Eerste dierlijke maagringoperatie een feit
- editie
- 2012 online
- categorie
- satire
Grote vreugde gisterenavond bij het Antwerpse dierenopvangcentrum ’t Griffioenke toen het verlossende nieuws binnenkwam: de eerste dierlijke maagringoperatie is een succes gebleken. Ward de bever stelt het goed en zou binnen afzienbare tijd weer in de Vlaamse klei kunnen rondhuppelen.
Het centrum stond al enkele weken in de belangstelling van pers en publiek vanwege de grote populariteit van hun recentste vondeling: een obese bever, die liefkozend ‘Ward’ werd gedoopt. De olijke bolle vormen van Ward wekten grote sympathie op bij het enthousiaste publiek. Dat verzamelde zich algauw en masse rond het corpulente knaagdier en raakte collectief vertederd. Kinderen joelden. Mansheren sloegen elkaar amicaal op de rug telkens Ward een boertje liet. Menige jongedame kierde van baarlijke blijdschap bij het aanschouwen van zijn kleine beverkeuteltjes. Niemand hield het droog. Cultuurwetenschapper Zeger Everaers van de Universiteit Antwerpen verklaart de fascinatie: “Hier in Vlaanderen kennen we een Bourgondische cultuur, ziet u. Wij hebben maar weinig van doen met dat droge calvinisme van het noorden. Alleen al in onze rijke woordenschat zien we dat weerspiegeld. Een Vlaming eet namelijk niet; hij fret, vreet, bikt, bunkert, boeft, prakt, schranst, smoefelt, zwamt, zwelgt, schrokt, vreet, kluift, gaffelt, knaagt en metselt zijn maaltijd naar binnen. Zo’n knaagdier dat zich ongegeneerd volpropt, geeft ons een gevoel van zekerheid, herkenning en vastheid in deze onzekere postmoderne tijden.”
Beveren
Helaas voor Ward en zijn verzorgers werd de bever het slachtoffer van zijn eigen succes. In het wild moet een bever immers survival of the fittestgewijs zien te overleven op eigen kracht en vetreserves, waardoor het lichaamsvolume binnen de perken blijft. Maar bij Ward werd dat laatste problematisch. “Ik vrees dat we ons wat hebben laten meeslepen door de plotse vlucht van onze organisatie”, verklaart onderdirecteur van ‘t Griffioenke Leo Dehaene. “Hoewel onze bekendheid rechtevenredig toenam met de embonpoint van onze bever, ging hij het aan dit tempo niet lang meer rekken. Na rijp beraad hebben we besloten om voor de installatie van een maagring te opteren. Dat bood de beste garantie op een spoedig herstel en zou bovendien de kans op herval minimaliseren”, aldus Dehaene. “Sommige van onze medewerkers vonden dat echter een wel bijzonder dieronvriendelijke keuze en suggereerden bovendien dat het een verkeerd voorbeeld zou stellen aan onze jeugd. Ze stelden daarom als alternatief een streng dieet en dito werkregime voor. (lacht) Stel je voor! Dat ene derde had bijna onze hele besluitvorming hopeloos weten te blokkeren. Gelukkig heeft de rest daar uiteindelijk een stokje voor kunnen steken.”
Konijnen
De onderdirecteur geeft grif toe dat er ook andere belangen meegespeeld hebben: “Om de goede werking van ons opvangtehuis te garanderen zijn we erg afhankelijk van giften van derden. Daardoor voelen we ons genoodzaakt om af en toe eens een publiciteitsstunt te organiseren. Wij zijn namelijk relatief klein en kunnen dus niet rekenen op de uitgebreide middelen die de grotere centra in Gent, Brussel of Namen tot hun beschikking hebben. Dat lijkt me niet zo eerlijk. Daarom hebben we besloten om voor een Belgische primeur te zorgen: de eerste bever met een maagring. Als dat geen reclame is! (tevreden) Nu kan hij weer naar hartenlust ravotten met onze konijnen.”

