Filmfestival: Silent Souls

De off-screen verteller van de film is Aist, fotograaf van beroep en zoon van de plaatselijke poëet. Hij voelt zich, net als zijn baas Miron, nog steeds lid van het uitgestorven Merjavolk, een Fins-Oegrische stam die vier eeuwen geleden opging in het Slavenvolk. Mirons vrouw, Tanja, is net overleden en in Mirons jeep gaan ze op weg om Tanja’s lichaam volgens de oeroude Merja-rites terug te geven aan het water. Gefilmd vanop de achterbank, de twee mannen gescheiden door een kooi met gorzen ( buntings ), rijden ze door desolate, uitgestrekte landschappen. Onderweg spreekt Miron openhartig over de liefde voor zijn Tanja.

Silent Souls heeft zowat alles wat ons arthousehart verlangt. De schilderachtige soft-focusbeelden vertellen een aangrijpend verhaal. Dat het verband tussen de opeenvolgende gebeurtenissen niet altijd even duidelijk is, draagt enkel bij aan de dromerige sfeer. De minutenlange, statische in beeld gebrachte begrafenisrites zijn van een eerlijke, oprechte schoonheid. Het is vooral de muziek die een sleutelrol speelt in deze scènes. Folky geneurie en minimalistische piano’s worden steeds maar herhaald en vormen een hypnotiserende drone. Na de begrafenis van Tanja slabakt de film, ontdaan van enig doel, eventjes. De regisseur werpt echter al snel een nieuwe focus op: welke waarde hebben de rituelen van de Merja nog in de moderne wereld? Toch blijft de boodschap verborgen. Zelf wanneer blijkt dat Aist ook wel een boontje had voor Mirons vrouw, wordt dit scenaristentruukje nauwelijks uitgewerkt. Silent Souls blijf een meeslepend visioen. Waarvoor dank.

We hadden hier kunnen stoppen met onze lofbetuigingen maar één ding dient nog vermeld te worden. Na een korte zoektocht in het elektronische labyrint van het internet kwamen we tot de conclusie dat er helemaal geen Merjavolk bestaat. Ook van The Story of The Buntings heeft Wikipedia nog nooit gehoord. Fedorchenko maakte in 2005 al Pervye Na Lune, een mockomentary over een vermeende Russische maanlanding in de jaren ’30. Deze film afdoen als een mockumentary zou Silent Souls grof onrecht aandoen. Het illustreert enkel hoe uniek deze film is.