de hogeschoolopleidingen, n.v.d.r.) dat ik hier ook kan aanwenden.”

“Naast die ene erg ontgoochelde rector, zijn er ook de andere rectoren die zeker begrip tonen voor mijn beslissing. Er zijn zelfs kringen waarin men een standbeeld wil oprichten voor mij.” (ongemakkelijk leedvermaak alom) “Bovendien heb ik een mail van rector Van Cauwenberge bij me waarin hij duidelijk wil rechtzetten dat hij nooit heeft beweerd dat ik hier een slechte beurt maak.”

Ik vind dat u een slechte beurt maakt, mijnheer de minister. Ik kan mij moeilijk van de indruk ontdoen dat u veel te lang gewacht heeft met het nemen van deze beslissing. Indien dat kader zo belangrijk is, had u daar in 2009 al aan moeten beginnen timmeren. U hebt hier net zelf het volledig ontbreken van ook maar enige coördinatie in eerdere fases van dit project toegegeven. Hopelijk vergeet u de komende zes (acht?) maanden niet om ook de studenten grondig te raadplegen.