Een hoopje tsjeverij

Schamper splitst B-H-V. Brus-sel, Hal-le, Vil-voor-de.
© UGent

De lezing van Thyssen was de ideale gelegenheid om eens kennis te maken met het nieuwe monsterauditorium Léon De Meyer – ofte die kloeft aan de Sint-Pietersnieuwstraat. De pers lag op vinkenslag om pittige quotes op te vangen en om de bevallige Pol & Socsters voor de camera te halen voor hun welverdiende five seconds of fame.

Marianne Thyssen beschreef vanuit haar praktijkervaring wat politiek voor haar inhoudt. Daarbij sprak ze in typische platitudes, zo bestaat de politiek uit keuzes maken, uit kiezen voor het haalbare en uit het vreedzaam beslechten van de stammentwisten tussen bijvoorbeeld Vlamingen en Walen. Meer zelfs, politiek is volgens haar niet meer en niet minder dan “veranderingsmanagement”. Volgens onze lieftallige Marianne moeten we tegenstellingen tussen conservatief en progressief overstijgen, men moet immers bewaren wat waardevol is, maar niet bang zijn voor verandering. Het samenhorigheidsgevoel werd nog meer aangezwengeld met de boodschap dat politiek toch écht wel een nobele roeping is. (Voor zakkenvullers, nvdr.)

In een tweede luik liet Marianne haar licht schijnen over de uitdagingen van de toekomst. Veel verrassingen leverde dat niet op: wereldvrede, globalisering, demografische druk en een evenwicht tussen ecologie en economie zullen – verbazing troef – de agenda bepalen in de 21ste eeuw. Zo moeten we onze verantwoordelijkheid opnemen op internationaal vlak door mee brandhaarden te helpen blussen. You made one fatal mistake, John Crembo! Wat de noord-zuidpolitiek betreft stelde ze dat degenen die niet in het zuiden willen investeren niet moeten klagen over migratiestromen. Ze brak tevens een lans voor een zogenaamde “verstandig groene” groei, waarbij samen met bedrijven en bevolking naar een oplossing voor ecologische problemen wou zoeken, zonder de economie te eroderen.

Dichter bij huis zal schaalvergroting – richting Europa – en schaalverkleining – richting regio’s – de politieke koers aangeven. Deze tendensen zijn volgens Thyssen slechts een schijnbare tegenstelling, in wezen zijn het echter complementaire processen.

Als laatste luik van haar uiteenzetting behandelde ze de vraag van Carl Devos of de tegenstelling federaal-Vlaams niet tot spanningen leidt binnen haar eigen formatie. Er spelen volgens Thyssen wel degelijk tegengestelde belangen, maar niets dat niet met het klassieke CVP-staatsmanschap de kop kan worden ingedrukt. Een pak van ons hart! Verder benadrukte ze dat haar partij de zogenaamde “Maddensdoctrine” verwerpt, het is niet de bedoeling dat het Vlaamse niveau de Belgische federatie uitrookt. De Van Rompuydoctrine om de volgende generatie financieel uit te roken onderschrijft ze dan weer wel. Ze stelde ze zich verder nog weigerachtig op tegenover samenvallende verkiezingen, dat is immers eigen aan verschillende beslissingsniveaus. Ze besloot haar betoog door de aanwezigen te waarschuwen voor de politieke microbe, die zeer besmettelijk is maar gelukkig niet dodelijk. Altijd handen wassen voor het eten en hand voor de mond houden bij het niezen dus.

Voor de vragenronde kon beginnen weerklonk even de traditionele NSV-roep “faciliteiten, stommiteiten”, maar al bij al gedroegen onze bruine vrienden zich wel. Een eerste vraag ging over het al dan niet behoud van kernwapens, Marianne verschool zich daarbij achter zogenaamd onherroepelijke internationale afspraken. Ook het hoofddoekendebat kon niet ontbreken, volgens Thyssen moet hierbij het beslissingsrecht van individuele scholen primeren. De rest van de vragenronde werd gewijd aan Brussel-Halle-Vilvoorde. De vijf minuten politieke moed – “Wie had dat alweer gezegd? Was dat Yves?” – zit volgens de CD&V-voorzitster momenteel verscholen in het overlegcomité. Eens de belangenconflictprocedure is afgelopen komt deze kwestie terug in het parlement terecht. Wanneer Franstaligen de alarmbel luiden, is het de beurt aan de regering om een compromis uit te denken. Thyssen stelde daarbij duidelijk dat bij ontstentenis van een oplossing de val van Van Rompuy I onvermijdelijk is.

Al bij al was het een redelijk flauw betoog van Marianne Thyssen, die niet buiten de lijntjes durfde kleuren. We hoorden talloze platitudes, maar weinig verrassende uitspraken. De concrete uitdagingen werden zeker aangeraakt. Hoe pakken we de vergrijzing aan? Hoe houden we onze sociale zekerheid overeind? Hoe houden we de overheidsfinanciën gezond? Wat doen we met Didier Reynders? Maar antwoorden formuleerde Thyssen niet. Haar betoog was extreem centrum – CVP-staatsmanschap, weet u wel? Haar tsjevenpraat bekoorde dan wel een hele resem Pol & Soccers, maar uw reporters ter plaatse bleven toch wat op hun honger zitten.