Degelijke prestaties, ondermaats publiek op Special Night

© Jos L. Knaepen

© Jos L. Knaepen

De organisatie maakte gisterenavond twee kapitale fouten. Te veel tickets en te weinig plaats. Met het concept van een tent gevuld met ongenummerde zitplaatsen wil de organisatie zich misschien onderscheiden van de doorsnee ‘staan’-festivals, de stoelen zorgen vooral voor een chronisch plaatsgebrek en een complete onderbenutting van de tent. Daarbovenop werden die avond meer tickets verkocht dan de tent qua capaciteit kon houden. Dit alles zorgde ervoor dat de belofte van een unieke ervaring uitdraaide op een ondermaatse prestatie.

Liesa Van der Aa kreeg de kans om de vijfde dag van het festival te openen, als ‘voorprogramma’ van Antony en zijn Johnsons. Dapper betrad ze alleen het podium en trotseerde de massa mensen die zich al hadden verzameld. Gewapend met enkel een viool en een berg effectpedalen, bouwde Liesa een eigen universum op, maar dan eentje waar u misschien liever niet te lang alleen in vertoeft. Muziek met weerhaken, waaraan we soms met plezier bleven vasthangen. Haar zachte stem contrasteerde met de kille, harde achtergrond, wat de muziek dat beetje draaglijker maakte en makkelijker te verteren. Toch kon de Antwerpse schone niet volledig overtuigen. De driekoppige band die haar na enkele nummers vervoegde, was absoluut een meerwaarde, maar zelfs met hun vieren kregen ze het publiek nooit volledig geboeid. Grote boosdoener van de avond was waarschijnlijk het acute plaatsgebrek. Velen hadden zich al een plaatsje bemachtigd voor Antony & the Johnsons, waardoor de zaal gevuld werd met mensen die het veeleer moesten hebben van gemakkelijker verteerbare muziek. Het geroezemoes kon de glimlach op het gezicht van de zangeres echter niet doen verdwijnen. Na een degelijke set en vooral een grote onvermoeibaarheid krijgt Liesa Van der Aa van ons een voldoende.

Parels voor de zwijnen

Grote blikvanger van de avond was Antony & the Johnsons, geruggesteund door het Metropole Orchestra. Ondanks de relatief onbekende status van Antony Hegarty in België, barstte de tent al voor aanvang uit zijn voegen. Dat de New Yorker toch een hele schare fans had vergaard, toonde zich in het luide applaus waarmee hij werd verwelkomd op het podium (“I’m always worried that’s the loudest clap of the night.”). Gehuld in zwarte kleren stak hij af tegen de witte kostuums van zijn orkest. De schuchtere zanger toonde dat hij niet op zijn mond gevallen was, bijvoorbeeld wanneer hij expliciet om boegeroep en rot eten vroeg of toen hij het publiek aanmaande om zelf stiller te zijn wanneer die vroegen om meer volume. Dat brengt ons direct bij het grootste pijnpunt van de avond. Het publiek mistte elk greintje van respect. Na elk lied werd er gejoeld naar het podium en nooit heerste er een absolute stilte. Die rusteloosheid spiegelde zich in de prestaties op het podium, waarbij liedjes werden onderbroken of meerdere malen moesten ingezet worden. Slechts een enkele maal leek de zaal zichzelf het zwijgen op te leggen, bij het prachtnummer ‘Hope There’s Someone’. De hele set kwam maar traag op gang en de lange, uitgesponnen bindteksten (“Did you just ask me to shut up and sing?”) zorgden ervoor dat Antony ons niet kon meevoeren op die wolk waar we zo graag hadden gezeten. Omdat het orkest zich niet voluit leek te geven, verloor het hele spektakel nog meer aan kracht. Begrijp ons niet verkeerd, de liedjes werden oerdegelijk uitgevoerd en eens de eerste noten van een nummer – uiteindelijk – werden ingezet, stond Antony vaak stevig in zijn schoenen, maar het mocht allemaal niet baten. De grote staande ovatie op het einde leek ons daarom eerder een applaus om zijn loutere aanwezigheid dan om de geleverde prestatie. Net zoals bij Liesa Van der Aa absoluut geen slechte prestatie, maar net niet genoeg voor die ‘speciale avond’.